Në atë rreth ku mbizotëronte bindja se suksesi nuk fitohej me djersë, por me lidhje të forta dhe një martesë të leverdishme, fjalët rrëshqisnin lehtë, të mbështjella me buzëqeshje të holla.
Mënjanë, pranë banakut të ndriçuar me dritë të zbehtë, dy burra me kostume të shtrenjta, por disi të dalë mode, po e komentonin situatën me një ton më praktik.
— Taulanti ka qenë gjithmonë pak me kokën në re, — tha i pari, duke rrotulluar gotën e konjakut në dorë. — Ide të mëdha, plane pa fund…
— Por të zhduket krejt kështu, të varroset në fshat… kjo është e tepërt, — ia ktheu tjetri, duke tundur kokën. — S’e kap dot me mend.
— Eh, mos u ngut, — vijoi i pari, duke rregulluar syzet. — Sot moda është “bio”, ferma ekologjike, agroturizëm… ndoshta ka gjetur ndonjë damar ari atje.
— Vështirë ta besoj, — ia preu shoku. — Po të kishte pasur ndonjë arritje për t’u mburrur, Teuta Gjergji do ta kishte shpallur me trumpetë. Ajo s’di të heshtë kur bëhet fjalë për sukses.
Ndërkohë, salla mbushej gjithnjë e më shumë. Me çdo të ardhur të ri, ajri dukej sikur bëhej më i rëndë. Teuta hidhte herë pas here sytë nga ora, duke ruajtur me zor një buzëqeshje mikpritëse. Fliste, qeshte, ngrinte dolli — por mendja i ishte larg.
Në imagjinatën e saj, dera hapej dhe Taulanti me Tringa Mëhillin shfaqeshin të hutuar, të papërshtatshëm mes këtij shkëlqimi. Ajo parashikonte shikimet përçmuese të të pranishmëve dhe momentin kur do të vërtetonte, me një qetësi triumfuese, se kishte pasur të drejtë.
Iu rikthye në mendje biseda e fundit me të birin, dhjetë vjet më parë, kur ai i kishte njoftuar vendimin për t’u larguar nga qyteti.
— Nënë, mjaft më. Jam lodhur nga kjo garë pa fund, nga presioni i përhershëm. Dua të jetoj sipas mënyrës sime, të merrem me atë që dua.
Ajo e kishte parë me një buzëqeshje të ftohtë.
— Mënyra jote do të thotë të kalbesh në një cep të harruar. Ti nuk di asgjë praktike, Taulant. Do të humbësh.
Dhe tani, pas një dekade, do ta shihte me sytë e saj “humbjen” e tij. Kjo mbrëmje do të ishte prova e saj.
Papritur muzika u ndërpre, si me komandë. Të gjitha kokat u kthyen nga hyrja. Një heshtje e trashë, pothuaj e prekshme, mbuloi sallën; dukej sikur dëgjohej rrahja e zemrave.
Një të ftohtë e përshkoi Teutën nga qafa poshtë. Çasti kishte ardhur.
Dyert e rënda prej druri u hapën ngadalë, duke lëshuar një psherëtimë të lehtë. Zhurma e gotave dhe e të qeshurave të sforcuara u shua.
Sytë e mprehur nga pritja u ngulën në hyrje.
E ulur në krye të tryezës, si një mbretëreshë që vëzhgon oborrin e saj, Teuta ndjeu një therje kënaqësie. Skenari që kishte ndërtuar me kujdes po niste.
Rrafshoi me pëllëmbë fustanin e saj firmato. Buzët iu harkuan në një buzëqeshje të tendosur, pothuaj grabitqare.
Por buzëqeshja iu drodh.
Pastaj iu shua krejt.
Pamja përpara saj nuk kishte asgjë nga tabloja e sikletshme provinciale që kishte imagjinuar.
Në prag nuk qëndronin dy figura të pasigurta. Hapësira u mbush nga një prani elegante, e përpunuar në çdo detaj.
Taulanti ishte i gjatë, i drejtë, i qetë. Nga djaloshi i stepur që ajo mbante mend nuk kishte mbetur gjurmë. Vitet kishin fshirë çdo hezitim.
Kostumi i tij, në një nuancë të errët antraciti, i rrinte si i derdhur mbi trup. Prerja moderne theksonte supet e gjera. Vetë materiali fliste për cilësi dhe luks të përmbajtur.
Flokët, dikur gjithnjë të çrregullt, tani ishin sistemuar me kujdes, duke i rrethuar fytyrën që kishte humbur butësinë rinore. Në vend të saj, shfaqeshin vija të holla që tregonin punë dhe vendosmëri të heshtur.
Por surpriza e vërtetë ishte Tringa.
Ajo lëvizte me një hijeshi që s’kishte asnjë lidhje me përfytyrimin e dikurshëm të vajzës së thjeshtë nga fshati. Çdo hap i saj përcillte siguri.
Vajza e drojtur që Teuta kujtonte ishte zhdukur. Në vend të saj qëndronte një grua me finesë të padiskutueshme.
Fustani i saj, blu i thellë, me një shkëlqim të lehtë nën dritat e buta të restorantit, ishte mishërim i elegancës së përmbajtur. Rrëshqiste mbi trupin e saj si nata e lëngshme, duke theksuar forma të formuara nga puna fizike, por që ruanin plotësisht feminitetin.
Në qafë i vezullonte një varëse e hollë me diamantë — një shenjë e qetë e mirëqenies që Teuta nuk do ta kishte imagjinuar kurrë për ta.
Ata ecnin drejt tryezës me një sinkron pothuaj mbretëror. Dora e Taulantit prehej lehtë në belin e Tringës — një gjest i natyrshëm afërsie dhe krenarie të heshtur. Dukej qartë se ishin një njësi e vetme, një forcë e konsoliduar.
Pëshpërimat u shuan. Heshtja u bë e dendur.
Sa më shumë afroheshin, aq më shumë detaje i binin në sy Teutës.
Këpucët e Taulantit — lëkurë cilësore, me shkëlqim pasqyre, padyshim të punuara me porosi.
Çanta e vogël e Tringës, e qëndisur me kujdes, mbante vulën e një stilisti të njohur.
Dhe duart… Ajo i mbante mend të ashpra, me kallo nga puna në tokë. Tani ishin të buta, të kuruara, me një unazë diamanti të thjeshtë, por të rafinuar, që lëshonte një dritë të përmbajtur.
Përtej dritareve të mëdha, pas shpinës së tyre, ndaloi pa zhurmë një fuoristradë e zezë. Një shofer me uniformë zbriti dhe hapi derën e pasme me një lëvizje të ushtruar.
Modeli i fundit, simbol i dukshëm i pasurisë, përbënte një kontrast brutal me makinën e vjetër e të ndryshkur që Teuta kishte përfytyruar për ta.
Një marramendje e papritur e pushtoi.
Kjo ishte e pamundur…
Çifti u ndal pranë tryezës. Sytë e tyre u kryqëzuan me të sajin.
Vështrimi i Taulantit ishte i drejtpërdrejtë. Nuk kishte mllef, por brenda tij vezullonte diçka që ajo nuk arrinte ta deshifronte. Mëshirë? Apo ndoshta një ironi e lehtë?
Në sytë e Tringës shkëlqente çelik — një forcë e qetë që i solli sërish të ftohtin përgjatë shtyllës kurrizore.
— Nënë, — tha Taulanti.