— Nënë, — tha Taulanti.
Zëri i tij ishte bërë më i thellë, më i plotë, me një timbër që mbushte hapësirën. Nuk i ngjante më djaloshit që ajo kujtonte.
— Faleminderit që na ftove, — shtoi me qetësi.
Ai u përkul lehtë dhe e preku faqen e saj me buzë në një përshëndetje të shkurtër, formale, pothuaj ceremoniale. Asnjë ngrohtësi e tepërt, asnjë ftohtësi e theksuar.
Tringa bëri të njëjtën gjë. Prekja e saj ishte e freskët dhe kalimtare.
— Ka kohë që s’jemi parë, — tha ajo butë, por mjaftueshëm qartë sa fjala e saj të përhapej në sallën që ishte qetësuar.
Një murmurimë e lehtë përshkoi të ftuarit. Kureshtja, habija dhe një dozë zilie e fshehur u përzien në ajër. Disa koka u afruan me njëra-tjetrën, disa vetulla u ngritën.
Legjenda e ndërtuar me kujdes nga Teuta Gjergji — rrëfimi i gjatë për “dështimet” e Taulantit dhe Tringës — po shembej para syve të saj, si një dekor kartoni i rrëzuar nga një frymë ere.
Ajo hapi gojën për të folur, por fjalët nuk dolën. Të gjitha thumbat, batutat therëse dhe ironitë që kishte përgatitur me javë të tëra u tretën si tym.
— Taulant… Tringa… dukeni shumë mirë, — arriti të thoshte më në fund, me një buzëqeshje që i mbeti e ngrirë në buzë.
— Faleminderit, — u përgjigj Tringa.
Buzëqeshja e saj ishte e sjellshme, por sytë mbetën të kthjellët dhe të padepërtueshëm.
Ata zunë vend. Mbi tryezë ra një heshtje e dendur, e ngarkuar me pyetje të pathëna dhe pritshmëri të zhgënjyera.
Teuta vështroi e mpirë ndërsa Taulanti hyri në bisedë me një kushëri të largët për teknologjitë moderne në bujqësi. Fliste me siguri, me argumente, me qartësi. Nga ana tjetër, Tringa — për habinë më të madhe të Teutës — ishte rrethuar nga Bardha Tahiri, mikja e saj më e ngushtë, e cila pak ditë më parë kishte qeshur me idenë se “çifti nga fshati” do të shfaqej me çizme gome.
Një shtrëngim i fortë iu krijua në stomak.
Asgjë nuk po ecte sipas planit.
Ajo duhej të ishte në qendër të vëmendjes, mbretëresha e mbrëmjes, arsyeja e çdo dollieje. Por tani sytë ishin ngulur diku tjetër — te transformimi i papritur i të birit dhe gruas së tij, te suksesi që rrezatonte prej tyre.
Teuta u përpoq ta kthente bisedën drejt vetes, drejt arritjeve të saj, drejt jetës që kishte ndërtuar me aq kujdes. Por fjalët e saj humbisnin në zhurmën e admirimit që rrethonte çiftin.
Kapi me sy kamerierin që pak më parë kishte qeshur nën zë me kolegët në pritje të “mysafirëve provincialë”. Tani ai qëndronte pranë Taulantit dhe Tringës me një përkulje të lehtë respekti, duke ua mbushur gotat me verë me kujdes të tepruar.
Poshtërimi e përvëloi.
Sa më shumë kalonte koha, aq më tepër ajo ndjehej e përjashtuar nga vetë festa e saj.
Të ftuarit, të mahnitur, sikur harruan përvjetorin, dekorin, organizimin e përsosur. E gjithë vëmendja ishte zhvendosur.
Ajo pa si Tringa e fitonte sallën me lehtësi. E qeshura e saj ishte e lirë, e sigurt, pa asnjë ndrojtje.
Pa Taulantin teksa diskutonte për investime serioze dhe projekte zgjerimi me disa prej biznesmenëve më me ndikim në qytet.
Ata nuk ishin më figurat e zbehta që ajo kishte nënçmuar për vite.
Ata kishin arritur sukses. Dhe ai sukses ishte një sfidë e drejtpërdrejtë ndaj saj — një kundërpërgjigje e heshtur ndaj çdo përçmimi që ajo kishte shprehur.
Një valë të përzier përzierjeje e përfshiu; stomaku iu drodh.
Duhej të bënte diçka. Të thoshte diçka. Të rimerrte kontrollin. Por fjalët i ngecën në fyt, të shtypura nga zemërimi, turpi dhe një ndjenjë e re, e pakëndshme — dyshimi.
Ajo e vështroi të birin — burrin që ishte bërë. Në qëndrimin e tij kishte një dinjitet të qetë që ajo nuk e kishte parë kurrë më parë.
Pastaj shikoi Tringën — gruan që kishte guxuar të mos i bindet pritshmërive të saj dhe të ndërtonte jetën sipas rregullave të veta.
Për herë të parë, një mendim i padëshiruar i trokiti në ndërgjegje: mos ndoshta kishte gabuar gjithë këto vite?
Tensioni në ajër ishte i prekshëm, i mprehtë si teh.
Teuta, që deri pak më parë lahej në rrezet e admirimit, papritur u ndje e huaj në festën e saj. Rregulloi instinktivisht varësen në qafë, si për të rikthyer një grimë kontrolli. Por mjaftoi një vështrim rreth e rrotull për ta kuptuar: qendra kishte ndryshuar.
Të gjithë sytë ishin drejtuar nga Taulanti dhe Tringa, që qëndronin pranë tryezës me një qetësi të palëkundur.
Ra një pauzë e gjatë. Muzika u ul pothuajse në sfond, sikur edhe DJ-ja të kishte ndjerë ndryshimin e atmosferës.
Dikush kolliti lehtë, në përpjekje për të thyer heshtjen, por pa sukses.
Brenda saj po rritej një përzierje nervozizmi dhe frike. Ajo ishte mësuar të komandonte, të drejtonte skenën. Tani ndjehej si një figurë pa rol.
Dhe atëherë, me një lëvizje të qetë, Tringa ngriti gotën e shampanjës.
Gjesti i saj ishte i matur, elegant. Vështrimi që i drejtoi Teutës ishte i butë, pothuaj miqësor.
Nuk kishte as tallje, as triumf të hapur. Vetëm një ironi e lehtë, aq e hollë sa e goditi më fort se çdo fyerje.
— E dashur Teuta Gjergji, — nisi ajo me një zë të kthjellët që u përhap në sallë, — unë dhe Taulanti jemi vërtet të lumtur që ndodhemi sot këtu, në përvjetorin tuaj. Ju falënderojmë për ftesën.
Të pranishmit mbetën në pritje. Në sytë e tyre lexohej padurim.
Teutës iu zbeh fytyra. Gëlltiti me vështirësi, duke u përpjekur të ruante një shprehje të pranueshme.
— Dhe, duke shfrytëzuar rastin, — vazhdoi Tringa me një përkulje të lehtë të kokës, — dua t’ju falënderoj që zgjodhët pikërisht restorantin tonë për të festuar një ngjarje kaq të rëndësishme.
Salla u mpiks.
“Restorantin tonë.”
Dy fjalë që ranë si rrufe.
Në një çast, gjithçka mori kuptim.
Fustani luksoz. Kostumi i shtrenjtë. Makina e madhe me shofer.
Tringa — pronarja…