…dhe nëse ajo arrinte të mendonte kështu për të, atëherë ndoshta as vetë nuk ishte aq e pastër sa hiqej. Dyshimi, sapo kishte mbirë, nisi të hidhte rrënjë thellë.
Kështu, nga disa fjalë të nxituara dhe nga përzierja e të tjerëve në jetën e tyre, mes Majlindës Pano dhe Gentian Qosjes u krijua një çarje e padukshme, por e rrezikshme. Më e keqja ishte se në fillim asnjëri prej tyre nuk e kuptoi se sa shumë ishte larguar nga tjetri.
Asnjë provë konkrete për tradhti nuk doli kurrë në dritë. Por në fakt, nuk kishte më nevojë për prova. Çdo fjali, çdo gjest, madje edhe një shikim i thjeshtë, interpretohej si thumb, si tallje apo si shenjë përçmimi. Ata nisën të kërkonin prapa çdo veprimi një qëllim të fshehtë, një mashtrim, një armiqësi të kamufluar.
Majlinda e ndiente ftohtësinë e Gentianit dhe e shpjegonte vetëm me një arsye: ai nuk e dashuronte më. Ndërsa në mendjen e tij, e njëjta bindje po merrte formë për të shoqen.
Nëse ajo përpiqej të mbante veten, të mos e shpërthente mllefin, Gentiani zgjodhi një rrugë tjetër. Filloi të pinte. Në fillim rrallë, pastaj gjithnjë e më shpesh. Kthehej në shtëpi me erë alkooli, me fjalë të ashpra në buzë dhe me nerva të tendosura. Gradualisht pushoi së dorëzuari rrogën si më parë, harroi përvjetorin e martesës që dikur e festonin çdo vit me kujdes.
Kur Majlinda ia kujtoi datën, ai nuk kërkoi ndjesë. Përkundrazi, shpërtheu me arrogancë, duke i thënë se gruaja duhej ta dinte vendin e saj dhe se ai, si burrë, bënte ç’të donte. Sipas tij, askush nuk i jepte urdhra.
Ajo duroi. Shpresonte se ishte një fazë kalimtare, se gjithçka do të shuhej po aq shpejt sa kishte nisur. Por makthi u zgjat. Jo javë, as muaj — vite të tëra.
Me kalimin e kohës, atmosfera në shtëpi u bë gjithnjë e më e rëndë. U grumbulluan fyerje, u shkëmbyen ofendime që nuk harroheshin lehtë. Një herë situata pothuajse degjeneroi në përplasje fizike.
Goditja përfundimtare për Majlindën erdhi në ditëlindjen e saj. Gentiani jo vetëm që nuk e uroi, por u kthye afër mesnatës, i dehur keq. Kur e pa përballë, me sytë plot neveri, shtrembëroi buzët, e shtyu lehtë dhe, duke u lëkundur, shkoi në dhomë e u rrëzua mbi shtrat ashtu siç ishte veshur.
Të nesërmen në mëngjes, ajo i tha qartë se nuk mund të vazhdonte më kështu. Ai pranoi ndarjen pa kundërshtim, madje me një lloj lehtësimi: edhe ai ishte lodhur nga ajo jetë.
Dorëzuan kërkesën për divorc dhe për ndarjen e pasurisë. Më pas vendosën të bien dakord mes tyre: apartamenti do t’i mbetej Majlindës me djalin, makina do ta merrte Gentiani, ndërsa shtëpinë e verës do ta nxirrnin në shitje dhe paratë do t’i ndanin përgjysmë. Vetëm pasi të mbyllnin këto çështje, do ta finalizonin divorcin.
– Kam dëgjuar se në vjeshtë çmimet e shtëpive të pushimit rriten, – tha Majlinda, kur gjithçka për shitjen ishte vendosur.
– E di, – u përgjigj ai me gjysmë zëri, – dhe çfarë nënkupton? Të presim deri atëherë? Tani është prill. Nuk kam ndër mend të të duroj edhe kaq gjatë!
– Gentian, ndarja do të bëhet patjetër, mos ki merak. Por shtëpia duhet sistemuar që të shitet më shtrenjtë, – tha ajo me ton të butë, duke u përpjekur të mos e provokonte.
– Çfarë do të thotë “ta sistemojmë”? – pyeti ai me dyshim.
– …