Teuta Gjergji qëndronte përballë pasqyrës së madhe në dhomën e saj, duke e shqyrtuar veten me një vëmendje pothuajse të pamëshirshme. Fustani Valentino, i blerë në një butik luksoz të kryeqytetit, i rrinte si i derdhur mbi trup, duke i theksuar hijeshinë që ajo e konsideronte arritjen e saj më të madhe në moshën gjashtëdhjetëvjeçare. Përvjetori i lindjes nuk ishte thjesht një festë — ishte një shenjë statusi. Çdo detaj duhej të ishte i përsosur, pa asnjë njollë.
Restoranti “Venecia” ishte rezervuar i gjithi. Luleshitësit më të kërkuar të qytetit kishin punuar për dekorin, shërbimi i catering-ut ishte zgjedhur me kujdes, programi muzikor i kuruar deri në notën e fundit. Dhe mbi të gjitha — të ftuarit. Elita, siç i pëlqente Teutës të thoshte me një buzëqeshje plot nënkuptim.
Papritur, shikimi iu zbut dhe në buzë iu vizatua një buzëqeshje e hollë, e mbushur me ironi. Taulanti… Djali i saj. Kishin kaluar dhjetë vjet që nga hera e fundit kur e kishte parë.
Një dekadë më parë ai ishte larguar pothuajse si i arratisur, duke u zhdukur nga qyteti bashkë me Tringa Mëhillin. Kishte ikur nga kujdesi i nënës, nga rruga që ajo kishte projektuar për të. E kishte ndërruar jetën e kryeqytetit me një cep të humbur ku merreshin me agroturizëm. Sa qesharake i dukej ende. Ajo e kujtonte qartë sa e ashpër kishte qenë kundër asaj martese. Tringa — një vajzë fshati, pa shkollim të lartë, pa finesë shoqërore. Çfarë mund t’i ofronte ajo Taulantit? Sipas Teutës, veç telashe. Ndërsa djali i saj… me keqardhje e pranonte se nuk kishte përmbushur pritshmëritë. Nuk arriti të mbante një pozicion prestigjioz, ankohej vazhdimisht për padrejtësi dhe zili nga kolegët. I dobët, e quante ajo, ndoshta me një ashpërsi të tepruar. Por, sipas saj, e vërteta duhej thënë troç.
Tani, pas gjithë atyre viteve, kishte vendosur t’i ftonte. Jo sepse zemra e nënës i ishte zbutur befas. Më shumë nga kureshtja. Donte t’i shihte me sytë e saj se çfarë ishin bërë. Me çfarë rrobash do të paraqiteshin, me çfarë makine të vjetër do të mbërrinin. Dhe, sigurisht, të tregonte para të gjithëve se kush kishte pasur të drejtë.
Ajo iu afrua dritares. Poshtë shtrihej qyteti — plot lëvizje, zhurmë, energji. Atje ku jetonin ata, mendoi me përçmim, mbretëronte heshtja. Qetësi e mërzitshme. Lopë, pula… një monotoni që të zinte frymën.
Në atë çast hyri në dhomë motra e saj, Zhaneta Gjeloshi.
— A je gati të shkëlqesh, ylli ynë? — e pyeti me gjallëri.
Teuta u kthye dhe e vështroi me miratim. Zhaneta ishte gjithmonë elegante, por pa e tepruar.
— Pothuajse, — tha ajo, duke rregulluar edhe një herë flokët para pasqyrës. — Po mendoja për të ftuarit e mi të veçantë.
— Taulantin dhe Tringën? — pyeti Zhaneta, duke u ulur në buzë të krevatit.
— Pikërisht, — psherëtiu Teuta. — Po e imagjinoj “Hirushen” time të fshatit me çizme gome.
Zhaneta qeshi.
— Do të jetë pamje e paharrueshme. Dhe Taulanti, ndoshta është bërë krejt i egër.
— S’do të çuditesha, — tha Teuta me një ngritje supesh. — Gjithmonë ka qenë pa shtyllë kurrizore. Sa për Tringën… ende s’e kuptoj çfarë pa tek ajo.
— Ndoshta dashuri, — tha Zhaneta me një ton meditativ.
— Dashuri? — ia preu Teuta. — Më tepër dorëzim. Shpresoj vetëm të mos ma prishin mbrëmjen. Kam investuar shumë në këtë festë.
— Mos u shqetëso, — e qetësoi e motra. — Do të qeshësh pak dhe do ta harrosh. Të paktën do të kesh një histori për të treguar.
— Saktësisht, — tha Teuta me vendosmëri. — Duhet t’ua kujtoj vendin. Përndryshe fillojnë të marrin veten shumë seriozisht.
Ajo mori nga tavolina e tualetit shishen e parfumit “Chanel № 5”, aromën që e kishte shoqëruar gjithë jetën. Për të, ai ishte simbol i triumfit, i epërsisë dhe i kontrollit.
Më vonë, ndërsa makina rrëshqiste drejt restorantit, mendimet e saj riktheheshin vazhdimisht tek takimi i afërt. I përfytyronte të hutuar, me lëvizje të pasigurta, me veshje modeste. Kjo skenë e imagjinuar i sillte një ndjenjë lehtësimi, sikur fitorja të ishte tashmë e saj.
— Je e sigurt që kjo është ide e mirë? — e ndërpreu Zhaneta. — Ndoshta nuk duhej t’i thërrisje.
Teuta e pa e habitur.
— Të vjen keq për ta?
— Jo, por… nuk duket e hijshme t’i vësh njerëzit në lojë para të tjerëve.
— Budallallëqe, — tha ajo me një gjest shpërfillës. — Thjesht dua të di si janë katandisur. Për më tepër, është përvjetori im. Ftoj kë të dua.
Zhaneta psherëtiu dhe heshti. E dinte mirë se me Teutën nuk fitohej me debate.
Në sallën e restorantit ndihej një pritje e tensionuar, e përzier me thashetheme. Të ftuarit, të grumbulluar në grupe të vogla, pëshpëritnin dhe i hidhnin sytë herë pas here nga dera hyrëse.
Perdet e rënda prej kadifeje, që zakonisht fshihnin rrëmujën e rrugës, atë mbrëmje dukeshin si skenografia e një shfaqjeje të fshehtë.
— E mbani mend dasmën e tyre? — murmuriti një zonjë trupmadhe me fustan ngjyrë fuksia, duke fshehur buzëqeshjen pas një shami dantelle. — Tringa me një fustan të thjeshtë pambuku, Taulanti me një kostum që dukej i huazuar…
— Dhe ai autobusi i tyre i vjetër, — shtoi me përçmim një grua me kostum zyre. — Më shumë si kotec me rrota.
— Mbaj mend sa e tronditur ishte Teuta atëherë, — vazhdoi e para. — Djali me diplomë universitare, e përfundoi në fshat. Dhe me atë vajzë pa përvojë…
Një bionde e hollë, me flokë të mbledhura shkujdesur, u përfshi në bisedë:
— Po si kërkonte punë Taulanti? Gjithmonë me projekte e ide “revolucionare”. Asgjë konkrete. Teuta e ndihmonte, e sistemoi disa herë, por ai i prishte vetë. I paaftë, me pak fjalë.
Një e qeshur e përbashkët përshkoi grupin. Në fjalët e tyre përzihej zilia për pozitën e Teutës dhe një kënaqësi e fshehtë për fatin e djalit të saj. Ata ndiheshin të sigurt në bindjet e tyre, në përkatësinë ndaj një rrethi ku suksesi matej me para e lidhje, jo me punë të palodhur.