— Së pari, zonja Teuta, kam lexuar se disa fëmijë qethen pas vitit të parë, jo para tij. Dhe, së dyti, nuk është detyrim. Ka plot prindër që nuk i besojnë këtyre bestytnive dhe fëmijëve të tyre nuk u ndodh asgjë e keqe, — vazhdoi Donika me qetësi, por me vendosmëri.
— Po mua më kanë rruar, ty të kanë rruar, edhe Lavdrimin po ashtu! — u ndez Teuta Gjini. — Çfarë të kushton ta çosh vajzën te berberi? Madje as kaq s’duhet. Bli një makinë qethjeje dhe mbaron punë!
Donika shpresonte që vjehrra të arsyetonte dhe ta linte Vesën të qetë. Megjithatë, një ndjesi e zymtë nuk po i shqitej nga mendja. Kishte përshtypjen se Teuta po bluante diçka në heshtje. Instinkti i saj nuk gabonte shpesh.
Po afrohej ditëlindja e së ëmës së Donikës dhe ajo donte të dukej e rregullt në festë. Kishte prenotuar te parukierja për ngjyrosje flokësh dhe njëkohësisht për manikyr. Festa ishte planifikuar për të dielën, ndaj të shtunën në mëngjes mori në telefon vjehrrën.
— Zonja Teuta, përshëndetje. A jeni sot e lirë?
— Në përgjithësi po. Pse, ç’ka ndodhur?
— A do të mund të rrinit nja dy orë me Vesën? Kam takim në sallon dhe doja të rregulloja edhe thonjtë.
— Ah, pra më në fund vendose të kujdesesh për veten? — tha ajo me një ironi të hollë. — Më dëgjove këshillën?
Donika bëri sikur nuk e kapi thumbin.
— Ushqimin do ta sjell me vete, s’keni pse të gatuani. Nëse dëshironi, mund ta nxirrni për shëtitje. Mund t’ju sjell edhe karrocën.
— Mirë, do të rri me të… por me një kusht, — u përgjigj Teuta pas një pauze. — Do më ndihmosh të rregulloj apartamentin. Dje më dhembte koka gjithë ditën, nuk u ngrita dot nga krevati, çdo gjë ka mbetur rrëmujë.
— Në rregull, u morëm vesh, — pranoi Donika pa kundërshtim.
Ajo e çoi Vesën te shtëpia e vjehrrës, i la disa udhëzime të hollësishme dhe u nis për në parukeri.
Sapo u ul në karrigen e sallonit, një valë ankthi i përshkoi trupin. Zemra i rrihte pa arsye të qartë. Nuk e kuptonte çfarë po përpiqej t’i thoshte intuita, por diçka brenda saj nuk ishte e qetë.
Gjatë pushimeve të shkurtra, telefonoi disa herë. Çdo herë Teuta e siguronte:
— Gjithçka është në rregull. Vesa hëngri dhe tani po luan. Ndoshta pak më vonë do të dalim për ajër.
Megjithatë, shqetësimi nuk po i zbehej. Më në fund, Donika thirri Lavdrimin.
— Lavdrim, a mund të shkëputesh pak nga puna?
— Po, s’kam klientë tani, është qetësi. Çfarë ka?
— Shko, të lutem, te mamaja jote. Unë jam ende në parukeri, po mbaroj me ngjyrosjen. Vesën e lashë atje. Nuk e di pse, por kam një ndjenjë të keqe.
Lavdrimi qeshi lehtë.
— Mos u bëj merak kot. Ti dhe Vesa s’keni qëndruar kurrë gjatë larg njëra-tjetrës. Ndoshta prandaj po të kap ankthi.
— Ndoshta, — pranoi ajo me hezitim. — Por të lutem, bëje këtë për mua. S’po gjej qetësi.
Ai premtoi se do të kalonte nga e ëma dhe do ta telefononte menjëherë pas kësaj. Kaloi afro një orë, por telefoni i Donikës mbeti i heshtur. Më në fund, ajo vendosi ta marrë vetë në numrin e tij…