— Festë e kompanisë, apo jo? — pyeti shoferi i taksisë, ndërsa Ilir Tahiri po kërkonte kartëmonedhat në portofol.
— Po… drejtori më në fund doli në pension, — u përgjigj ai me zë të përgjumur. — E festuam pak para kohe.
I la një bakshish të majmë dhe zbriti. Ajri i freskët i natës së qershorit i goditi fytyrën. Koka i rrotullohej lehtë — ndoshta nga shampanja, ndoshta nga lodhja e grumbulluar.
Në korridor digjej një llambë nate; drita e zbehtë, në ngjyrë të artë, vizatonte hijet e mobilieve të njohura.
Iliri e vari xhaketën me kujdes, liroi nyjën e kravatës dhe mori frymë thellë. I tha vetes se kishte nevojë për një gotë ujë. Dhe për gjumë.
Hodhi dy hapa drejt kuzhinës, por u ndal si i gozhduar.
Në gjysmëerrësirë, pranë këpucëve elegante të Teuta Sotës, qëndronin një palë çizme burrash. Të mëdha. Të panjohura.
Përgjumja iu zhduk menjëherë. Me dorë të dridhur kërkoi çelësin e dritës dhe e ndezi. Ndriçimi i fortë pushtoi korridorin, duke ia hequr çdo dyshim: nuk kishte parë gabim. Çizmet — kafe, paksa të gërryera, qartazi të përdorura — ishin aty.
U përkul dhe i preku me majat e gishtave. Lëkurë e vërtetë. Të rënda.
“Mos vallë hajdutë?” — mendoi për një çast, por e hodhi poshtë menjëherë. Cili hajdut do të hiqte këpucët sapo të hynte? Mendimi tjetër ishte shumë më i errët.
— Teuta? — thirri me zë të ulët. Pastaj më fort: — Teuta?!
Asnjë përgjigje. Dhoma e gjumit ishte në terr.
Ai eci në majë të gishtave përmes sallonit. Shtëpia dukej çuditërisht e rregullt. Asnjë gazetë mbi tavolinë, asnjë filxhan i lënë pas dore.
Dera e dhomës së tyre ishte pak e hapur. Hodhi një sy brenda — bosh. Krevati i rregulluar me përpikëri, mbulesa e shtruar pa asnjë rrudhë.
U ndal para dhomës tjetër, ku ajo strehohej zakonisht pas grindjeve. Përmes një hapësire të vogël dukej trupi i saj nën batanije. Pra, ishte aty. Po flinte? Apo bënte sikur?
Po këto çizme, dreqi t’i hajë, të kujt ishin në korridorin e tij?
U tërhoq një hap mbrapa dhe vuri re tavolinën e vogël anës murit. Mbi të qëndronte një fotografi në kornizë argjendi — dita e dasmës së tyre. Tridhjetë e pesë vite më parë. Ai, i dobët dhe me flokë të dendur; ajo, e brishtë, me buzëqeshje të turpshme. Pse ishte vendosur pikërisht sot aty?
U përpoq të kujtonte datën. Sot… pesëmbëdhjetë qershor.
Përvjetori i martesës. Tridhjetë e pesë vjet bashkë. Dhe ai… e kishte harruar. Sërish.
Iliri i hodhi një tjetër vështrim këpucëve, këtë herë me një ndjesi ankthi që i shtrëngoi gjoksin. Ishte vonuar. Tepër vonë.
Por çizmet. Ato çizme të mallkuara.
Qëndronte në hyrjen e shtëpisë së vet dhe ndihej si i huaj. Si dikush që kishte hyrë pa u ftuar.
U kthye te stoli pranë murit dhe u ul rëndë, pa i ndarë sytë nga këpucët, sikur prej tyre të priste një shpjegim. Mendimet i fluturonin në kokë si zogj të trembur.
Tridhjetë e pesë vite. Më shumë se gjysma e jetës. A ishte e mundur që ajo të kishte dikë tjetër? Kaloi dorën mbi fytyrë, duke u përpjekur të rikujtonte muajt e fundit.
Telefoni në xhep nisi të dridhej. E nxori pa menduar — mesazh nga Mentor Rexha, miku i tij i vjetër: “Je gjallë pas festës së firmës?”
Iliri hezitoi një çast dhe shkroi: “Mentor, je në shtëpi?”
Përgjigjja erdhi shpejt: “Po. Ç’ka ndodhur?”
“Ndoshta fundi i martesës sime. Jam në shtëpi dhe ka këpucë burrash që nuk i njoh.”
Tri pika pulsonin gjatë në ekran. Pastaj: “Je i sigurt? Mos janë të vjetra?”
“Nuk i kam parë kurrë. Dhe Teuta fle në dhomën tjetër.”
“Mos u nxito. Shiko mirë sallonin, kuzhinën. Ndoshta ka ndonjë shpjegim të thjeshtë.”
Iliri u ngrit ngadalë. Po, duhej të verifikonte. Mund të kishte një arsye të arsyeshme.
Hyri pa zhurmë në kuzhinë. Çdo gjë shkëlqente nga pastërtia. Dhe aty… mbi tavolinë, gjurmë të një darke festive. Dy gota vere, njëra me shenjë buzëkuqi. Tjetra bosh. Në lavaman — dy pjata.
Gjaku nisi t’i trokiste në tëmtha, ndërsa një mendim i vetëm i rëndë po formohej në heshtjen e shtëpisë.