…pronare e këtij lokali luksoz.
Tringa Mëhilli — vajza që ajo e kishte nënvlerësuar si një Hirushë provinciale. Si një krijesë të thjeshtë, pa pretendime. Si dikë që, sipas saj, nuk kishte arritur asgjë.
Pjesa e tretë
Teuta Gjergji tentoi të formonte një buzëqeshje, por ajo që iu vizatua në fytyrë ishte e ngrirë dhe e sforcuar. Sytë e saj tradhtonin zemërim dhe mllef, ndjenja që nuk po arrinte t’i maskonte.
Një ndjesi e hidhur i u ngjit në grykë. Për pak çaste, iu duk sikur do t’i merrej fryma.
Kështjella që kishte ndërtuar me kujdes në mendjen e saj — bindjet, paragjykimet, siguria e rreme — u shemb brenda një sekonde.
— Tringa… — belbëzoi ajo, duke kërkuar fjalët. — Kjo… kjo është vërtet e papritur.
Tringa u mjaftua me një buzëqeshje të lehtë. Nuk tha asgjë.
Heshtja e saj ishte më e fortë se çdo kundërshtim. Ajo nuk kishte nevojë të justifikohej, as të mbronte veten. Qëndrimi i saj fliste vetë: e realizuar, e sigurt, e qetë me atë që ishte. Një grua që nuk kishte pse t’i provonte askujt vlerën e saj.
Taulant Çuko, në krah të saj, i hodhi dorën rreth mesit me një gjest të natyrshëm mbështetjeje. Ai e shikoi të ëmën me një lloj ironie të përmbajtur, por në thellësi të syve i lexohej trishtimi.
Sikur po i thoshte pa zë: “Mami, pse? Pse u përpoqe të na poshtëroje?”
Në atë çast, Teuta nuk u ndje vetëm e turpëruar. U ndje e vogël.
Në shikimin e djalit dhe të nuses nuk kishte përbuzje. Kishte keqardhje.
Dhe kjo e goditi më fort se çdo fjalë.
— Mirë atëherë, — tha Tringa, duke i dhënë fund heshtjes së rëndë. — Është koha të largohemi. Faleminderit për mbrëmjen.
Ajo u kthye nga të ftuarit dhe u dhuroi një buzëqeshje të ndritshme.
— Ishte kënaqësi t’ju njihja. Shpresoj t’ju pëlqejë restoranti ynë.
Pastaj kapi Taulantin për krahu dhe të dy u drejtuan nga dalja.
Të ftuarit, sikur të dilnin nga një magji, nisën t’i përcillnin me sy plot admirim. Disa u përpoqën t’u afroheshin për t’i përgëzuar apo për të nisur një bisedë, por Tringa, me mirësjellje, shmangu çdo ndalesë.
Kur kaluan pranë Teutës, Tringa u përkul paksa drejt saj dhe i foli me zë të ulët:
— Mos u shqetësoni, zonja Teuta. Gjithçka është në rregull. Jeta ndonjëherë di të na befasojë.
Me kaq, dolën nga salla, duke e lënë Teutën mes tavolinave, e vetme.
Një qetësi e çuditshme pushtoi ambientin.
Të pranishmit nisën të pëshpëritnin. Disa shprehën hapur admirimin për Tringën dhe Taulantin. Të tjerë mezi e fshihnin kënaqësinë e ligë për poshtërimin e Teutës. Kishte edhe nga ata që përpiqeshin të kuptonin çfarë sapo kishte ndodhur.
Teuta qëndronte në mes të sallës, si e goditur nga rrufeja.
Brenda saj mbizotëronte një boshllëk i thellë. Vetëbesimi i saj i dikurshëm, krenaria e tepruar, arroganca — gjithçka ishte tretur, duke lënë pas një shije të hidhur zhgënjimi.
Ajo hodhi sytë nga pasqyra përballë dhe u përball me reflektimin e vet. Nuk pa më gruan elegante dhe të suksesshme që mendonte se ishte. Pa një figurë të lodhur, të ashpër, të vetmuar — dikë që kishte shkatërruar vetë urat e saj.
