— Elira Dosti, boll tani! Je grua e zgjuar, punon si llogaritare. Bëji llogaritë vetë. I ke shifrat para syve. Kredia e makinës na merr tridhjetë mijë lekë në muaj. Hipoteka – dyzet mijë të tjera. Riparimi i shtëpisë së nënës në fshat – edhe njëzet mijë çdo muaj; çatia pikon, duhet ndërruar, përndryshe kalbet krejt. Çfarë deti? Çfarë Maldive? Nuk i përballojmë dot. Apo do të mbetemi pa bukë?
Besnik Kastrati sillej rreth e rrotull në kuzhinën tonë të vogël, duke tundur duart me nervozizëm. Hapte dollapët, i mbyllte me zhurmë, përplaste enët, mbushte një gotë me ujë dhe pastaj e derdhte përsëri në lavaman. Asnjëherë nuk më shikonte drejt në sy, sikur të isha inspektore tatimesh që do ta kapte në shkelje.
Unë rrija e përkulur mbi tavolinë, përballë laptopit ku kisha hapur faqen e agjencisë turistike. Në ekran shndriste një det me ngjyrë bruz, rërë e bardhë si qumështi dhe palma që përkuleshin mbi bungalow. Nuk ishte thjesht një foto. Ishte ëndrra ime. Një ëndërr që e kisha ushqyer për tre vjet rresht, si i mbyturi që mbahet pas fijes së fundit të shpresës.
— Besnik, — fola me zë të ulët, duke u përpjekur të mos më dridhej timbri. — Unë kam kursyer. Me qëllim. Shpërblimet nuk i kam prekur. Drekën e merrja nga shtëpia. Merrja punë shtesë, u mbyllja bilancet tre shoqërive natën, kur ti flije. Në një llogari më vete kam treqind mijë lekë. Mjaftojnë. I kam bërë llogaritë. Makina pret. Edhe shtëpia e nënës tënde nuk rrënohet për dy javë — llamarina është ende e fortë. Na duhet pushim. Pesë vjet pa një pushim të vërtetë! Që kur morëm kredinë e shtëpisë. Ti je bërë nervoz, shpërthen për gjëra pa rëndësi. Unë jam në prag të një krize nervore, më dridhet syri. Na duhet të rrimë bashkë, të kujtojmë që jemi burrë e grua, jo dy bashkëqiramarrës që paguajnë borxhe.
— Nuk është vetëm puna e lekëve! — shpërtheu ai dhe filxhani në dorën e tij trokiti fort mbi pjatë. — Në punë jam i mbytur! Dorëzimi i objektit është mbi kokë. Kontraktori i përgjithshëm po çmendet. Shefi s’më lë të largohem! Si të iki unë për të marrë rreze dielli kur afatet po digjen? Më flakin nga puna dhe pastaj lamtumirë Maldiveve, lamtumirë edhe hipotekës!
— Po javën e kaluar the që kishit qetësi… që objekti u dorëzua…
— Gjërat ndryshuan! — më ndërpreu, fytyra iu skuq. — Klienti kërkoi ndryshime të reja. Rregullime nga e para! Mbaroi kjo bisedë, Elira. Sivjet nuk ka det. Për festat e majit shkojmë te nëna në fshat, e ndihmojmë me kopshtin, duhet rregulluar sera, bëjmë ndonjë zgarrë. Ajër i pastër, natyrë, pylli afër. Ç’të mungon për pushim?
— Unë nuk dua të shkoj te nëna jote… — pëshpërita, ndërsa lotët e nxehtë më rrëshqisnin faqeve. — Atje nuk pushoj. Punoj si turn i dytë. Shkul barërat, gatuaj për gjithë fisin tuaj. Dua detin. Dua të shtrihem dhe të mos bëj asgjë.
— Nuk ka rëndësi çfarë do ti! — goditi tavolinën me grusht. — Egoiste! Vetëm “unë dua, unë dua”. Ndërkohë unë kam një udhëtim pune urgjent. Në Selenicë. Dy javë. Duhet të inspektoj puse. Më dërgon drejtoria. Kështu që rri në shtëpi dhe mos më bëj presion. Dhe, meqë ra fjala, më duhen lekë nga llogaria jote “e Maldiveve”. Për biletat dhe hotelin.
— Pse? — mbeta pa fjalë. — Kompania duhet t’i paguajë udhëtimet e punës.
— I rimburson më pas. Me fatura. Tani duhet t’i nxjerr vetë. Hoteli atje është i shtrenjtë, katër yje. Ka shpenzime përfaqësimi, darka me partnerë… S’mund të ha makarona të lira përpara drejtorit të përgjithshëm. Duhet të paraqitem siç duhet.
— Sa? — pyeta me zë të thyer, ndërsa brenda meje diçka u këput.
— Dyqind mijë. Dyqind mijë lekë.
— Dyqind mijë? — m’u pre fryma. — Besnik, kjo është dy e treta e kursimeve të mia! Janë paratë e pushimit!
— Do t’i marrësh mbrapsht! Ta thashë, do t’i kthejnë! Brenda dy javësh çdo qindarkë, madje edhe dieta mbi to. Nuk i beson burrit tënd? Njeriut tënd?
Më pa me një zhgënjim të thellë, me një lloj lëndimi që më bëri të ndihesha fajtore.
Në fund të fundit, ai po shkonte të punonte. Në të ftohtë. Për ne. Ndërsa unë ankohesha për rërë e palma.
I transferova paratë. Dyqind mijë lekë. Me gishta që më dridheshin shtypa “Dërgo”.
I besoja. Dhjetë vjet martesë nuk janë pak. Ai kishte qenë mbështetja ime, muri ku mbështetesha. Pak i ashpër, i kursyer deri në imtësi, por i sigurt. Nuk më kishte tradhtuar kurrë në gjëra të mëdha.
Të nesërmen u nis.
Ia sistemova valixhen vetë.
— Mos u mërzit, Elira! — tha me humor, duke veshur pallton. Mbante aromën e shtrenjtë “Dior Sauvage” që ia kisha dhuruar për Vitin e Ri, duke kursyer nga vetja. — Do të të marr në telefon. Por e di si është Selenica… sinjali i dobët, zonë e thellë, puse larg njëri‑tjetrit. Mos u shqetëso nëse dal jashtë rrjetit.
— Kujdesu për veten, — i rregullova shallin. — Vishu trashë. Ende mund të ketë borë.
— Patjetër. Mora edhe rroba termike.
E pashë për një çast, pastaj e pyeta me një buzëqeshje të lehtë që mezi më doli:
— Po përse të duhen rrobat e banjës…