…por ai nuk u përgjigj menjëherë. Telefoni binte gjatë dhe heshtja në anën tjetër e shtonte edhe më shumë ankthin e Donikës.
Kur më në fund Lavdrimi hapi linjën, ajo shpërtheu pa i lënë kohë të fliste:
— Pse nuk më more? Çfarë po ndodh? Shkove apo jo te nëna jote?
— Po, shkova, — u dëgjua zëri i tij i rëndë, aq i ndryshuar sa Donikës iu drodh stomaku.
— Fol, mos më mbaj pezull! Çfarë ka ndodhur?
— Donikë, të lutem, mos u alarmo. S’ka ndodhur asgjë e tmerrshme. Thjesht… mami i ka prerë flokët Vesës.
Zemra iu shtrëngua menjëherë. E kishte parandier.
— Ia ka rruar kokën? — pyeti ajo me zë të mbytur.
— Po… krejt fare. Zero. Në fakt, nuk duket keq… i shkon disi, — shtoi ai me një ton që përpiqej të zbuste situatën.
Donika as nuk e mbylli mirë telefonin. Harroi manikyrin që kishte planifikuar; sapo kishte mbaruar lyerjen e flokëve dhe pa e parë as rezultatin në pasqyrë, u nis me nxitim drejt shtëpisë së vjehrrës.
Gjatë rrugës, mendja e saj punonte me shpejtësi. Nuk kishte ndërmend ta linte pa përgjigje këtë veprim. Vendimi i saj u kristalizua para se të mbërrinte.
Teuta Gjini e priti me një buzëqeshje triumfuese. E mbante Vesën në krahë, vajzën e vogël me kokën e rruar që shkëlqente nën dritë.
— Ja pra, tani do t’i dalin flokë të fortë, si të miat, — tha ajo me krenari. — Do të bëhesh me bishtalec të gjatë deri në mes, apo jo, bukuroshe?
Donika nuk bëri asnjë skenë. Përkundrazi, buzëqeshi lehtë.
— Po filloj nga pastrimi? S’kam shumë kohë, duhet të kthehem edhe në shtëpi.
Teuta nuk e kishte pritur këtë qetësi. Shprehja e vetëkënaqur iu venit menjëherë; ajo kishte qenë gati për debat, jo për paqe.
Donika hoqi këpucët dhe hyri drejt në kuzhinë. Vuri përparësen, hapi sirtarin e takëmeve dhe mori një thikë të rëndë kuzhine.
— Japoneze… duket e mprehtë, — murmuriti, duke e peshuar në dorë. — Ta provojmë.
Pastaj thirri me zë të qetë:
— Zonja Teuta, a vini pak? Me çfarë detergjenti pastrohet kjo tavolinë?
Vjehrra ia kaloi Vesën Lavdrimit dhe erdhi pa dyshim. Sapo iu kthye me shpinë, Donika i kapi flokët me forcë dhe i tërhoqi prapa.
Teuta klithi, u përpoq të çlirohej, por ishte vonë. Me një lëvizje të vendosur, Donika preu gërshetin e gjatë që ajo mbante prej vitesh.
— Sa bukur ju rri kështu, — tha me ironi, duke ia hedhur tufën e flokëve në këmbë. — Në përvjetorin tuaj do të shkëlqeni. Pastrimin bëjeni vetë. Unë nuk kam kohë.
Britma e Teutës mbushi shtëpinë. Lavdrimi vrapoi nga dhoma tjetër dhe mezi arriti t’i ndante dy gratë që po digjeshin nga zemërimi.
— Mos të shkelësh më kurrë në shtëpinë time! — ulërinte Teuta.
— As që e kam ndërmend, — ia ktheu Donika ftohtë, mori Vesën në krahë dhe doli pa u kthyer pas.
Lavdrimi nuk e qortoi gruan për veprimin e saj; përkundrazi, e kuptoi pse kishte reaguar ashtu dhe qëndroi në krah të saj. Teuta Gjini, nga ana tjetër, nuk e fali kurrë nusen. Marrëdhëniet mes tyre u ndërprenë plotësisht.
Me kalimin e kohës, flokët e Vesës u rritën sërish. Por këtë herë dolën ngjyrë gështenjë dhe krejtësisht të drejta.