Doja t’i thosha babait “më fal që nuk të dëgjova”, kur dhjetë vjet më parë më paralajmëroi se Nard Prendi ishte grabitqar i vogël, por i rrezikshëm. Fjalët më mbetën në grykë. Thjesht e pashë në sy dhe tunda kokën. Ai e kuptoi pa shpjegime.
— Ke tre ditë kohë, — tha qetë. — Avokatët e mi do të përgatisin kërkesën për ndarje pasurie. Por pjesën tënde duhet ta marrësh vetë. Je dispeçere, Elvana. Nuk mjafton të nisësh ngarkesa. Duhet edhe t’i kthesh mbrapsht kur humbin rrugës.
E hoqa unazën e martesës. Rrëshqiti pa asnjë pengesë — stresi i dy javëve të fundit më kishte dobësuar aq sa më varej në gisht. E vendosa mbi tavolinë, si një pikë përfundimtare në fund të një fjalie të gjatë.
Të nesërmen, herët, bllokova të gjitha kartat bankare ku Nardi kishte akses. Ishte vendimi im i parë i shtrenjtë, jo në para, por në guxim. Duart më dridheshin kur hapja aplikacionin, por gishti nuk hezitoi kur shtypa “blloko”.
Dy orë më vonë telefoni nisi të çmendej. Dyzet telefonata të humbura. Pastaj mesazhe me radhë.
“Çfarë po bën? S’kam me çfarë të paguaj naftën e kamionëve!”
“Elvana, ktheji lekët! Kjo është çështje penale!”
“Mamit i ra tensioni nga stresi, po qan pa pushim!”
Nuk iu përgjigja askujt. U ula në një stol në parkun pranë liqenit në Tiranë — po ai vend ku një ditë më parë kisha pritur një shpëtim që s’erdhi. Tani nuk prisja më. Po hartoja planin tim.
Ylli Sota ishte te nëna ime në Shupenzë. E pranoi menjëherë, pa pyetje, vetëm psherëtiu në telefon: “Më në fund e çove deri në fund.” Më rëndonte ndërgjegjja që djali im kishte parë valixhet e hedhura në baltë. Por ajo ndjenjë nuk më mpinte më. Ishte kthyer në shtysë.
E vërteta më e hidhur? Unë e kisha ndjerë prej kohësh. Diku thellë e dija që Nardi blinte pajisje të reja për vete, ndërsa unë arnoja çorapet e Yllit. Thjesht kisha frikë ta pranoja se zgjedhja ime kishte qenë gabim.
Dita e tretë. Në orën 14:05 hyra në godinën e gjykatës. Dorëzova padinë. Avokati i babait, një burrë i thatë me kostum të prerë në milimetër, m’u afrua dhe më tha në zë të ulët:
— Do të kërkojmë ndarjen edhe të llogarive të fshehura. Bashkëshorti juaj do të mbetet pa fjalë kur të mësojë se dimë për “pagesat ndaj nënës”.
Zbrita shkallët e gjykatës. Ajri i Tiranës kishte marrë erë pranvere; përzihej lagështia e tokës së shkrirë me aromën e benzinës.
Të nesërmen do të kthehesha në atë apartament. Jo si barrë. Jo si mysafire e padëshiruar. Por si dispeçere që mbyll një linjë me humbje.
Hapa derën me çelësin tim. Brava u përpoq të rezistonte — me siguri Zhaneta Kalemi kishte futur diçka brenda për ta bllokuar, por nuk kishte arritur të thërriste mjeshtrin. Në korridor ndihej ende aroma e ëmbëlsirave që dikur mbushnin shtëpinë; tani më shkaktonin neveri fizike.
Nardi rrinte në sallon. Në tavolinë një shishe bosh dhe një mal me bishta cigaresh. Kur më pa, u ngrit vrullshëm, por sapo vuri re pas meje babanë dhe dy burra me pallto të errëta, u plandos sërish në divan.
— Elvana… — Zhaneta doli nga kuzhina, duke shtrënguar një pecetë në kraharor. — Po të prisnim. Nardi është copëtuar nga meraku. Unë u nxehra kot atë ditë, më hipi tensioni… e di vetë si është…
— E di shumë mirë, — iu afrova tavolinës dhe shtyva tej tavëllin. — Tani di çdo gjë, zonja Zhaneta. Edhe sa kushton “terapia” juaj mujore, e paguar nga llogaria ime.
Vendosa përpara tyre fletët e printuara. Një milion e gjashtëqind e njëzet mijë lekë. Shifra e nënvizuar me të kuqe dukej mbi mbulesën me lule si një vendim i formës së prerë.
— Ç’është kjo? — Nardi u përpoq të luante të habiturin, por zëri i doli i hollë.
— Kjo është vjedhja jote ndaj familjes, Nard. I kemi llogaritur të gjitha: turnet e mia të natës që gjoja mbulonin “boshllëqet e arkës”, dhe transfertat e tua drejt nënës. Sipas ligjit, janë pasuri e përbashkët që ti e ke fshehur.
Avokati vendosi pranë printimit një dokument tjetër — kërkesën për ndarje pasurie.
— Banesa figuron në emrin e zonjës Zhaneta Kalemi, — tha ai me ton të prerë. — Por rikonstruksioni, mobilimi dhe pajisjet, në vlerën tre milionë lekë, janë paguar nga llogaria e Elvana Zylyftarit. Ne i kemi të gjitha faturat. Ose do të negociojmë ndarjen përmes gjykatës, ose…