Dora ime nuk u drodh as për një çast.
Visar Toplana u zbeh përpara meje. “Jo… prit, nuk e ke kuptuar drejt…” belbëzoi ai, duke u përpjekur të mbledhë copat e autoritetit që po i rrëshqiste.
U ngrita qetësisht, mora çantën dhe e njoftova se çdo komunikim i mëtejshëm do të kalonte përmes avokatëve. Atë mbrëmje nuk u ktheva në shtëpi. Rezervova një dhomë hoteli dhe, e shtrirë në shtrat, hapa laptopin. Kontrollova postën e tij elektronike: ekstrakte bankare, marrëveshje të fshehura, korrespondenca të vjetra. Visari kishte besuar verbërisht se ishte i paprekshëm.
Të nesërmen në mëngjes telefonova Hanën Marku, një juriste me përvojë të gjatë. I paraqita gjithçka me saktësi: data, shuma, emra kompanish. Vite më parë kishim nënshkruar një kontratë paramartesore, por pasuritë e përbashkëta administroheshin përmes një shoqërie ku unë figuroja bashkëthemeluese. Ai kishte qenë i bindur se unë nuk do të hidhja kurrë sytë mbi bilancet. Gabim fatal.
Po atë javë, Rozafa Kola u shfaq në rrethet tona profesionale si “konsulente”. Tepër e dukshme. Tepër e nxituar. Ndërsa Visari shtynte për një mbyllje të shpejtë, unë grumbulloja prova dhe kërkoja auditim. Nuk synoja hakmarrje; kërkoja drejtësi.
Të premten më telefonoi dhjetë herë. Nuk iu përgjigja. Në orën tetë të mbrëmjes mbërriti një mesazh: “Duhet të flasim. Ka diçka që nuk e di.” Mora frymë thellë dhe e kuptova se rregullat e lojës kishin ndryshuar.