— Çfarë ke bërë kështu?! — ulërinte vjehrra me zë që i dridhej nga inati. — Pas tri ditësh kam përvjetorin tim, si do të dal para të ftuarve në këtë gjendje?
— Lavdrim! Lavdrim, eja menjëherë këtu! Shiko çfarë më ka bërë gruaja jote! Më ka shpërfytyruar fare! Si ta rregulloj tani këtë? Nxirre jashtë nga shtëpia pa humbur kohë!
Donika Rexha kishte ëndërruar gjithmonë të sillte në jetë një vajzë. E imagjinonte veten duke i thurur gërsheta të holla, duke i zgjedhur fustane të bukura e duke e zbukuruar si kukull.
Kur mori vesh se ajo dhe Lavdrim Toplana do të bëheshin prindër të një vajze, gëzimi i saj nuk njihte kufij. Të voglën vendosën ta quajnë Vesa Kryeziu. Foshnja erdhi në jetë me flokë të zinj e të gjatë, që tërhoqën vëmendjen e të gjithëve.
Pas lindjes, çifti kishte planifikuar të qëndronte të paktën një vit në shtëpinë e nënës së Lavdrimit.
Teuta Gjini nuk e priti me entuziazëm këtë vendim, por as nuk ia shprehu hapur kundërshtimin të birit. Ajo e njihte temperamentin e tij të rrëmbyer dhe druhej se mos një debat i ashpër do ta largonte prej saj.
Nuk do të ishte hera e parë që ndodhte diçka e tillë. Më shumë se njëherë, përplasjet mes nënës dhe djalit kishin shpërthyer pikërisht për shkak të Donikës.
Teuta Gjini, e mësuar për dekada të tëra të drejtonte e të jepte urdhra në vendin e punës, priste bindje të plotë nga nusja. Por Donika nuk kishte ndërmend të nënshtrohej vetëm pse përballë kishte vjehrrën.
Gjatë shtatzënisë, kritikat u bënë edhe më të shpeshta.
— Mjaft hëngre kaq shumë, — i thoshte me ton qortues, — do të shtosh tridhjetë kilogramë me këtë ritëm! Pastaj do të të duhen vite për t’i hequr. Si do të jetosh me gjithë atë peshë?
— Do t’ia dal disi, — përgjigjej Donika e qetë. — Shumë gra dobësohen shpejt pas lindjes, sidomos kur ushqejnë me gji. Shpresoj të rikthehem shpejt në formë.
— Po, po, ashtu thuaj, — shtrembëronte buzët Teuta. — Kam parë farefisin tënd. Me atë trashëgimi, mos prit mrekulli. Duhet të mendosh që tani për trupin.
— Mami, — ndërhynte Lavdrimi kur situata nxehej, — a po të duket sikur po i mungon gjë ushqimi Donikës?
— Nuk është çështja e bukës, por e jotja! — ia kthente ajo. — Si do ta përballosh një grua të shëndoshë? U dashurove me një vajzë elegante, e tani…
— Mjaft me këto paragjykime, — i dilte në krah bashkëshortes ai. — Unë e dua Donikën në çdo formë. Disa kilogramë më shumë nuk e prishin martesën.
— Kështu flet tani, — mbyllte bisedën Teuta Gjini. — Ta shohim pas lindjes.
Donika do të kishte preferuar të jetonte më vete, por rrethanat nuk ua lejonin.
Para se të mbetej shtatzënë, ajo dhe Lavdrimi kishin blerë një apartament ende në ndërtim. Pallati nuk ishte dorëzuar ende; kompania premtonte se brenda dy ose tre muajve pronarët do të merrnin çelësat.
Edhe pasi t’i merrnin, banesa kërkonte punime të shumta, ndaj për zhvendosje nuk mund të flitej për të paktën një vit tjetër.
Pas daljes nga materniteti, Donika u kthye me Vesën në shtëpinë e vjehrrës dhe u zhgënjye sapo hyri në dhomë: këndi i bebes, të cilin e kishte rregulluar me aq përkushtim, ishte ndryshuar krejtësisht nga Teuta Gjini.
Vjehrra u justifikua pa u menduar gjatë:
— Për çfarë duhen ato vizatime në mure, madje edhe aq të shtrembra…