…ka harruar. “Thashë me vete, po e marr në telefon. E di që ti në shtatë të mëngjesit je zgjuar prej kohësh.”
– Nuk kam harruar, po të them… thjesht nuk munda dje, – u justifikua ai sërish.
Çdo datë dhjetë, pa përjashtim, Krenar Kalemi i kalonte nënës së tij dhjetë mijë lekë. Një pjesë e atyre parave shkonte për faturat e dritave, ujit e mirëmbajtjes, ndërsa pjesën tjetër Vjollca Peshkatari e përdorte sipas dëshirës. Për një kohë të gjatë kjo marrëveshje e heshtur kishte funksionuar pa asnjë fërkim.
Në të vërtetë, Krenari fitonte mjaftueshëm mirë dhe ajo ndihmë mujore nuk e trondiste buxhetin e familjes së re. Nuk bëhej fjalë për ndonjë sakrificë dramatike.
– Krenar, dëgjova në televizor që çdo grua mbi gjashtëdhjetë vjeç duhet patjetër të bëjë një herë në vit rezonancë magnetike për gjithë trupin. Pastaj analizat, kontrollet… Ah, bir, ti s’e ke idenë çfarë ndodh kur këto lihen pas dore. Mund të dalë ndonjë gjë e keqe… madje edhe tumor, – tha Vjollca, duke hapur sytë me një frymëmarrje të thellë dramatike.
– Mami, mos e merr kaq me ankth. As gjashtëdhjetë nuk i ke mbushur ende, – u përpoq ta qetësonte ai, duke i hedhur krahun mbi supe.
– Po ç’rëndësi ka? Kam punuar gjithë jetën si e marrë. Kush e di sa është konsumuar organizmi im dhe sa më ka mbetur… – ia ktheu ajo me zë të dridhur, sikur po i afrohej fundit të botës.
– Mirë, dhe çfarë mendon të bësh?
– Çfarë do bëj? Duhet të regjistrohem urgjent për analiza të plota, rezonancë, eko, gjithçka!
– Atëherë shko te mjeku i familjes. Ai të jep udhëzimet dhe vazhdo procedurat.
– Çfarë dinë ata nëpër poliklinikat shtetërore? Me zor nxjerrin një analizë gjaku e urine. Rezonancë për gjithë trupin? As që bëhet fjalë! Po mua më duhet, – theksoi ajo me ton të mprehtë.
– Nëse s’të pëlqen shtetërorja, drejtohu te një klinikë private. Atje, për lekët e tua, edhe valle mund të kërcesh po deshe. Edhe pse kjo s’do të thotë domosdoshmërisht se do të shërohesh, – buzëqeshi me ironi Krenari.
– Po tallesh me nënën tënde, apo jo? Qëkur u martove, gruaja të është bërë më e rëndësishme se unë!
– Si mund ta mendosh këtë? Ti je nëna ime. Asnjë grua tjetër nuk mund ta zëvendësojë atë vend, – i tha ai, duke i shtrënguar dorën. Vjollca u zbut menjëherë.
– Atëherë, ndoshta mund të ma paguash këtë kontrollin? – shtoi ajo me një shikim lutës.
– Në rregull, do ta mbuloj unë, – pranoi ai më në fund.
Fytyra e saj u ndriçua si e një fëmije që sapo ka marrë lodrën e ëndërruar.
– Përshëndetje, zemra ime! – thirri Krenari, duke hyrë në kuzhinë me një tufë lulesh në dorë.
Olsa Sota buzëqeshi. Ai kishte zakon ta surprizonte me dhurata e lule, pa pritur ndonjë rast të veçantë.
– Pse kaq vonë? – murmuriti ajo formalisht. – Shko laji duart, se darka është gati.
– Isha te mami.
– Prapë për para? – e pyeti ajo drejt e në sy.
Ai hezitoi një çast.
– Për çfarë kësaj here?
– Për kontrolle mjekësore…
– Është sëmurë?
– Jo… të paktën shpresoj jo. Do të bëjë rezonancë për gjithë trupin, vetëm për t’u siguruar që është mirë.
– Krenar, nuk të duket se nëna jote po e tepron pak? – tha Olsa me një nervozizëm të përmbajtur.
– Çfarë po nënkupton?
– E di shumë mirë. Muajin e kaluar i duhej patjetër sobë e re, sepse e vjetra “kishte dalë mode”. Dhe jo çfarëdo sobe, por me induksion. Pastaj ndërruam gjithë tenxheret, sepse të vjetrat s’punonin me të.
– Edhe?
– Para kësaj ishte frigoriferi me prodhues akulli. “Sa praktik është!”, – e imitoi ajo me ironi.
– Olsë, mos e ekzagjero. Është nëna ime. Më ka rritur e vetme. A s’kam të drejtë t’i kthej diçka nga ajo që ka bërë për mua?
– T’i kthesh, po. Dhe dhjetë mijë lekë në muaj janë mbështetje e mirë. Por duket sikur ajo mendon se ti i ke borxh çdo dëshirë deri në fund të jetës.
– Kjo qenka dhurata? – pyeti Vjollca me buzët e shtrënguara, duke anuar kokën paksa mënjanë.
Krenari e njihte atë vështrim që nga fëmijëria. Kur ajo e kthente kokën ashtu, do të thoshte se ishte thellësisht e pakënaqur.
– Mami, çfarë prisje për Vitin e Ri? Një motor avioni? – tentoi ai të bënte shaka.
– Motorin mbaje për vete. Unë dua një udhëtim me kroçerë!
– Çfarë?! – ai mbeti pa frymë për një çast.
Nëna e tij kishte gjithmonë ide të çuditshme dhe një sens humori të veçantë, por kjo kërkesë i dukej krejt jashtë çdo mase.
– Mami, ti nuk je…