– Mjaft më! Nuk duroj më asnjë minutë kështu! – Majlinda Pano e vështronte të shoqin me një mllef që i lexohej qartë në sy. – As edhe një ditë nuk qëndroj më nën të njëjtën çati me ty!
– Oh, sa më trembe, – ia ktheu me ironi Gentian Qosja, duke shtrembëruar buzët në një buzëqeshje përçmuese. – As unë s’kam dëshirë të të shoh më përpara!
– Pra, po e themi hapur? Ndarje?
– Ndarje qoftë! – shpërtheu ai. – Që nesër shkoj dhe dorëzoj kërkesën!
Njëzet vite kishin kaluar krah për krah. Kishin rritur një djalë, e kishin çuar deri në këmbët e veta. Nuk u bënë të pasur, por me punë të ndershme siguruan një apartament, një makinë dhe një shtëpi të vogël pushimi. Çdo gjë e kishin arritur me forcat e tyre.
Vitet e para të martesës qenë të mbushura me harmoni. E nisën jetën nga hiçi, pa ndihmë e pa mbështetje, por vështirësitë nuk i përçanë – përkundrazi, i afruan edhe më shumë. Secili ishte mbështetje për tjetrin; planet i thurnin bashkë dhe pengesat i kapërcenin dorë për dore.
Fjalën “dashuri” nuk e përdornin shpesh, sepse ajo dukej në çdo gjest. Gentian Qosja kujdesej për familjen, merrej me punët e shtëpisë pa u ankuar. Majlinda Pano e respektonte të shoqin, e mbante shtëpinë me rregull dhe shpesh mendonte se kishte qenë me fat që kishte gjetur një burrë si ai.
Por pas dhjetë vitesh martesë, diçka nisi të lëkundej.
Ngadalë, pothuajse pa u ndier, marrëdhënia mori një drejtim tjetër.
Gjithçka filloi kur Gentiani ndërroi vend pune dhe nisi të udhëtonte shpesh për periudha të gjata jashtë qytetit.
Majlinda i besonte. Ajo vetë nuk e kishte tradhtuar kurrë. Megjithatë, thellë brenda saj u fut një dyshim i vogël, si një fije që s’e lë të qetë: “A është vërtet vetëm atje?” – e pyeste veten herë pas here, dhe frikësohej nga mendimet e saj.
Një ditë, e shtyrë nga ankthi, ia hapi zemrën një shoqeje. Kjo e fundit shpërtheu në të qeshura.
– Majlinda, më habit! Si mendon se rri vetëm? Një muaj i tërë larg shtëpisë! Mos je fëmijë?
Ajo u përpoq ta mbronte Gentianin, të shpjegonte se ai nuk ishte i tillë. Por shoqja këmbënguli dhe në fund tha prerë:
– Nëse ke dyshime, provoje vetë!
– Si ta provoj? – u hutua Majlinda. – Çfarë duhet të bëj?
– Shumë thjesht. Ai niset për punë, ti pas një jave shkon pas tij pa i treguar. Shfaqesh papritur dhe merr përgjigjen që kërkon.
Majlinda mendoi gjatë dhe tundi kokën.
– Jo, s’mund ta bëj. Po sikur të jem gabim? Po sikur të jenë thjesht imagjinata të mia? Gentiani do të lëndohej. Do të mendonte se nuk i besoj.
– Le të mendojë ç’të dojë. Të paktën do ta dish të vërtetën, – tha shoqja me bindje. – Edhe pse unë jam pothuajse e sigurt se nuk do të jetë e ëmbël.
Megjithatë, Majlinda nuk e ndoqi atë këshillë. Nuk e vuri në provë të shoqin.
As që e merrte me mend se pikërisht ajo bisedë, e treguar në një rreth tjetër, do të bëhej shkëndija që do të ndizte përçarjen mes tyre.
Shoqja, pa u menduar gjatë, ia rrëfeu gjithçka burrit të saj, duke e fryrë e zmadhuar situatën.
Ai, qoftë nga solidariteti mashkullor, qoftë nga pakujdesia, ia përcolli fjalë për fjalë Gentian Qosjes.
Dhe Gentiani, në vend që të ulej e të fliste hapur me Majlindën, e mbylli mllefin brenda vetes.
Pra, ajo nuk i besonte! E diskutonte me shoqet! Madje mendonte ta ndiqte fshehurazi për ta kontrolluar! Mirë atëherë… le të shohim ku do të çojë kjo!
Por më shumë se zemërimi, atë e brente një mendim tjetër, i hidhur dhe i rrezikshëm: nëse ajo ishte kaq e sigurt në dyshimet e saj, ndoshta kishte arsye të veta për të menduar kështu… dhe kjo ide filloi të zinte vend në mendjen e tij.