— Pret që Mentor Marku të vijë me atë “Loganin” e tij të stërvjetëruar? — bërtiti Zhaneta nga dritarja. — Ai të ka bllokuar që paradite, e kontrollova vetë!
Nëntëmbëdhjetë minuta janë një përjetësi kur pret radhën te dentisti. Por janë një frymëmarrje e vetme kur e kupton se po mbyllet kapitulli i jetës që njihje.
Në 19:01 fiks, në harkun e ngushtë të oborrit hyri ngadalë një fuoristradë e zezë. Lëvizte me qetësinë e një anijeje të rëndë që futet në port të ngushtë. Trupi i saj shkëlqente nën dritat e mbrëmjes. Targat ishin nga ato që në Shupenzë nuk i ndal as polici më dembel. Pas saj u shfaq një makinë e dytë, më e ulët, po aq e errët dhe kërcënuese.
Fuoristrada ndaloi përballë valixheve të mia të hedhura në baltë. Dy burra pranë garazheve lanë mjetet në tokë. Zhaneta, në dritare, u mbyt në mes të fjalës së radhës helmuese.
Nga makina zbriti një burrë i gjatë, me pallto të shtrenjtë, fytyrë e prerë si në gur. Bardhyl Fundo. Pronari i një prej kompanive më të mëdha të logjistikës në vend. Babai im. Njeriu që Zhaneta e kishte parë vetëm në kronikat e lajmeve dhe emrin e të cilit drejtori i Nard Prendit e shqiptonte me frikë.
Ai nuk i hodhi asnjë sy pallatit. U afrua drejt meje, më pastroi me gishta një grimcë pluhuri të padukshme nga supi dhe pyeti qetë:
— Janë të gjitha të tuat?
Tunda kokën drejt valixheve të zhytura në baltë.
Goja e Zhanetës mbeti hapur, por zëri nuk i doli. E kishte njohur. Ngjyra e fytyrës iu bë si ato byrekët e zbehtë me të cilët më përqeshte gjithmonë.
— Ngarkojini, — u tha shoferëve pa ngritur tonin. — Elvana, hip në makinë. Kemi punë.
U ngrita. Hodha sytë nga ballkoni. Nardit i ra cigarja mbi pantallona, por as që e vuri re. Shikonte babanë tim si të kishte parë një fantazmë me dosje tatimore në dorë.
Nëntëmbëdhjetë minuta. Aq iu desh Shupenzës të pushonte së qeni kurth për mua.
Brenda makinës mbizotëronte aroma e lëkurës së re dhe një qetësi e ftohtë, e kontrolluar. Vështroja duart e mia: llaku në gishtin e madh ishte këputur krejt, i kapur te zinxhiri i valixhes. Babai heshtte. Ai dinte të heshtte në mënyrë që ajo heshtje të peshonte më shumë se çdo britmë.
Ndaluam para zyrës së tij në Shupenzë, një godinë gri buzë lumit. Me një tundje koke drejtuar sekretares, dhe pas pak përpara meje u vendos një filxhan çaji i nxehtë në porcelan të hollë. Jo në gotën time të çarë, që Zhaneta kërcënonte ta hidhte sa herë zemërohej, por në një filxhan aq të lehtë sa dukej i tejdukshëm.
— Pije, — tha shkurt. — Pastaj hap kompjuterin. Je logjistike, apo jo? Gjej rrugën si përfundove në atë gropë.
Hapa llogaritë bankare të përbashkëta me Nardin. Për tre vjet punova në port me orar të dyfishtë, mora turne nate për të mbuluar “vështirësitë e biznesit” të tij. Ai më përsëriste se firma e transportit ishte në prag falimentimi. Se duhej durim. Se unë isha mbështetja e tij.
Nuk ishte qesharake. Ishte poshtëruese. Jo fakti që më nxorën nga shtëpia, por mënyra sa e rregullt dhe profesionale ishte zhvatja.
Fillova të fus shifrat në tabelë, me automatizmin e një njeriu në turn. Gishtat lëviznin vetë, ndërsa në mendje më ndërtohej zinxhiri i mashtrimit. Paga ime — gjashtëdhjetë e pesë mijë lekë. E tij — gjoja tridhjetë mijë. Dhe më pas llogaria e fshehtë e Nardit, që babai e zbuloi me një telefonatë në sigurinë e bankës.
Çdo datë dy e muajit. Me përpikmëri, si orari i trenave lokalë. Dyzet e pesë mijë lekë kalonin nga llogaria e Nardit në kartën e Zhaneta Kalemit. Tre vjet rresht.
Një milion e gjashtëqind e njëzet mijë lekë.
Sytë më mbetën te ekrani dhe ndjeva shpinën të më drejtohej vetvetiu. Stomaku, që prej gjashtë muajsh më shtrëngohej sa herë dëgjoja çelësin në bravë, papritur u çlirua. Nuk kisha qenë barrë. Kisha qenë financuese e paturpësisë së tyre.
— I merrte para djalit të vet, — pëshpërita me zë të ulët. — Për Yllin nuk kishte mjaftueshëm për logopedin, unë dilja në dy turne, ndërsa ai i dërgonte lekët nënës për ëmbëlsira dhe teka të saj.