— Fjolla është grua e rritur, — vazhdoi Luljeta Beqiri me zë të prerë. — Unë nuk jam as pastruese, as psikologe familjare, e aq më pak ndonjë heroinë që duhet të shpëtojë këdo që s’di të shpëtojë veten.
— Luljeta, ti ke qenë gjithmonë zemërgjerë, — tha Gentian Gjini më ulët, por me një thumbim të hollë në ton. — Gjithmonë e para për të ndihmuar. Dhe tani, pikërisht kur dikush ka nevojë serioze, ti u ktheve shpinën të gjithëve. Bukur fort.
— Mos e lyaj situatën me ndjenja të rreme, — ia preu ajo. — Këtu nuk po flasim për Fjollën. Po flasim për ne. Për mënyrën si më ke lënë gjithmonë në fund të radhës. Edhe kur divani është imi. Edhe kur ushqimi është paguar nga unë. Edhe kur makina mban emrin tim. Gjithçka imja — në shërbim të jush.
— Prapë me “e imja, e imja”… — ai po merrte frymë me zor. — Ti vetë thoshe se familja është mbi të gjitha! Tani papritur…
— Po, e kam thënë! — shpërtheu ajo. — Por tani nuk e dua më këtë familje, Gentian. Jo këtë tuajën, ku unë nuk ekzistoj. Ku ka vetëm nënën tënde, motrën tënde, ty dhe dramën e përhershme të Fjollës. Unë jam thjesht bankomati me këmbë.
— Je çmendur! — ulëriu ai, duke goditur tavolinën me grusht. — Me ç’të drejtë më flet kështu?!
— Me të drejtën e asaj që paguan faturat! — ia ktheu ajo po aq fort. — Që punon pa pushim, që mban mbi shpinë gjithë barrën, që ushqen edhe farefisin tënd! Dhe me të drejtën e dikujt që më në fund ka kuptuar se mjaft është mjaft. Nuk jam shërbëtorja jote. As pjesë e klanit tuaj.
Ra një heshtje e rëndë, e trashë, që ngjitej në mure.
Gentiani hodhi një vështrim rreth e qark. Kuzhinë e vogël. Mbulesë me lule. Një pjatë e zbrazët mbi tavolinë. Asgjë tjetër që ta mbante aty.
— E ke seriozisht? Do ta çosh deri në fund?
— Po, — tha ajo qetë. — Kjo shtëpi është e imja. Thjesht, pa ty brenda.
Ai iu afrua varëses, mori xhaketën, pastaj e vendosi sërish në vend. U ul dhe mbërtheu sytë në dysheme. Pas pak murmuriti:
— Po bëhesh si nëna ime.
— Me një ndryshim të vogël, — psherëtiu Luljeta. — Unë nuk hesht më.
Të nesërmen e telefonoi Fatime Marashi. Jo për të kuptuar, por për të sulmuar.
— Luljeta! Ç’po bën kështu?! Fjolla është shtrirë me tension nga ikja jote! Gentiani po çmendet! E çove familjen në prag shkatërrimi!
— Mendova se ishte shkatërruar që kur filluat të komandonit në shtëpinë time, — u përgjigj ajo pa ngritur zërin.
— Shiko si flet! Si në pazar! Guxon t’i kthehesh nënës së burrit kështu?
— Ciles nënë? Asaj që përqafon çdo të huaj, por s’e sheh nusen para syve? Apo asaj që për Vit të Ri më dhuroi një tenxhere dhe më tha të gatuaja më shumë supë për gjithë fisin?
— Paska filluar të nxjerrë dhëmbët… — gërhiti Fatimja. — Mos u gëzo shumë. Gentiani do të të vijë prapë. Askush tjetër s’ka për të të dashur, sidomos në moshën tënde.
Luljeta buzëqeshi, një buzëqeshje e hidhur, por e pathyeshme.
— Do ta shohim kush do t’i shkojë kujt. Për momentin jetoj vetëm — dhe, çuditërisht, po marr frymë për herë të parë.
Dhe e mbylli telefonin me vendosmëri.
Mbrëmjen e po asaj dite doli në ballkon. Ajri ishte i freskët, një fllad i lehtë i përkëdhelte fytyrën. Qetësi. Pa zhurmën e serialeve të Fjollës. Pa komentet thumbuese të vjehrrës. Pa shpinën e heshtur të Gentianit përballë televizorit.
Majlinda Rexha i dërgoi një mesazh zanor:
— Lulje, bëre atë që shumica vetëm e ëndërrojnë. U çlirove. Nuk e di sa gra do të donin të kishin guximin tënd.
Ajo e dëgjoi deri në fund dhe tundi kokën. Pastaj qeshi. Qeshi me zë, thellë, si të ishte çliruar nga një barrë e rëndë që e kishte mbajtur prej vitesh.
— Je e bindur? — e pyeti Majlinda të nesërmen, duke e parë mbi syzet e saj prej juristeje. — Divorci nuk është lojë. S’ka kthim pas.
— Jam e sigurt, — tha Luljeta. — Nuk jam në supermarket që ta kthej “produktin” në raft po s’më pëlqeu.
Ato rrinin në një kafene pranë Gjendjes Civile, me dosjen e dokumenteve mbi tavolinë, ndërsa jashtë njerëzit hynin e dilnin pa e ditur se për Luljetën po niste një kapitull krejt i ri i jetës së saj.