— …përse të duhen rrobat e banjës? — vazhdova, sapo dallova në xhepin anësor të valixhes një palë pantallona plazhi me palma.
Besnik Kastrati u step për një grimë sekonde. Sytë iu lëkundën, por menjëherë e mblodhi veten.
— Ah, ato? — tha me një ton të shtirur të zakonshëm. — Hoteli ka pishinë të brendshme. Me ujë të ngrohtë. Edhe sauna. Pas turnit, djemtë duan të çlodhen pak, të ngrohin kockat.
Shpjegimi tingëlloi i arsyeshëm. Bëra me kokë.
Pak minuta më vonë ai doli, duke tërhequr pas vetes valixhen e madhe gri me rrota. Me të, po iknin jo vetëm kursimet e mia, por edhe shpresa për pushimin që kisha ëndërruar prej vitesh.
Dera u mbyll me një trokitje të thatë dhe banesa u zhyt në heshtje.
Mbeta vetëm. Në qytetin e rëndë e të pluhurosur, ku pranvera ekzistonte vetëm në kalendar, ndërsa jashtë dritares shtrihej baltë dhe qiell i zymtë.
Ditët kalonin mekanikisht. Shkoja në punë si e programuar, kthehesha në mbrëmje në shtëpinë bosh, ngrohja diçka për të ngrënë dhe humbisja në seriale me jetë luksoze që nuk më përkisnin.
Vetmia më shtrëngonte gjoksin.
Mendova të telefonoja motrën time, Hana Nushi.
Ne ishim dy botë të kundërta. Unë, zeshkane, e qetë, e lidhur me shtëpinë, kontabiliste me orar fiks. Ajo, bionde e ndezur, modele, “influencere”, gjithmonë në udhëtime, festa e histori dashurie. Pesë vjet më e vogël, por me sjellje si adoleshente e përhershme.
Nuk kishim qenë kurrë shumë të afërta — interesa të ndryshme, rreth tjetër shoqëror — megjithatë ishte gjaku im. E kisha ndihmuar me para gjatë studimeve, e kisha nxjerrë nga situata të sikletshme. E doja, pavarësisht gjithçkaje.
Formova numrin.
“Numri që kërkoni është i fikur ose jashtë zone.”
E çuditshme. Hana rrinte e ngjitur pas telefonit. Çdo pesë minuta postonte diçka: “Po ha sallatë”, “Jam në taksi”, “Blerë buzëkuq i ri”.
Hapa profilin e saj. Postimi i fundit — një javë më parë. Pikërisht ditën kur Besniku ishte nisur.
Foto e një valixheje rozë, shumë glamur. Përshkrimi: “Duke u bërë gati për udhëtimin e ëndrrave! E gjeni dot ku? Këshillë: është vapë! Mision sekret! Trip Dream Secret”.
Me siguri kishte ikur diku. Mosha e saj, aventura e radhës. Ndoshta ndonjë admirues e kishte çuar në Dubai.
Kaloi një javë.
Besniku telefononte rrallë. Një herë në dy ditë. “Jam në mbledhje”, “S’ka valë”, “Jam i zënë”.
Zëri i tij nuk dukej i lodhur. Përkundrazi, ishte i gjallë, pothuaj i entuziazmuar. Dhe në sfond… një tingull i çuditshëm. Jo zhurmë zyre. Jo erë që ulërin nëpër puse nafte.
Ishte një përplasje e butë, ritmike.
Si dallgë.
Dhe muzikë. E largët, me ritme latine.
— Besnik, çfarë muzike është ajo? Ku je?
— Çfarë? Ah… radio në makinë! Po shkojmë në terren, shoferi ka hapur ndonjë këngë.
— Po ajo zhurma?
— Era! Të thashë, Selenica ka erëra të forta! Mirë, Elira, po mbyllet sinjali!
Bip. Bip. Heshtje.
Të premten në mbrëmje s’më zinte gjumi. Një ankth i paqartë më gërryente përbrenda.
Rrija në kuzhinë me një filxhan çaji të ftohur, duke rrëshqitur pa mendim nëpër rrjetin social të ndaluar (përmes VPN-it, sigurisht).
Foto gatimesh, mace, fëmijë shokësh klase… monotoni.
Dhe papritur…
Një njoftim u shfaq në krye të ekranit dhe u zhduk menjëherë.
“Hana Nushi ju ka etiketuar në një foto.”
Zemra më ra me një goditje të fortë. Hana? U kujtua për mua?
Shtypa ikonën e njoftimeve.
Imazhi hapej ngadalë. Interneti mezi lëvizte.
Së pari u shfaq një blu e ndezur, që të vriste sytë. Qielli.
Pastaj një turkezë e thellë. Oqeani.
Rërë e bardhë.
Dhe në fund, njerëzit.
Ishte një plazh. Ai plazh që kisha parë dhjetëra herë në broshurat e agjencisë turistike. Maldivet. E njoha menjëherë palmën e anuar dhe molin e gjatë në sfond. Hoteli “Paradise Island”. E kisha mësuar përmendësh.
Në plan të parë, e shtrirë në një shezlong me vija, ishte Hana. Me një bikini të kuqe, aq të vogël sa mezi mbulonte trupin e saj. Syze dielli gjigante, një koktej me çadër letre në dorë. Lëkurë e nxirë në ngjyrë çokollate, buzëqeshje e shndritshme.
Dhe pranë saj…
Dora e një burri e mbështillte në bel. Dorë me qime, me një orë “Casio” të dallueshme — dhuratë nga unë pesë vite më parë.
Ai kishte veshur pantallonat me palma.
Besnik.
Burri im.
Ai që, sipas fjalëve të veta, po ngrinte moralin në Selenicë, mes ftohtit dhe puseve.
Buzëqeshte ashtu si nuk më kishte buzëqeshur prej vitesh. Me sy që i shkëlqenin. Me atë shikim të pangopur që dikur ma drejtonte mua.
Përshkrimi i fotos: “Lumturia do qetësi… por s’mund ta mbaj për vete! I dashuri im më dhuroi një përrallë! Tigri im! Heroi im! Faleminderit për parajsën! Maldives Love MyMan Vacation SisterSorryNotSorry”.
Hashtagu i fundit më preu si thikë.
SisterSorryNotSorry.
Dhe ajo më kishte etiketuar. Drejtpërdrejt mbi fytyrën e Besnikut.
Jo rastësisht.
Që ta shihja. Që të kuptoja. Që të ndihesha e mposhtur.
“Unë fitova. Jam më e re. Më e bukur. Dhe ti je ajo që paguan faturën.”
Sytë m’u errësuan. Dhoma filloi të rrotullohej.
Burri im.
Motra ime.
Me paratë e mia.
Ato dyqind mijë lekë që i kisha mbledhur për tre vjet, duke kursyer në çdo gjë, edhe në gjëra të vogla për veten.
Ma vodhën ëndrrën.