— Ose i ktheni paratë menjëherë, — e ndërpreva pa e lënë të mbaronte. — Pjesën time. Këtu dhe tani.
Nard Prendi hodhi sytë nga e ëma. Zhaneta Kalemi u zbardh në fytyrë. Ajo kishte qenë e bindur se “barra” ishte larguar me dy valixhe dhe ishte tretur diku në mjegull. Nuk e kishte marrë me mend se, brenda pak minutash, unë jo vetëm që do të riktheja babanë në krahun tim, por edhe zërin tim në atë shtëpi.
— Nuk i kemi ato para… — murmuriti ajo me zë të ngjirur.
— I keni, — ia ktheva, pa ia hequr shikimin. — Në atë llogarinë ku Nardi transferonte “për pleqëri”. Hape aplikacionin. Tërhiqji. Tani.
Heshtja që ra në dhomë u bë e rëndë si plumb. Nga kuzhina dëgjohej vetëm pika e rubinetit që binte me ritëm të rregullt — po ai rubinet që Nardi kishte premtuar ta ndreqte gjashtë muaj më parë.
E pashë teksa, me gishta që i dridheshin, lëvizte mbi ekranin e telefonit. Shumat nisën të kalonin njëra pas tjetrës në llogarinë time të re, personale. I ndiqja shifrat me kujdes, pa humbur asnjë numër. Një shumë. Pastaj një tjetër. Njoftimet binin thatë, si trokitje që vulosnin fundin e një epoke.
Një milion. Edhe shtatëqind mijë të tjera. Pothuajse gjithçka që kishin arritur të “sistemojnë” për vete.
— Tani, gjërat e mia, — thashë kur telefoni lëshoi sinjalin e fundit.
Hyra në kuzhinë. Në raft qëndronte filxhani im blu, me një cep të krisur. E pata blerë javën e parë që jetonim bashkë. Atëherë besoja se isha e lumtur. Vërtet e lumtur. Mendoja se po ndërtoja një shtëpi; në të vërtetë, po ngrija një skenografi për rehatinë e të tjerëve.
E mora filxhanin në dorë, preka krisjen me gisht… dhe e lashë sërish aty.
— Pini vetë prej tij, zonja Zhaneta. Mua nuk më hyn më në punë.
Në korridor, Nardi tentoi të më kapte nga krahu.
— Elvana, ndoshta… për hir të Yllit? Do të ndryshoj, betohem.
Nuk e tërhoqa dorën me vrull. Thjesht e vështrova siç shikon një anije mallrash që ka shkelur afatet e portit: ftohtë, me interes profesional, si dikush që tashmë ka vendosur gjobën dhe ka harruar emrin e mjetit.
— Ylli Sota do të jetojë me mua, në apartamentin e ri. Ti… do të paguash detyrimin mujor. Në kohë. Avokatët e babait do ta ndjekin çdo këst.
Dolëm nga pallati. U ula për një çast në të njëjtën stol të oborrit për të mbërthyer çizmen. Balta ishte tharë dhe dielli i pranverës, i fortë dhe paksa i ashpër, përmbytej mbi fasadat. Fqinjët ishin shpërndarë, por e dija se të nesërmen do të përflitej gjatë si “e mbajtura” u largua me një fuoristradë të zezë.
Babai më priste pranë makinës.
— Mbaroi? — pyeti qetë.
— Po. Mbaroi.
Çuditërisht, nuk ndjeja keqardhje për Nardin. Më vinte keq për Elvanën e dikurshme, atë që për tetë vjet numëronte çdo lek dhe besonte se dashuria do të thoshte thjesht të mos të lëndonin. Sot e kuptoja se dashuria është diçka shumë më e thjeshtë: të marrësh frymë pa frikë.
U ula në sedilje dhe u larguam ngadalë nga oborri. Nuk hodha sytë nga ballkoni ku, ndoshta, Nardi pinte cigaren e fundit “falas”.
Në mbrëmje do të shkoja ta merrja Yllin nga Shupenza. Do të zgjidhnim bashkë krevatin për dhomën e tij të re. Blu apo jeshil? Pak rëndësi kishte. E rëndësishme ishte që këtë herë, zgjedhjen do ta bëja unë.
Në shtëpinë e re mbretëronte qetësi.
Një qetësi e vërtetë. E mirë.