Me hapa të ngadaltë, sikur të ecte në mjegull, u kthye te tavolina e saj. U ul dhe mbylli sytë.
Në mendje i kaluan si film kujtime të copëzuara: Taulanti fëmijë, djaloshi kokëfortë, debatet e tyre, përplasjet e pafundme.
Ajo kishte dashur gjithmonë më të mirën për të. Të paktën kështu i kishte thënë vetes. Por në përpjekje për ta drejtuar jetën e tij sipas dëshirës së saj, kishte bërë pikërisht të kundërtën.
Iu kujtua sa ashpër kishte reaguar kur ai kishte vendosur të martohej me Tringën. E kishte konsideruar të papërshtatshme, tepër të zakonshme, jo në “nivelin” e tyre. Ajo kishte imagjinuar një nuse nga një familje me ndikim, me pasuri, nga rrethi i saj shoqëror.
Por Taulanti kishte zgjedhur Tringën.
Dhe ajo, në thellësi, nuk ia kishte falur kurrë.
Hapi sytë dhe vështroi gotën bosh të shampanjës përpara saj. Drita e llambadarit pasqyrohej në xham, duke krijuar forma të çuditshme.
E mori gotën dhe e shtrëngoi fort, aq sa nyjat e gishtave iu zbardhën.
Në atë çast, e kuptoi peshën e gabimit të saj.
Vite me radhë kishte luftuar për të vërtetën e saj, duke harruar diçka shumë më të thjeshtë: të donte djalin dhe të pranonte zgjedhjen e tij.
Kishte lejuar krenarinë dhe vanitetin ta verbojnë.
Dhe për pasojë, kishte rrezikuar të humbte gjënë më të shtrenjtë që kishte.
Lotët i rrëshqitën ngadalë nëpër faqe.
Nuk po qante nga turpi. Qante nga ndërgjegjësimi.
Për kohën e humbur. Për marrëdhënien e dëmtuar. Për fjalët e pamenduara dhe ftohtësinë e saj.
Papritur ndjeu një dorë mbi shpatull.
U drodh lehtë dhe ngriti kokën.
Para saj qëndronte një nga kamerierët.
— Zonja Teuta, — tha ai me zë të butë. — A ndiheni mirë? T’ju thërrasim një mjek?
Ajo tundi kokën.
— Jo, faleminderit. Jam mirë. Thjesht… ishte një ditë e rëndë.
Djaloshi e pa me mirëkuptim.
— E kuptoj. Por mos e merrni kaq rëndë. Gjërat rregullohen.
Ai hoqi gotën bosh dhe i zgjati një gotë ujë.
— Pini pak ujë. Do t’ju bëjë mirë.
Teuta e mori dhe piu disa gllënjka. Freskia e ujit e qetësoi disi.
— Faleminderit, — i tha ajo. — Jeni shumë i sjellshëm.
— Është detyra ime, — u përgjigj ai me një buzëqeshje të lehtë, pastaj u largua.
Teuta mbeti ulur, duke parë përmes dritares.
Nata kishte rënë. Qyteti ndizte dritat njëra pas tjetrës, sikur përpiqej të mposhtte errësirën.
Edhe ajo dëshironte të shpërndante terrin që i ishte mbledhur në shpirt.
E dinte se rruga për të rregulluar gjithçka do të ishte e gjatë dhe e vështirë. Por, për herë të parë pas shumë kohësh, ishte gati ta pranonte këtë sfidë.
Vendosi të ndryshojë. Të përpiqet të rikthejë dashurinë dhe besimin e atyre që kishte lënduar.
Nuk do të ishte e lehtë. Por asgjë e vlefshme nuk është.
Ajo ishte e gatshme të niste nga e para.
Dhe ndoshta, një ditë, Taulanti dhe Tringa do të gjenin në zemrat e tyre forcën për ta falur.
Por kjo është një tjetër histori.
FUND