– Ke pushim tani, apo jo? – vazhdoi Gentian Qosja, duke e parë me kujdes. – Edhe unë kam grumbulluar disa ditë leje. Po sikur të iknim për tri ditë në shtëpinë e fshatit? Të mbaroj njëherë e mirë atë para-dhomën e saunës, se ka mbetur përgjysmë. Materialet i kam blerë prej kohësh.
– Pse jo, – pranoi Majlinda Pano, dhe ndjeu zemrën t’i rrihte më shpejt se zakonisht.
– Në mbrëmje ndezim skarën, – shtoi ai me gjallëri. – S’mbaj mend kur kam ngrënë për herë të fundit mish siç duhet.
– Ide e shkëlqyer! Jam plotësisht dakord! – u gëzua ajo, por menjëherë iu kujtua se së shpejti do të ndaheshin. “Duhet të ruhem,” i tha vetes dhe e zbehu buzëqeshjen.
Ditët kaluan mes punëve, rregullimeve dhe pushimeve të vogla të përbashkëta. Vera rrëshqiti pa u ndier, e mbushur me zhurmën e veglave, aromën e drurit të freskët dhe darkat nën qiell të hapur.
Nga fundi i gushtit u shfaq më në fund një blerës. Fillimisht, të dy u ndien të lehtësuar – dukej se gjithçka po merrte drejtim. Por kur burri erdhi për ta parë pronën, diçka ndryshoi. Ai ecte nëpër oborr sikur të ishte tashmë i zoti i vendit, prekte muret, hapte dyer, jepte mendime me ton pronari. As Majlinda, as Gentiani nuk e pritën mirë atë ndjesi.
E përcollën me sy të rënduar, duke pritur me padurim të largohej.
– Atëherë, – tha ai më në fund, – më pëlqen çdo gjë. Sonte do ta diskutoj me bashkëshorten dhe nesër paradite vij për të mbyllur marrëveshjen.
– Në rregull, patjetër, – u përgjigj Gentiani, duke e shoqëruar deri te porta.
Teksa u kthye, hodhi një vështrim të shpejtë nga Majlinda – dhe mbeti i shtangur. Ajo po qante.
– Majlinda, çfarë ke? – pyeti me zë të butë. – Mos je sëmurë?
– Më dhemb shpirti, Gentian, – shpërtheu ajo. – Nuk dua ta shesim… Më duket sikur po heqim dorë nga diçka tonën. Dhe pikërisht këtij njeriu… Shiko sa e ngrohtë është kjo shtëpi…
– Qetësohu. Nëse nuk të pëlqen ky blerës, presim një tjetër.
– Nuk dua asnjë tjetër! – tha mes lotësh. – Nuk dua ta shes fare! Sa kokëfortë që je!
– Nuk do? – përsëriti ai, duke e parë drejt në sy. – Pse?
– Sepse këtu kam qenë e lumtur… sidomos… – ajo ndaloi, duke kafshuar buzën.
– Sidomos çfarë? – këmbënguli ai pa ia hequr sytë.
– Sidomos kur ishe ti pranë meje, – nxori me vështirësi ajo, duke mbyllur sytë. – Dhe më dhemb mendimi që do bëhemi të huaj…
Pas një heshtjeje të shkurtër, Gentiani foli ngadalë:
– Atëherë, pse ta shesim?
Majlinda e pa dhe lotët i rrëshqitën edhe më fort.
Ai u afrua, e përqafoi fort, si dikur.
– As unë nuk dua të ndahemi, – i tha me zë të ulët, ndërsa i puthte faqet e lagura.
Divorci nuk ndodhi kurrë.
Shtëpia e vogël në fshat i shpëtoi nga një vendim i nxituar që me shumë gjasë do t’i kishte bërë të dy të palumtur. Ajo u kujtoi se puna e përbashkët, përpjekja krah për krah, jo vetëm që ndërton mure e çati, por rindërton edhe atë që duket e thyer.