— Të dua, Teuta. Të kam dashur gjithmonë.
— Dashuria nuk është vetëm një fjali që thuhet kur ndihesh fajtor, Ilir, — u përgjigj ajo pa e parë në sy, duke e drejtuar shikimin diku përtej tij.
Teuta u ngrit ngadalë nga karrigia dhe doli nga kuzhina. Ai dëgjoi hapat e saj nëpër shtëpi, lëvizjet e lehta, një sirtar që u hap e u mbyll. Pas pak ajo u kthye, me një palë këpucë në dorë — po ato që ai kishte parë një natë më parë. I vendosi me kujdes përpara tij, mbi dysheme.
— I bleva dje. Në dyqanin e rrobave të përdorura te cepi i rrugës, — tha me një qetësi që e trembi më shumë se zemërimi. — Pastaj i lashë me qëllim në korridor, që t’i shihje. Doja të ndjeje frikë. Të kuptoje si është të rrezikosh të humbasësh dikë.
Iliri i nguli sytë këpucëve, i hutuar.
— Pra… kjo ishte loja jote? Të më bëje xheloz?
— Jo për xhelozi, — ia ktheu ajo me një tundje koke. — Për ndërgjegjësim. Që të kuptoje se njeriu humb pikërisht atë që e merr si të mirëqenë. Fillimisht mendova ta merrja si shaka. Pastaj e kuptova se ndoshta ishte mënyra e vetme për të të zgjuar.
Ai e pa herë atë, herë këpucët, pastaj duart e veta. Dhe papritur, pa e pritur as vetë, shpërtheu në të qeshur. Ishte një e qeshur çliruese, pothuaj e lehtësuar.
— E di çfarë? Funksionoi, — pranoi. — Nuk fjeta gjithë natën. Më kaluan nëpër mendje skenarët më të këqij. Dhe kuptova se nuk do ta përballoja dot jetën pa ty.
Teuta e vështroi me mosbesim.
— Vërtet?
— Po, vërtet, — u ngrit ai dhe iu afrua. — Sa budalla paskam qenë. Rrezikoja të humbisja gjënë më të çmuar që kam.
Sytë e saj u mbushën me lot.
— Po flet kështu sepse u trembe. Nesër do të zhytesh sërish në punë dhe do ta harrosh këtë bisedë.
— Nuk do ta harroj, — tha ai, duke ia marrë fytyrën mes pëllëmbëve me kujdes. — Refuzova ngritjen në detyrë. Sot në pesë të mëngjesit telefonova Eduart Osmanin dhe i thashë se nuk do të shkoj në degën e re.
Ajo u step.
— Por e ke dashur aq shumë atë pozicion…
— Tani dua diçka tjetër, — u përgjigj thjesht Iliri. — Dua të rikuperoj kohën që kam lënë të më rrëshqasë nga duart. Me ty.
Në atë çast ra zilja e derës. Teuta u drodh lehtë.
— Është korrieri, — buzëqeshi ai. — Kam porositur diçka për ne.
Me hapa të pasigurt ajo shkoi dhe hapi derën. Përballë qëndronte një djalosh me uniformë, që mbante një shportë gjigante me trëndafila — të bardhë e të kuq, të ndërthurur bashkë. Tridhjetë e pesë gjithsej, aq sa vitet e martesës së tyre.
— Zonja Teuta Sota? — pyeti ai. — Janë për ju. Ju lutem, firmosni këtu.
Ajo e mori shportën pothuajse mekanikisht, hodhi firmën dhe mbylli derën. U kthye nga Iliri, ende e hutuar.
Ai iu afrua dhe i kapi dorën.
— Zonja Teuta Sota, — tha me një ton solemn që i dridhej paksa. — A pranoni t’i kaloni me mua edhe tridhjetë e pesë vitet e ardhshme? Edhe nëse do të jemi njëqind vjeç!
Ajo pa unazën që ai kishte nxjerrë, e pabesueshme. Pastaj shpërtheu në të qeshur mes lotëve.
— Brenda një nate u shndërrove krejt. Ndërsa unë rrezikova të më binte të fikët duke sjellë ato këpucë të mallkuara.
Iliri u përkul, i mori këpucët nga dyshemeja dhe i mbajti në dorë.
— Çfarë thua, t’i hedhim?
— As që bëhet fjalë, — buzëqeshi ajo përmes lotëve. — Do t’i mbajmë. Si kujtim i ditës kur për pak sa nuk u humbëm.
Ai e tërhoqi pranë vetes dhe e puthi lehtë në ballë.
— Gëzuar përvjetorin, Teuta.
— Gëzuar, — pëshpëriti ajo.
Këpucët e huaja mbetën në korridor, jo më si shenjë dyshimi, por si simbol i një zgjimi të vonuar. Më pas Teuta i futi në dollapin sipër derës, por herë pas here, kur Iliri zhytej sërish kokë e këmbë në punë dhe niste të harronte veten e tyre, ajo i nxirrte dhe i linte dukshëm.
Dhe sa herë që ai i shihte, buzëqeshte me mirëkuptim dhe kthehej tek ajo — duke zgjedhur sërish dashurinë që nuk ishte shuar kurrë, por thjesht kishte pritur të vihej re edhe një herë.