Qetësia që pasoi ishte pothuajse e frikshme. Një heshtje e dendur, si ajo para një shtrëngate. Veçse kësaj here stuhia kishte kaluar brenda saj — dhe ishte shuar.
— Më thuaj sinqerisht, — Majlinda Rexha kryqëzoi duart mbi tavolinë. — A ke ende ndjenja për të?
Luljeta Beqiri mendoi një çast, pastaj buzëqeshi lehtë, me një hije ironie.
— Jo më. Ndoshta vetëm kujtimi që dikur kam dashur. Është si të kujtosh një dhëmb që të ka dhembur për muaj të tërë. Të tmerronte, të mundonte… por tani është hequr. Plaga po mbyllet.
Kur hapi derën e apartamentit, çelësi rrotulloi qetë në bravë. Një tingull i njohur, por këtë herë me tjetër kuptim. Ishte çelësi i saj. Brava e saj. Hapësira e saj. Në kuzhinë s’kishte më filxhanë të huaj. Asnjë fund i hedhur mbi kolltuk nga Fjolla Kastrati. Asnjë “këshillë” e padëshiruar nga Fatime Marashi. As zëri i Gentian Gjinit që thoshte: “Zgjidhe vetë, jam i lodhur.”
Vetëm ajo. Heshtja. Dhe pranvera që hynte përmes dritares.
Ngrohtësia e vërtetë erdhi në mbrëmje. Telefoni lëshoi një sinjal të shkurtër. Mesazh nga Gentiani.
“Lulje, a mund të flasim? Nuk jam gati ta mbyll kështu. Ndoshta ka ende një mundësi…”
Ajo e mbajti ekranin përballë syve për disa minuta. Pastaj e vendosi telefonin mbi pragun e dritares. Pi një gllënjkë çaj, mori frymë thellë dhe shkroi:
“Kur isha pranë teje, nuk doje të më dëgjoje. Tani që jam larg, nuk ka më çfarë të dëgjosh.”
Tre javë më pas u takuan në gjykatë. Procedura zgjati pak. Pa skena, pa britma, pa dramë. Sikur gjithçka të ishte djegur më herët dhe tani kishte mbetur vetëm hiri.
Gjykatësi ngriti sytë nga dosja.
— Nuk keni pretendime ndaj njëri‑tjetrit?
Luljeta e pa Gentianin. Ai uli shikimin dhe pohoi lehtë me kokë. Nuk u përpoq t’i prekte dorën. Asnjë fjalë në fund. As “më fal”, as “më vjen keq”, as ndonjë tentativë për miqësi. Vetëm një vështrim i rëndë, si i një djali të lënduar që i kanë marrë lodrën.
— Nuk kam asnjë pretendim, — tha ajo qetë.
Njëzet minuta më vonë doli jashtë ndërtesës. Ndali për një çast në hyrje, thithi ajrin e freskët. Ishte ajër i ri. Ajër që nuk i detyrohej askujt.
Por Fatime Marashi nuk e pranoi lehtë.
Telefonata erdhi shpejt. Zëri i saj gërvishte si rende e vjetër kuzhine.
— Çfarë fitove me këtë? Tani je vetëm. Ndërsa djalin ma theve. Prej një jave endet si hije. S’ha, s’fle.
— Thuaji të flejë me kokën nga televizori. Të paktën aty ka dritë, — ia ktheu Luljeta prerë.
— Tallesh akoma?! Turp për një grua në moshën tënde! Kush do të të dojë tani?
— Nuk kam nevojë të më “marrë” askush, zonja Fatime, — foli ajo pa ngritur zërin. — Nuk jam send në raft. Jam pronare e jetës sime. Dhe kjo nuk është diçka që jepet me kusur.
— Mendon se do të jesh e lumtur?
— Jam tashmë. Sepse në shtëpinë time ka vetëm qetësi. Jo britmat dhe ankesat tuaja pa fund.
— Egoiste! — fëshfëriu vjehrra. — Jepu grave liri dhe shkatërrojnë burrat!
Luljeta buzëqeshi.
— Më mirë vetëm në paqe, sesa mes turmës në ferr. Ju uroj gjithë të mirat. Mos më telefononi më. As ju, as Fjolla Kastrati, as djali juaj.
Dhe e mbylli telefonin. Jo vetëm thirrjen — por një kapitull të tërë të jetës.
Dy muaj më vonë bleu çarçafë të rinj. I zgjodhi vetë. Pa pyetur askënd. Pa dëgjuar “pse shpenzon”, apo “kemi mjaftueshëm”.
Shkoi vetëm në shtëpinë e vogël në fshat. Mbolli një pemë qershie. Nisi disa riparime. Ndryshoi bravat. Mbi të gjitha, pushoi së zgjuari çdo mëngjes me ndjesinë se do të duhej të luftonte për të drejtën për të qenë vetvetja.
Një pasdite u njoh më mirë me Bujar Qosjen, fqinj në zonën e vilave. Edhe ai kishte vite që ishte ndarë. Me të mund të rrije në heshtje, të pije çaj, pa pasur frikë se dikush do të të ndërpriste fjalën apo do të ta shuante zërin.
Megjithatë, më e rëndësishmja ishte diçka tjetër.
Ajo kishte rifituar buzëqeshjen.
Luljeta nuk ecte më në majë të gishtave nëpër shtëpi, as nuk përgjonte natën mendimin “çfarë do të thotë mami”. Tani hapat e saj jehonin lirshëm. Të sigurt. Si hapat e një gruaje që më në fund e kuptoi:
Nuk jam shtojcë e askujt. Nuk jam hija e një burri. Jam e plotë më vete — dhe kjo më mjafton.