…Gjaku i rrihte fort në tëmtha. Pra, ishte e vërtetë. Kishin ngrënë të dy.
Ilir Tahiri hapi frigoriferin me një lëvizje të shpejtë. Brenda ishte mbushur plot: sallata të përgatitura me kujdes, pjata të ftohta të rregulluara bukur, fruta të lara e të sistemuara në enë qelqi. Ajo i kishte bërë të gjitha. Për përvjetorin që ai e kishte lënë në harresë.
E mbylli derën me një të shtyrë dhe u mbështet me shpinë pas saj. “Çfarë budallai jam…” pëshpëriti me vete. Egoist, i verbër, i ftohtë si dru. Ajo e kishte paralajmëruar. Vetëm një javë më parë, gjatë mëngjesit, i kishte thënë me zë të butë: “Ilir, javën tjetër kemi një datë të rëndësishme. Mos e harro.”
Ai kishte tundur dorën pa menduar: “Po, po, sigurisht që e mbaj mend.” Dhe pastaj e kishte fshirë nga mendja. Madje edhe dje ajo e kishte marrë në telefon në zyrë. Ai nuk ishte përgjigjur – mbledhje. Më pas, drejtpërdrejt në festën e kompanisë.
Iu kujtua sa lehtë kishte pranuar të shkonte. As nuk e kishte marrë mundimin ta telefononte për t’i thënë se do të vonohej. Thjesht një mesazh i thatë: “Do vij vonë, mos më prit.”
U kthye në korridor dhe sytë iu ngulën sërish te këpucët. Numri – afërsisht sa i tij. Të përdorura, jo të reja. Kush mund të ishte? Një mik i vjetër? Ndonjë koleg? Apo dikush që ajo e kishte njohur kohët e fundit?
Dhe ai njeri… kishte ikur zbathur?
Telefoni vibroi sërish. Mentor Rexha.
— Ç’po ndodh? — pyeti ai pa përshëndetje.
— Është edhe më keq nga sa mendoja. Tavolina ishte shtruar për dy. Në lavaman ka dy pjata.
— Ndoshta ka pasur ndonjë shoqe. Kanë pirë nga një gotë verë.
— Me këpucë burrash?
— Je i sigurt që nuk i njeh? Mos ka ardhur Klajdi?
— Klajdi është në udhëtim pune në Durrës, — Iliri fërkoi urën e hundës. — Dhe do të më kishte lajmëruar.
— Hm… situatë e vështirë.
— Sot janë tridhjetë e pesë vjet, Mentor. Përvjetori ynë. Dhe unë e harrova. Jo për herë të parë.
Në anën tjetër ra heshtje. Pastaj një fishkëllimë e lehtë.
— E paske bërë baltë. Ajo ka gatuar, ka pritur…
— Dhe ka mbetur vetëm, — ndjeu një shije të hidhur t’i ngjitej në fyt.
— Dëgjo. Sigurohu më parë. Shko shiko në dhomë. Është vetëm?
— Kam frikë, — pranoi Iliri me ndershmëri. — Po sikur të…
— Nëse trembesh, do të thotë se e ke pranuar tradhtinë në mendje. Shko dhe bindu.
Ai u drejtua ngadalë nga dhoma e miqve. Zemra i rrihte aq fort sa i dukej se do ta zgjonte. U ndal para derës, mori frymë thellë dhe uli ngadalë dorezën.
Teuta Sota flinte vetëm. Ishte mbledhur kruspull, duke shtrënguar jastëkun — ashtu si gjithmonë kur mërzitej. Në komodinën pranë shtratit qëndronin një libër i hapur, syzet dhe një shishe e vogël me pika për zemrën. Ilaçet që i ishin rekomanduar vite më parë, por që i përdorte vetëm kur gjendja rëndohej. Pra, sërish e kishte zënë zemra.
Iliri e mbylli derën pa zhurmë. Nuk e zgjoi. Mbi të gjitha, ishte vetëm. Një peshë iu hoq nga kraharori, por menjëherë iu rikthye mendimi për këpucët, për pjatat, për tryezën e shtruar.
Telefoni përsëri:
— Po? I gjete bashkë?
— Është vetëm. Po fle.
— Atëherë s’ka tradhti. Kjo është diçka pozitive. Mendo pak — çfarë tjetër mund të ketë ndodhur?
Iliri u ul në kolltukun e sallonit dhe vështroi errësirën përtej xhamit. Çfarë mund të kishte qenë? Kush kishte hyrë në shtëpinë e tij?
I erdhi ndër mend një bisedë e disa viteve më parë. Teuta i ishte ankuar me zë të ulët:
— Nuk më sheh më, Ilir. Vetëm punë, punë… Në këtë shtëpi jam si hije. Si shërbëtore. Gatuaj, laj, hekuros — bëj gjithçka. Por unë jam gruaja jote, jo shtëpiake me rrogë.
Ai e kishte hedhur poshtë me të qeshur: “Mos fol marrëzira, sigurisht që të vë re.” Por e vërteta ishte tjetër. Ai kishte humbur shumë: fustanet e saj të reja, ndryshimet në humor, dëshirat e pathëna. Mendonte se mjaftonte fakti që ajo ishte aty, pranë tij.
Dhe tani — përballë tij — këpucët e huaja në korridor.
Mëngjesi erdhi i zymtë, me re të ulëta mbi qytet. Iliri rrinte i ulur në kuzhinë, para tavolinës, duke pritur që heshtja e natës të merrte fund.