Ajo që zbulova atë ditë do t’ia zhdukte përgjithmonë buzëqeshjen e vetëkënaqur.
Të hënën pasuese u ulëm në zyrën e Hana Markut. Visar Toplana hyri me vonesë; dukej i rraskapitur, me sytë e fikur. U përpoq të rimerrte drejtimin me fjali të gatshme: “Është keqkuptim”, “Rozafa ishte vetëm një fazë”, “Nuk doja të të lëndoja”. Hana nuk i la hapësirë. Ajo shtroi mbi tavolinë raportin e auditimit: transferta të dyshimta, shpenzime personale të mbuluara nga kompania dhe një kontratë me Rozafën, e paguar nga fondet e përbashkëta.
Visari gëlltiti me vështirësi. Me ton të qetë, Hana shtoi: “Nëse duhet, këto do t’ia shpjegoni gjykatës.” Unë nuk fola. Heshtja ime ishte mburoja ime. Plani ynë ishte i prerë: ndarje e menjëhershme e pasurisë dhe ngrirje llogarish. Rozafa më dërgoi një mesazh të paqartë: “S’doja telashe.” Iu përgjigja shkurt e me korrektesë: nuk ka asgjë për të diskutuar. Përgjegjësia i takon Visarit dhe zgjedhjeve të tij.
Emri i tij nisi të zbehej. Mospërputhjet në bilance i kushtuan kompanisë një kontratë të madhe. Ai kërkoi me ngulm të takoheshim vetëm. Pranova një bisedë në një kafene. Pasi mbaroi me faljet, e pashë drejt në sy dhe thashë qetë: “Unë tashmë kam firmosur dokumentet.”