– Çfarë keni bërë këtu…? – nxori me zor fjalët Krenar Kalemi, duke hedhur sytë përreth.
Pamja që iu shfaq para syve ishte tronditëse, si skenë nga ndonjë film i zymtë. Dyshemeja ishte e mbushur me sende të shpërndara kuturu, ndërsa divani, dollapi, tavolina dhe çdo pajisje elektronike kishin zhdukur pa lënë gjurmë.
– Ku është divani im? Po dollapi? Pse mungon televizori? – Olsa Sota rrotullonte sytë e hutuar, e paaftë ta përpunonte atë që po shihte.
– Mami, çfarë po ndodh këtu?! – Krenari e kapi Vjollca Peshkatarin nga supet dhe e tundi lehtë, por me nerv.
Deri në atë çast, ajo kishte shmangur çdo kontakt me sytë e tyre. Shikonte herë tavanin, herë murin anash, sikur po kërkonte një vrimë ku të fshihej. Por pas tundjes së djalit, e kuptoi se heshtja nuk e shpëtonte më.
– Unë… nuk doja kështu… nuk e dija që do përfundonte kështu… më mashtruan… – nisi të qante ajo me zë të lartë.
– Vjollca Peshkatari, lutjet nuk vlejnë tani. Na thuaj qartë dhe pa dredha: çfarë ke bërë me apartamentin tonë? – Olsa nuk kishte ndërmend të rrinte spektatore.
– Ju shkuat me pushime… – ajo fshiu hundët me zhurmë. – Dhe çelësat m’i latë mua…
– Këtë e dimë. Vazhdo, – i tha Krenari shkurt, kur e ëma mbeti në mes të fjalisë.
– Po unë gjithmonë kam dashur të shkoj në det… kurrë s’e kam parë nga afër… – ajo e pa të birin me një shprehje aq të përvuajtur, sa do t’i shkrinte zemrën kujtdo. Por jo atyre.
– Të premtuam se do të ndihmonim me gjysmën e shumës. Pjesën tjetër do ta kurseje vetë, – ia kujtoi Krenari me ton të prerë.
– Po si të kursej? Duhet të bëj thonjtë, të shkoj te estetistja… – shpërtheu ajo në vaj.
– S’kisha qëllim të keq… mendova të fitoja ca lekë shtesë… – mërmëriti mes ngashërimeve.
– Çfarë konkretisht ke bërë? Ku janë mobiliet tona? – çdo fjalë e Krenarit tingëllonte si goditje çekiçi.
– Një kolege e imja e jep shtëpinë me qira ditore. Tha që fiton shumë mirë. Mendova: pse të rrijë bosh apartamenti juaj dy javë, kur mund të sjellë të ardhura? Dhe… e dhashë me qira për pak ditë… – e uli kokën Vjollca.
– Çfarëee?! – Olsa vuri duart në kokë. – E ke dhënë shtëpinë tonë me qira ditore?
– Ajo kolegia më ndihmoi me gjithçka, – pranoi ajo me zë të dobët. – Dy javë gjithçka shkoi mirë. Por dje erdhi një çift, e prenotuan për dy orë. Paratë i lanë paraprakisht dhe çelësin duhej ta hidhnin në kutinë postare. Kur shkova sot… gjeta këtë… – dhe shpërtheu sërish në lot.
– Krenar, duhet të njoftojmë menjëherë policinë, – tha Olsa, duke nxjerrë telefonin.
– Nuk doja të ndodhte kështu… – pëshpëriti Vjollca, duke e parë nusen me sy të përlotur. Olsa iu përgjigj me një vështrim të ashpër.
– Si të lindi ideja të japësh shtëpinë tonë me qira, pa na pyetur fare? Dhe për më tepër, ditore?!
Krenari rrinte i heshtur, duke u përpjekur të kuptonte përmasat e marrëzisë.
– Policia është nisur. Do jenë këtu për pak minuta, – njoftoi Olsa, duke hyrë në dhomë me telefonin në dorë.
– Ka ardhur policia? Ndoshta është më mirë të iki në shtëpi… mos të bëhem pengesë… – u trazua Vjollca.
– Askund nuk shkon! – e ndërpreu Olsa prerë. – Po sikur të rezultojë që ke qenë në bashkëpunim me hajdutët? Kush e di nëse gjithçka është organizuar me dijeninë tënde?
Fytyra e Vjollcës u zbeh menjëherë. Qëndroi si e ngrirë, duke hapur e mbyllur sytë e trembur.
– Çfarë po thua? Unë… unë jam mashtruar… nuk kam dashur… – belbëzoi ajo, gati duke u zënë në fjalë.
– Olsa, mos po e tepron pak? – i tha Krenari me zë të ulët.
– Jo. Le t’i shërbejë si mësim. Herën tjetër do mendohet dy herë para se të marrë vendime të tilla, – u përgjigj ajo pa ia ndarë sytë vjehrrës.
Pas pak minutash, policia mbërriti. U bë denoncimi, u morën deklaratat dhe nisën pyetjet. Vjollca Peshkatari, e zbardhur në fytyrë dhe me zërin që i dridhej, mundohej të përgjigjej mes psherëtimave.
Nga verifikimet doli se gjithçka ishte orkestruar nga kolegia e saj, e cila e kishte bindur për “fitimet e mëdha” të qirasë afatshkurtër dhe më pas kishte organizuar grabitjen përmes atij çifti të rremë. Fatmirësisht, pas disa ditësh hetimesh, shumica e mobilieve dhe pajisjeve u gjetën dhe u kthyen. Megjithatë, shija e hidhur e asaj që ndodhi nuk u zhduk lehtë.
Që prej asaj dite, Vjollca u bë shumë më e përmbajtur. Nuk ndërhyn më në punët e tyre dhe nuk përmend më dëshirat e saj për udhëtime apo pushime luksoze. Madje edhe fjala “kruiz” është zhdukur nga fjalori i saj, sikur të mos ketë ekzistuar kurrë.