— Ndahu, Elvana. Para se të zhdukesh fare si hije.
Bora Tafa, e vetmja shoqe që ende “më lejohej” ta takoja, më shikonte me një dhembshuri që më bënte të doja të fshihesha nën tavolinë. Ishim ulur në një kafene të vogël në një nga rrugët qendrore të Tiranës. I mbaja duart të fshehura nën tryezë, që të mos dukeshin thonjtë me manikyr të ciflosur. Jashtë, qytetin e mbulonte një shi i imët marsi, i akullt e i bezdisshëm, po aq therës sa karakteri i vjehrrës sime.
— Bora, ku të shkoj? Ylli është vetëm shtatë vjeç, shkolla nis shpejt. Nardi… ai thjesht është i lodhur.
— Nuk është i lodhur, Elvana. Është bërë i pacipë. Dhe Zhaneta Kalemi po të gërryen ngadalë. Të përtyp copë-copë, bashkë me byrekët e saj “të famshëm”.
E dija që kishte të drejtë. Por e vërteta ngjan me një dush të ftohtë në mes të dimrit: të zgjon, por mund të të sëmurë. Në shtëpi u ktheva pak para orës shtatë. Në korridor ndjehej era e qepëve të skuqura… dhe e telasheve.
— Barrë e kotë! — zëri i Zhanetës më preu veshët para se të hiqja çizmet.
Qëndronte te dera e kuzhinës, me duart në mes. Nardi rrinte ulur në tavolinë, duke ngacmuar pjatën me pirun. As që ngriti sytë. Asnjë reagim.
— Zhaneta, sapo dola nga puna. Jam e rraskapitur. Flasim nesër…
— Nesër s’ka! — klithi ajo. — Nardi e ka vendosur. Nuk do të mbajmë më një parazit në shtëpi. Apartamenti është i imi. Ti çfarë je këtu? E strehuar me mëshirë. Sipas ligjit, thua? Provoje të vërtetosh sa ke kontribuar, kur çdo faturë është në sirtarin tim!
U fut me vrull në dhomën e gjumit. Unë mbështeta shpinën pas murit të ftohtë. Nardi më në fund më pa në sy. Nuk kishte zemërim aty. Kishte diçka më të keqe: indiferencë.
— Elvana, seriozisht. Shko te mamaja jote në Shupenzë. Këtu nuk je e mirëpritur. Mamasë po i rritet tensioni.
Dy minuta më vonë, valixhja ime e parë, me dorezën e krisur, përfundoi jashtë derës së pallatit. Zhaneta, megjithë “tensionin”, e hodhi me një saktësi për t’u admiruar.
— Dil! — bërtiste ajo që ta dëgjonte gjithë lagjja. — Shikoni, njerëz! Gjashtë vjet mbi kurrizin e djalit tim dhe asnjë lek në këtë shtëpi!
Dola në hyrje. Oborri ynë tipik tiranas, i rrethuar nga pallate katrore. Mbrëmje, njerëzit ktheheshin nga puna, shëtisnin qentë. I numërova pa vetëdije, siç bëj kur shpërndaj kamionët në terminal. Një, dy… pesë… tetë… Te këndi i lodrave u ndalën gratë e pallatit përballë. Burrat pranë garazheve pushuan së trokituri me çelësa.
Tetëmbëdhjetë. Fiks tetëmbëdhjetë sy më panë teksa rrobat e mia, librat e Yllit dhe palltoja ime e vjetër u derdhën në baltën e pranverës nga valixhja e hapur.
— Merri leckat e tua! — tha Zhaneta me triumf. — Dhe mos ta shoh më këmbën këtu! Yllin do ta marrë Nardi të premten, me vendim gjykate. Ai ka shtëpi. Ti s’ke asgjë!
Brenda meje nuk kërciti asgjë. Thjesht u bë heshtje. Si në qendrën e dispeçerisë kur bie linja dhe e kupton se, nëse nuk vepron menjëherë, do të ndodhë përplasja.
Nxora telefonin. Duart nuk më dridheshin. Çudi.
Formova një numër që e dija përmendësh prej dhjetë vitesh, por që kurrë s’kisha guxuar ta telefonoja.
— Alo… babi? Jam Elvana. Po… në Tiranë. Te Rruga e Rigasë. Eja të më marrësh.
Pashë orën në ekran: 18:42.
Zhaneta vazhdonte të ulërinte. Nardi doli në ballkon dhe ndezi një cigare, duke parë sipër kokës sime me përbuzje. Fqinjët pëshpëritnin. Dikush qeshi: “Ja ku përfundoi dispeçerja.”
U ula në stolin pranë hyrjes. Balta mbi çizme nisi të thahej.
— Edhe nëntëmbëdhjetë minuta, — pëshpërita.
— Çfarë mërmërit atje? — nxori kokën Zhaneta nga dritarja e katit të parë. — Pret që Mentor Marku me atë makinën e tij të vjetër të vijë e të të shpëtojë?