Ma grabitën jetën.
“Pushime? Ti s’i meriton. Rri në shtëpi.”
“Je egoiste.”
“S’ka para.”
Zëri i Besnik Kastratit më jehoi në tru, i shtrembëruar, si një tallje e pështirë. Më kishte parë drejt e në sy kur gënjente. Dhe ndoshta, në të njëjtën kohë, po imagjinonte si do t’i lyente me krem shpinën Hanës nën diellin tropikal.
Trupi më hyri në një dridhje të çuditshme. Fillimisht e lehtë, pastaj e fortë, si ethe. Filxhani më trokiste në dhëmbë.
Vrapova në tualet. Më zuri të vjellat.
U lava me ujë të ftohtë, pothuaj akull. Kur ngrita kokën, pasqyra më ktheu një fytyrë të zbehtë, me sy të skuqur dhe rrudha të holla rreth buzëve. Një “grua e lodhur”.
Ndërsa atje ishte Hana. E re. E tendosur. Pa halle.
Sigurisht. Pse do të më donte mua? Me kreditë, me përgjegjësitë, me shtëpinë e nënës që kërkonte riparime. Me Hanën ishte qejf. Me Hanën ishte festë.
Dhe faturën e festës e paguaja unë.
U ula sërish para kompjuterit. Duart më dridheshin, por mendja m’u kthjellua papritur. U bë e ftohtë, e mprehtë.
Bëra fotografi të ekranit. Pastaj edhe një tjetër. Shkarkova fotot.
Regjistrova edhe video, duke lëvizur profilin e Hanës: ata me shampanjë në klasë biznesi; dera e dhomës me mjellma të palosura nga peshqirët; Besniku që e mbante në krahë dhe e fuste në ujë, si në ndonjë film të lirë romantik.
Pastaj hapa bankën online.
Kontrollova çdo llogari.
Kredia e makinës – “Toyota Land Cruiser 200”, krenaria e tij – ishte në emrin tim. Mbeteshin edhe 800 mijë lekë pa shlyer. Ai ma kalonte këstin në kartë çdo muaj, por debitori ligjor isha unë.
Hipoteka e apartamentit ishte e përbashkët: ai kredimarrësi kryesor, unë bashkëpërgjegjëse.
Karta ku kisha transferuar 200 mijë lekët… zero. Shuma ishte përdorur për pagesën e agjencisë turistike.
U ula në kuzhinë, në errësirë, dhe qava pa zë. U mbështolla me peshqir që të mos dëgjonin fqinjët.
Diçka brenda meje u shua atë natë. Ajo Elira Dosti naive, që besonte te familja dhe dashuria, vdiq.
Në vend të saj lindi dikush tjetër. E ftohtë. Llogaritëse. E pamëshirshme.
Në mëngjes u zgjova si njeri tjetër.
Lotët ishin tharë. Kishte mbetur vetëm një urrejtje e zezë, e kthjellët. Dhe një dëshirë për të shkatërruar.
Ata pinin kokteje në “parajsë” me paratë e mia. Qeshnin me mua.
Mirë atëherë.
Do t’ua bëja unë jetën parajsë. Do t’ua krijoja një “Selenicë” aq të akullt, sa të ngrinin edhe në mes të ekuatorit.
Besniku kishte harruar një hollësi të vogël.
Prokurën e përgjithshme për makinën.
Ma kishte bërë një vit më parë, kur shkoi me shërbim të gjatë në veri: “që të rinovosh siguracionin, të bësh kontrollin teknik, ose nëse duhet ta shesësh urgjent për para”. Vlefshmëria – tre vjet. Me të drejtë shitjeje.
Makina ishte fiksimi i tij. “Land Cruiser”-i i zi, si tank. E lustronte çdo fundjavë.
U vesha me kostum pantallonash. Vura taka të larta. Buzëkuq të kuq. Ironike – stil i mësuar nga vetë Hana.
Mora dokumentet: lejen e qarkullimit, certifikatën e pronësisë (që e mbante në shtëpi), prokurën, çelësat rezervë – gjithmonë tek unë.
Dhe shkova në një sallon “trade-in”, ku punonte një ish-shok kursi, Çesk Qafoku.
— Çesk, përshëndetje. Duhet ta shes menjëherë “Cruiser”-in.
Ai doli jashtë me cigaren elektronike në dorë. Sapo e pa makinën, fishkëlleu.
— Elira! Çfarë mjeti! Ç’ka ndodhur? Besniku e di? Ai e adhuron.
— Besniku… — bëra një pauzë të qëllimshme. — Ka fluturuar për në Maldive. Urgjent. I duhen para. Ka hyrë në borxhe… bixhoz.
Sytë e Çeskut u zgjeruan.
— Hë pra… ndodh. E bëjmë shpejt. Ke prokurë?
— Të përgjithshme.
— Për urgjencë çmimi bie pak. Edhe ne duhet të fitojmë diçka.
— S’ka rëndësi. Sot. Në dorë.
— Katër milionë lekë. (Në treg vlente rreth 5.5.)
— Dakord.
Dy orë më vonë dola me një qese të rëndë në dorë. Katër milionë lekë cash.
Pesha e atyre parave më dukej si pesha e hakmarrjes.
Shkova drejt në bankë. Shlyeva kredinë e makinës – 800 mijë lekë. Mora vërtetimin e mbylljes.
Tre milionë e dyqind mijë lekët e mbetura i depozitova në një llogari personale me mbiemrin tim të vajzërisë. Fatmirësisht nuk e kisha ndryshuar pas martesës. Besniku nuk kishte asnjë akses aty.
Pastaj u ktheva në shtëpi.
Thirra një furgon transporti.
Mblodha çdo send të Besnikut. Pa përjashtim.
Kostumet e shtrenjta. Koleksionin e shkopinjve të peshkimit që vlente sa një makinë e vogël. Konsolën e lojërave. Laptopin. Filxhanin e preferuar.
Gjithçka në kuti.
Korrieri më pyeti:
— Ku do t’i çojmë?
— Libohovë, rruga kryesore, shtëpia e Zhaneta Hysës.
Le ta presë mamaja djalin e saj. Donte ajër të pastër e natyrë, apo jo?
Më pas thirra një bravandreqës.
— Dua ndërrim bravash. Menjëherë. Vendosni sistemin më të mirë që keni. Edhe alarm.
— Ka pasur tentativë hyrjeje? — pyeti ai me keqardhje.
— Po. Minj.
Por kjo ishte vetëm fillimi.
Kremi mbi tortë ende nuk ishte vendosur.
Unë e dija fjalëkalimin e email-it të tij. Ishte qesharakisht i thjeshtë — data e ditëlindjes sime.