Ilir Tahiri qëndronte ende në kuzhinë, me filxhanin e kafesë tashmë të ftohur përpara, kur dëgjoi hapa të lehtë në korridor. Teuta Sota u shfaq në prag — e heshtur, me sytë e fryrë nga pagjumësia, e veshur me robdishanin që ai ia kishte dhuruar Vitin e Ri të kaluar. Flokët, ku thinjat tashmë binin në sy, i kishte mbledhur me kujdes në një topuz të rregullt. Edhe kur nuk e shihte askush, ajo mundohej të dukej e përmbajtur.
— Mirëmëngjes, — tha ai me zë të ulët, duke u përpjekur t’i kapte shikimin.
Ajo vetëm tundi kokën, pa e parë në sy, dhe u afrua te soba.
— E bëra kafen, — shtoi ai me një lloj ngurrimi.
— Për veten tënde, — u përgjigj ajo thatë. — Mua më duhet çaj. Me pika.
Iliri u ngrit menjëherë.
— Po ta përgatis unë.
— S’ka nevojë, — ia preu ajo shkurt. — Di të kujdesem për veten. Prej tridhjetë e pesë vitesh e bëj këtë.
Mbushi çajnikun me ujë dhe e vendosi mbi zjarr, pa e kthyer kokën nga ai. Mes tyre dukej sikur ishte ngritur një mur i akullt, i padepërtueshëm. Dhe ato këpucë të huaja në korridor ishin tullat që e mbanin atë mur në këmbë.
— Teuta, — nisi ai më në fund, i lodhur nga heshtja. — Duhet të flasim.
— Për çfarë? — ajo u kthye nga ai me një vështrim të drejtpërdrejtë. — Që harrove sërish? Apo që mbrëmë të prita deri në dhjetë, si budallaqe, me tryezën shtruar? Por ti, si zakonisht, kishe punë më të rëndësishme.
— Ishte darka e firmës, — mërmëriti ai, duke e ndier sa i dobët tingëllonte justifikimi. — Po përcillnim Gëzim Mollën. Sinqerisht, më doli nga mendja që ishte përvjetori.
— Jo dje, Ilir, — tha ajo me lodhje në zë. — Sot. Pesëmbëdhjetë qershori është sot. E shtrova tryezën mbrëmë, sepse e dija që sot nuk do të të kujtohej fare.
Ai u mpak për një çast. Pra, ende nuk ishte vonë. Dita e tyre ishte sot.
Sytë i shkuan padashur nga korridori — këpucët ishin ende aty. Një therje e hidhur i shtrëngoi stomakun.
— Dëgjo… — e uli zërin, i pasigurt si ta formulonte pyetjen. — Të kujt janë ato… në hyrje?
Teuta e pa gjatë. Në sytë e saj kaloi diçka e papërcaktuar — ndoshta ironi, ndoshta një lloj çlirimi.
— Ah, më në fund i vure re, — tha ajo, duke u kthyer nga çajniku që po ziente. — Paska mbetur pak dritë në sytë e tu.
— Teuta, ç’po ndodh? Të kujt janë ato këpucë?
Ajo hodhi ujin e valë në filxhan, vendosi qesen e çajit dhe vetëm atëherë e shikoi sërish.
— Si mendon ti? Pas tridhjetë e pesë vitesh, a nuk mund të kem edhe unë… interesa të tjera?
Iliri ndjeu si t’i mblidhej fyti.
— Nuk e besoj, — tha me zë të ngjirur. — Nuk e besoj që ti do të…
— Pse jo? — e ndërpreu ajo. — Ti arritë të më nxjerrësh nga jeta jote për vite me radhë. Pse unë të mos kërkoja dikë që të më shihte?
Ai u ul ngadalë, me një dobësi të çuditshme në gjunjë.
— Kush është?
— Ç’rëndësi ka? — ngriti supet ajo. — Të erdhi ndërmend se ekzistoj vetëm kur pe këpucë të huaja. Deri atëherë, sa vite kaluan pranë meje, dhe ti shihje përtej meje, sikur të isha ajër.
Diçka klikoi në mendjen e tij. E vështroi me kujdes: nuk kishte faj në fytyrën e saj. Përkundrazi, dukej sikur po e fitonte një betejë të gjatë.
— Po më sprovon me qëllim? — pyeti ai. — Nuk të shoh si grua që tradhton.
— Si më sheh? — buzëqeshi hidhur ajo. — Të padukshme? Të rehatshme? Gjithmonë falëse?
— Besnike, — tha ai me vendosmëri. — Dhe të respektoj shumë për të menduar se do ta bëje një gjë të tillë.
Teuta psherëtiu dhe u ul përballë tij.
— E di çfarë? Mbrëmë të prita. As telefonatë nuk bëre.
— Të dërgova mesazh, — u mbrojt ai pa siguri.
— “Do vonohem, mos më prit,” — e citoi ajo ftohtë.
Iliri zgjati dorën dhe ia mori të sajën. Ajo nuk e tërhoqi, por as nuk iu përgjigj prekjes.
— Më fal, — tha ai me zë të ulët. — E di që kam gabuar. Por unë kam ende diçka shumë të rëndësishme për të të thënë.