— Familjes? — e përsëriti Luljeta Beqiri me një buzëqeshje të hidhur. — Më thuaj pak, Gentian Gjini, në ç’kategori hyj unë për ty? Jam pjesë e familjes apo thjesht shërbim teknik për nënën tënde dhe motrën e saj?
Atë natë nuk mbylli sy. Qëndroi në kuzhinë deri në agim, duke pirë filxhan pas filxhani çaj dhe duke përtypur fara me nervozizëm. Në sallon, Fjolla Kastrati flinte e qetë në divanin e ri. Kishte veshur pizhamet e Luljetës. Gentiani ishte shtrirë pranë saj, i qetë, pa asnjë shenjë pendese. Asnjë fjalë, asnjë sqarim. Vetëm gërhitje.
Në mëngjes erdhi Majlinda Rexha. Me çanta në duar dhe me një shprehje sikur po hynte në sallë gjyqi.
— Hajde, nxirr dokumentet. The që banesa është në emrin tënd?
Luljeta hapi dosjen dhe i zgjati certifikatën e pronësisë. Majlinda e pa me kujdes dhe pohoi me kokë.
— Shumë mirë. Tani dëgjo: ata nuk kanë asnjë të drejtë mbi këtë shtëpi. As pjesë, as regjistrim. Është pronë e jotja. Ligjërisht, mund t’i nxjerrësh jashtë edhe nesër, qoftë edhe dhjetë Fjolla po të duash.
Luljeta qeshi thatë.
— Po, ligji… Dhe pastaj Fatime Marashi do t’u tregojë të gjithëve se “nusja e pashpirt e përzuri motrën e burrit në rrugë”, me qen, me tri valixhe dhe me tenxheren e supës. E di sa aktive është në rrjete sociale. Poston video për padrejtësitë dhe shpirtin e madh…
— Lule, — ia preu Majlinda me ton të ashpër, — nëse vazhdon t’i mbash mbi shpinë, do të të shkelin. U leverdis që je e mirë. U pëlqen që hesht. E di kush hesht gjithmonë? Dollapi. Edhe ai vetëm kur nuk e hapin.
Luljeta nuk foli. U ngrit ngadalë, shkoi në dhomën e gjumit, hapi dollapin dhe nxori një çantë bosh. As vetë nuk e kuptoi pse.
Në mbrëmje Gentiani u kthye vetëm. Heshtje në korridor. Salloni bosh. Kuzhina e rregullt. Në derën e dhomës së gjumit ishte ngjitur një shënim me leukoplast, siç e kishte zakon ajo.
“Gentian. Më premtove që në shtëpinë time nuk do të hynin të huaj. Premtimi u thye. Fjolla është mysafire. Unë jam zonja e shtëpisë. Dhe zonjës iu bë ngushtë. U zhvendosa me qira. Po të lë me gjakun tënd. Shpresoj që supa e saj të mos të dalë e kripur.”
— Paska ikur mendsh fare! — bërtiti ai, duke përplasur derën e apartamentit me qira si të ishte kapak tanku.
Luljeta as nuk lëvizi. Ishte ulur në një stol të vogël, duke ngrënë qull hikërrori me kastravec. Vetëm. Në qetësi. Për herë të parë pas muajsh ndiente paqe.
— Hyr. Po hiqi këpucët, se i lava dyshemetë, — tha ajo pa ngritur sytë.
— Pra i vendose gjërat pa më pyetur fare? U arratise në heshtje? As nuk më the një fjalë!
— Po të të kisha thënë, do të ndryshonte gjë? — e shikoi drejt, me sy të ftohtë e të kthjellët. — Edhe ti merr vendime për të dy. Vetëm se pa mua.
— Çfarë po nënkupton? — iu afrua me nerva. — Çfarë paskam bërë?
— Asgjë. Pikërisht kjo, — e shtyu pjatën mënjanë dhe u ngrit. — Nuk bëre asgjë për të më mbrojtur. As para nënës sate, as para Fjollës. As përballë vetes. Asnjëherë nuk e pe sa keq ndihesha. Atje nuk jam grua, as njeri. Jam vetëm burim shërbimi.
Ai e pa si të ishte dikush tjetër.
— Dhe për këtë vendose të shkatërrosh gjithçka? Të bësh këtë shfaqje? Kthehem nga puna dhe gjej shtëpinë bosh. Ikën si Fjolla! Tekat e një gruaje të rritur!
— E di kush largohet kështu? — buzëqeshi ajo me ironi. — Ata që kanë kufij. Ata që nuk pranojnë t’u hipin në qafë. Unë kam duruar vite. Mjafton.
Ai ngriti zërin:
— Domethënë unë jam armiku yt? Sepse ndjeva keqardhje për motrën time? S’mund të duroje pak, derisa t’i gjenim një zgjidhje?
— Çfarë zgjidhjeje po kërkoni për të, Gentian? Burrin e katërt? Apo një grua tjetër që t’jua rregullojë të gjitha?