— …madje edhe aq të shtrembra… — kishte shtuar ajo me një ton përçmues.
— Donika, nëse nuk di t’i bësh gjërat siç duhet, më mirë mos i nis fare, — vazhdoi Teuta Gjini pa i lënë hapësirë për kundërshtim. — Foshnjës i intereson shumë pak çfarë letër-muresh ka në dhomë.
Ajo hodhi një vështrim rreth e rrotull, sikur të kontrollonte çdo cep.
— Ju sot rregulloni sipas qejfit tuaj, nesër do të largoheni kur banesa të jetë gati, ndërsa mua do të më mbetet barra e rregullimit. Vizatimet e tua i mbulova. Tapetin e bardhë që kishe shtruar pranë krevatit e hodha. Vetëm pluhur do të mblidhte.
Pastaj shtoi me thumbim:
— Nga sa shoh, pastrimi nuk është pika jote e fortë. Fëmija do të rritet mes pluhurit po vazhdove kështu.
Nuk u ndal me kaq.
— As lodra prej pelushi nuk dua të shoh. Janë vatër mikrobesh. Biberon mos i jep, i prish dhëmbët. Dhe po, larja duhet bërë me ujë të kripur, pa sapun fare.
Donika ndiente sikur çdo fjalë i rrëmbente një copëz autoriteti si nënë. Ajo përpiqej me këmbëngulje të mbronte të drejtën për të vendosur vetë për Vesën. Shpesh i drejtohej vjehrrës me përmbajtje:
— Ju falënderoj për kujdesin dhe këshillat, por më lejoni të vendos vetë si ta ushqej, ta laj e ta vesh vajzën time.
Më pas shtonte me kujdes:
— Kohët kanë ndryshuar. Mënyra si konceptohet mëmësia sot është ndryshe nga ajo e para tridhjetë e ca viteve, kur rritët Lavdrimin.
Kaq mjaftonte që Teuta Gjini të shpërthente.
— Unë e di më mirë! — ngrihej ajo në këmbë. — Mëmësia nuk del kurrë nga moda. Këshillat e mia vlejnë sot po aq sa dje. Dëgjo çfarë të them dhe do ta shohësh që do të të bëhet jeta më e lehtë.
Edhe Lavdrimi mundohej ta qetësonte situatën, gjë që e lëndonte thellë të ëmën.
— Nuk po të kuptoj, bir, — i ankohej ajo. — Që kur mendimi im nuk paska më peshë për ty? Edhe ti mendon si Donika që po futem aty ku s’më takon?
— Mami, të lutem, na lini të mësohemi me rolin e prindërve, — i përgjigjej ai me durim. — Kur të kemi nevojë për ndihmë, do t’ju drejtohemi vetë. Mos na e impononi çdo mendim. Donika është nëna e Vesës dhe e di çfarë është më e mira për të.
Kur Vesa mbushi gjashtë muaj, Teuta Gjini nisi një tjetër betejë.
— Para se të bëjë një vjeç, fëmija duhet rruar zero, — deklaroi prerë.
— Përse vallë? — u habit Donika.
— Kështu është zakoni. Që flokët t’i dalin të fortë e të bukur.
Donika buzëqeshi me përkëdheli duke prekur kaçurrelat e vajzës.
— Janë tashmë të bukur. Shihni sa të dendur janë. Edhe pak dhe do t’i bëj gërshetin e parë.
Vesa kishte flokë të zinj si nata, me onde të buta që rriteshin me shpejtësi. Donika mezi priste ditën kur do t’i vendoste fjongon e parë mbi ballë.
Por Teuta Gjini nuk hiqte dorë nga ideja e saj.
Ndërkohë, punimet në apartamentin e ri përfunduan më shpejt nga sa kishin menduar. Donika dhe Lavdrimi u zhvendosën dhe, për herë të parë, nisën jetën e tyre pa ndërhyrje të drejtpërdrejta. Megjithatë, vizitat e Teutës ishin të shpeshta — dhe bashkë me to edhe kritikat.
Herë ankohej se mbulesat e krevateve nuk përputheshin me ngjyrën e mureve, herë se perdet ishin zgjedhur pa shije. E mbi të gjitha, sipas saj, Vesa dukej “tepër e shpupuritur”.
Flokët e mbesës ishin bërë si një çështje personale për të.
— Donika, edhe tri javë mbush një vjeç. Duhet ta rruani, — këmbëngulte ajo.
— Së pari, zonja Teuta, kam lexuar diku që… — nisi Donika me qetësi, e vendosur ta mbronte edhe këtë herë zgjedhjen e saj.