…ironi therëse.
Hyra në postën e tij elektronike pa asnjë hezitim. Mesazhi nga agjencia turistike më ra menjëherë në sy: konfirmime, bileta, kuponë, rezervim në “Paradise Island Resort & Spa”. Gjithçka e paguar, gjithçka e organizuar me kujdes. Sa romantike.
Telefonova hotelin. Anglishten e kisha armë të fortë — për vite kisha përkthyer kontrata dhe nuk më dridhej zëri.
— Good afternoon. I am Mrs. Elira Dosti. I need to speak to the manager. It’s urgent.
Më kaluan menjëherë.
— Ju lutem, ka ndodhur një gabim shumë i rëndë, — thashë me ton të prerë. — Bashkëshorti im, zoti Besnik Kastrati, ndodhet aktualisht në hotelin tuaj, në bungalow 105, i shoqëruar nga një grua. Problemi është se pagesa është kryer me kartë korporate të përvetësuar në mënyrë të paligjshme. Si përgjegjëse financiare e kompanisë, më është dashur ta bllokoj transaksionin dhe të nis procedurat përkatëse. Brenda një ore banka do të tërheqë fondet. Ju sugjeroj t’i largoni menjëherë për të shmangur pasoja ligjore.
Në anën tjetër të linjës u dëgjua një heshtje e mbytur.
— Oh, ma’am… This is very serious. We will check immediately!
— Bëjeni. Dhe përcillini një mesazh: “Mbaroi festa falas. Elira.”
Pas një ore, në aplikacionin e bankës së tij — ku ende kisha akses — erdhi njoftimi: “Tentativë debitimi 2000$ e refuzuar”. Hoteli kishte provuar të siguronte shumën. Pa sukses.
Një orë më vonë, telefoni nisi të dridhej.
Besniku.
Nuk e hapa.
Pastaj Hana Nushi.
Asaj gjithashtu nuk iu përgjigja.
Mesazhet filluan të binin si shi vere.
Besniku: “Elira, çfarë po ndodh?! Karta nuk punon! Po na nxjerrin nga dhoma! Kërkojnë para cash! Çfarë ke bërë?! S’kam asnjë lek me vete!”
Besniku: “Hape telefonin! Na hodhën në plazh me valixhe! Është 40 gradë! Hana po qan!”
Hana: “Elira, pse po na e bën këtë? Ke keqkuptuar gjithçka! U takuam rastësisht! S’ka ndodhur gjë mes nesh! Mos na turpëro! Na dërgo para, s’kemi si paguajmë varkën për në aeroport! Do mbetemi këtu!”
Besniku: “Ç’është kjo histori me shitjen e makinës?! Çesk Qafoku më telefonoi! Ke shitur Land Cruiser-in tim?! Je çmendur?! Është makina ime! Kur të kthehem, do ta paguash!”
I lexoja dhe qeshja me zë, deri sa më merrej fryma.
“Rastësisht?” Në të njëjtin bungalow?
U dërgova vetëm një foto: screenshot-in nga story i Hanës.
Dhe poshtë shkrova: “Lumturia e do qetësinë. Shijojeni qetësinë. Në Selenicë mund të shkoni edhe në këmbë. Makina u shit me prokurë, paratë shkuan për ‘nevoja familjare’ — konkretisht për dëmin tim moral. Sendet i keni te mamaja. Bravat janë ndërruar. Kërkesa për divorc është depozituar. Adios.”
Besniku u kthye pas tri ditësh.
U detyrua të merrte hua nga shokët — të cilëve u kishte treguar përralla për Selenicën dhe që mbetën pa fjalë kur mësuan të vërtetën — vetëm për të blerë biletat e kthimit. Në hotel i mbajtën një ditë të tërë në holl, derisa arriti të bindte dikë t’i dërgonte para në kriptovalutë.
Kur erdhi, ishte i skuqur nga dielli, me lëkurë të djegur e me flluska, pa asnjë qindarkë në xhep dhe me nerva të shkatërruara.
Goditi derën.
— Hape! Është shtëpia ime! Do të të hedh në gjyq!
— Është apartament me kredi dhe kam kërkuar ndarjen e pasurisë, — iu përgjigja pas derës së blinduar. — Pjesa jote është borxhi ndaj bankës. Këtu nuk do të jetosh më. Kam edhe urdhër mbrojtjeje.
Këtë të fundit e zbukurova pak, por pranë meje qëndronte Tahir Gashi, fqinji im, me uniformë.
— Largohu, Besnik, — tha ai qetë. — Mos e bëj situatën më keq.
Besniku qëndroi pak, shau, goditi edhe një herë derën dhe u largua.
Divorci ishte i zhurmshëm dhe i ndyrë.
U përpoq të anulonte shitjen e makinës. Në sallë bërtiste se i kisha marrë pronën.
Gjykatësja kontrolloi dokumentet.
— Prokura noteriale? Po. Afati i vlefshmërisë? Brenda afatit. E drejta për shitje? E përcaktuar qartë. Shuma është përdorur për shlyerjen e kredisë së automjetit — 800 mijë lekë? Po. Pjesa tjetër?
— Për shpenzime familjare, — thashë qetë. — Ushqime, fatura… dhe kura mjekësore. Stresi më çoi në krizë nervore.
Ai nuk kishte asnjë provë kundër.
Me motrën time nuk flas më.
Prindërit — mamaja e tronditur, babai me tension të lartë — tentuan të na pajtonin.
— Elira, është Hana… e re, e pamenduar! Besniku e mashtroi! Të lutem, fale! Janë ndarë, ajo po vuan!
— Unë nuk kam motër, — u thashë prerë. — Ajo që kisha, për mua nuk ekziston më.
Hana e la Besnikun sapo zbriti në aeroport. “Një burrë pa makinë e pa shtëpi s’më hyn në punë”, mesa duket. Tani poston foto nga Dubai me një “sponsor” të ri. Le ta gjykojë jeta.
Ndërsa unë…
Mora 200 mijë lekët që kisha kursyer duke mos ia dhënë atij, plus tre milionët nga shitja.
Dhe rezervova pushime.
Në Maldive. Po në të njëjtin resort. Në bungalow-n ngjitur — më të shtrenjtë, me pishinë private.
Vetëm.
Tani jam shtrirë në një shezlong. Në dorë kam një “Pina Colada”. Përballë, uji turkez shndrit si xham.
Ky vend shëron.
Marr frymë thellë, pa peshë në kraharor.
Jam e lirë. Kam siguri financiare. Dhe mbi të gjitha, nuk do të lejoj më askënd të vendosë nëse e meritoj apo jo pushimin tim.
Unë e meritoj gjithçka.