– Përse u kthyet kaq shpejt? Pushimet ende nuk ju kanë mbaruar, apo jo? – vjehrra nxori kokën nga dera, duke e mbajtur atë gjysmë të mbyllur që të mos lejonte të birin dhe nusen të hynin brenda.
– Mami, a flet seriozisht? Çfarë po ndodh? Na hape derën! – Krenar Kalemi u step për një çast, pastaj tentoi të shtynte kanatin.
– Kurrsesi! – shpërtheu ajo prerë.
Ai dhe Olsa Sota shkëmbyen një vështrim të hutuar.
– Kam… një surprizë për ju, – tha vjehrra me një buzëqeshje të çuditshme që i rrëshqiti në fytyrë. – Nëse hyni tani, do ta prishni gjithçka. Dilni pak shëtitje.
– Po talleni? Është dy e natës! Kemi gjithë ditën nëpër aeroporte, me tranzite e lodhje pa fund! – pëshpëriti Olsa me nervozizëm, duke u përpjekur të mos zgjonte fqinjët.
– Mjaft më! – tha Krenari me vendosmëri dhe shtyu derën me forcë.
E ëma u përpoq ta mbante, u mbështet me trup, mori frymë me vështirësi, por nuk mundi t’i bënte ballë fuqisë së djalit të rritur. Pas pak sekondash, dera u hap plotësisht dhe përpara syve të tyre u shfaq apartamenti. Të dy mbetën të ngrirë, duke kapërdirë me zor. Ja pra “surpriza”…
Krenari e kishte dashur gjithmonë të ëmën. Si mund të ishte ndryshe?
– Jam ende i ri, dua të jetoj jetën time, – kishte deklaruar i ati kur mori vesh se gruaja ishte shtatzënë.
– Atëherë ik, – i ishte përgjigjur me krenari Vjollca Peshkatari, ende vajzë e re në atë kohë, dhe ia kishte nxjerrë valixhen pa pikë pendese.
Ajo e rriti djalin e vetme. Kaloi net pa gjumë, punoi turne shtesë në fabrikë që të siguronte para për mësime private dhe për gjithçka që i duhej djalit.
Megjithatë, Krenari nuk u rrit as i llastuar, as i varur pas përparëses së nënës.
– Deri ku do shkosh? – e pyeste Vjollca, ndërsa e vështronte prej gjysmë ore teksa përgatitej për të dalë.
– Për shëtitje! – ia kthente ai me gaz dhe i linte një puthje në faqe.
– Mos më thuaj që s’e kuptoj unë. Nuk po del thjesht për ajër, por për takim me ndonjë vajzë, – shtrembëroi buzët ajo me një farë tekash.
– Mami, jam tridhjetë vjeç. Është krejt normale të dal në takim në këtë moshë, – buzëqeshi ai.
– Vetëm mos u marto menjëherë, – iu lut ajo pothuaj me lot në sy.
– Eh, mami… si të vijë puna, – u bë serioz papritur. Pikërisht atë mbrëmje kishte vendosur t’i propozonte Olsës.
– Pra e paske ndarë mendjen? – u tensionua Vjollca. E njihte mirë të birin dhe e kuptoi menjëherë çfarë kishte ndër mend.
– Do të të pëlqejë, ta premtoj, – i tha ai me ngrohtësi dhe e përqafoi. – Tani po iki, duhet të blej edhe lule.
– Krenar, bir, vajzat e sotme duan vetëm një gjë nga burrat: para! – ajo u kap pas krahut të tij, sikur donte ta ndalte.
– Olsa nuk është e tillë. Për më tepër, fiton shumë mirë vetë.
– Dhe ku do të jetoni?
– Ajo ka apartamentin e saj. Fillimisht atje, pastaj do marrim kredi dhe do blejmë diçka më të madhe, – i tregoi ai planet.
Krenari dhe Olsa ishin njohur dy vite më parë. Ajo, brune me flokë kaçurrela dhe gropëza të thella në faqe, e kishte bërë për vete që në takimin e parë.
– Askush s’më ka ndihmuar. Kam punuar deri në lodhje, – i tregonte Vjollca Olsës, kur djali më në fund e solli për ta prezantuar.
– Duhet t’ju ngrihet një përmendore! – kishte thënë vajza, e prekur nga rrëfimi.
– Për përmendore ka kohë, – ia ktheu ftohtë Vjollca, duke mbledhur buzët. – Kam ndërmend të jetoj edhe njëzet a tridhjetë vjet.
Olsa u skuq dhe uli sytë; nuk e kishte menduar se fjala “përmendore” do të merrte atë kuptim.
– Por mendoj se një ndihmë financiare nga djali im i vetëm e kam merituar, – shtoi ajo me nënkuptim, duke e parë drejt në sy.
– Krenar, mos ke harruar gjë? – e telefonoi një mëngjes herët. Ai sapo ishte ngritur dhe po vishej në errësirë që të mos zgjonte gruan.
“Dreq, sot është njëmbëdhjetëshi!” – mendoi, duke goditur lehtë ballin. U zhvendos në kuzhinë për ta vazhduar bisedën pa u dëgjuar.
– Mami, dje isha i zënë gjithë ditën, s’pata kohë të të bëj transferimin. Do ta nis menjëherë, – tha me nxitim.
– Ashtu e mendova, – u përgjigj ajo me hare. – Ti je djalë i rregullt. Çdo datë dhjetë më dërgon lekët pa vonesë. Kur pashë që s’kishte ardhur gjë, thashë me vete: me siguri është zhytur në punë dhe ka harruar