– Mund të mbjellim vetëm perimet më të domosdoshme: karota, panxhar, qepë, majdanoz e kopër, kastravecë, domate… – nisi të shpjegonte Majlinda me qetësi.
– Ja ku filluam! – e ndërpreu menjëherë Gentian Qosja. – Për çfarë na duhen të gjitha këto?
– Një kopsht i rregulluar dhe prodhimi i dalë në kohë e rrisin vlerën e pronës, – ia ktheu ajo pa e ngritur zërin. – Nëse shfaqen blerës në korrik apo gusht, do ta paguajnë më shtrenjtë kur ta shohin me zarzavate e gjelbërim.
– Mirë, po e zëmë se ke të drejtë, – pranoi ai pas një pauze. – Çfarë tjetër ke ndër mend?
– Do të lyja gardhin, do të ndërroja letrat e murit brenda shtëpizës. Pamja do të ndryshonte krejt. Mund të mbjellim edhe disa lule dekorative…
– Në rregull, më binde, – tha ai, duke e kuptuar se argumentet e saj qëndronin. – Po kush do t’i bëjë të gjitha këto?
– Ne të dy, – u përgjigj Majlinda me vendosmëri. – Kështu kursejmë. Por me një kusht: shpenzimet dhe puna ndahen përgjysmë. Nuk kam ndër mend të lodhem për pjesën tënde. A jemi dakord?
– Dakord, – pohoi Gentiani me një tundje koke. U përshëndetën dhe ai u largua drejt apartamentit me qira ku po qëndronte; në shtëpinë e përbashkët nuk ndihej më i durueshëm.
Dhe kështu nisi gjithçka.
Majlinda mendonte se marrëveshja ishte e qartë, por shumë shpejt kuptoi se Gentiani rrallë shfaqej në shtëpinë e pushimit.
– Do që të punoj vetëm unë? – e pyeti një ditë, kur pa se arat që ai kishte premtuar t’i hapte ende s’ishin bërë dhe lulet e para po thaheshin pa ujë. – Atëherë edhe paratë do t’i ndajmë ndryshe: një pjesë për ty, tre për mua.
– Pse kështu? Edhe mua më duhen para! – u nxeh ai. – Po nis një jetë të re!
– Atëherë do të punojmë bashkë, – u përgjigj ajo prerazi. – Nuk ka rrugë tjetër.
Gentiani u pajtua.
Që nga ajo kohë shkonin së bashku. Ai merrej me kazmën e hapte brazdat, ndërsa Majlinda mbillte, ujiste e sistemonte farat.
Mbollën gjithë kopshtin, zbardhën trungjet e pemëve, rregulluan çatinë e belvederit dhe sistemuan lulishte të vogla. Oborri mori një pamje krejt tjetër, më të gjallë e më tërheqëse.
Pastaj erdhi puna e barërave…
Majlinda kurrë s’e kishte imagjinuar se Gentiani – po, Gentiani i saj! – do të rrinte i përkulur krah saj për të pastruar patatet nga ferrat. Ai nuk kishte pasur kurrë qejf punët e tokës.
E kur erdhi radha për t’i mbuluar me dhe, u kthye në garë: ajo nga njëra anë e brazdës, ai nga tjetra, duke qeshur e duke nxituar kush mbaronte më parë.
Gjatë punës kujtuan një histori të vjetër: ditën kur Majlinda kishte humbur unazën e martesës në arën e prindërve të Gentianit. Vite më pas, po në atë parcelë, duke gërmuar për patate, e kishte gjetur sërish.
– E mbaj mend fytyrën tënde të habitur: “Gentian, shiko, po ndriçon diçka!” – tha ai duke qeshur. – U përkula ta shihja, e ti më ndoqe pas, në katër këmbë!
– Sigurisht! – shpërtheu ajo në të qeshura. – Doja ta shihja sa më shpejt çfarë ishte!
– Po, prandaj u ule në katër këmbë! – vazhdoi ai me humor. – Që të mos më shpëtonte!
– S’ka asgjë për të qeshur, – bëri sikur u mërzit ajo, duke fryrë buzët.
U panë në sy për një çast dhe më pas plasën të dy në gaz.
Në mbrëmje u kthyen drejt qytetit me humor të mirë. Asnjërit nuk i vinte për mbarë të ndahej.
– Dëgjo, – tha Gentiani duke hedhur një vështrim nga ajo, sikur po përgatiste një propozim të ri.