– Mami, ti nuk je serioze, apo jo? Mos ndoshta e ke ngatërruar fjalën? Ndoshta doje të thoje perde… apo ndonjë surprizë të vogël? – provoi sërish Krenari, duke e parë me shpresë.
Olsa Sota i hodhi një vështrim të mprehtë.
– Mos u mundo të ma hedhësh me fjalë. Shiko Luljeta Dervishin – fëmijët i dhuruan televizor të ri. Ndërsa komshies nga kati i parë i sollën pallto leshi. Po ti? – ajo ngrysi vetullat. – Një lagështues ajri?!
– Po, por ai televizori i Luljetës është i vetmi dhuratë që ka marrë nga fëmijët në gjithë jetën. Dhe për atë u lut pesë vjet rresht. Kurse komshia e katit të parë e bleu vetë pallton dhe tani u thotë të gjithëve se ia paska sjellë djali i saj që mezi mbahet në këmbë nga rakia, – buzëqeshi me ironi Krenari.
– Edhe nëse është ashtu, unë dua një dhuratë të denjë për Vitin e Ri. Dua të udhëtoj, të shoh botën, të shijoj jetën…
– Shumë mirë! Punon, pagën nuk e ke të keqe. Mund të kursesh pak nga pak, – sugjeroi ai me qetësi.
– Të kursej? Me çfarë? Paratë mezi më dalin. – Ajo u drodh nervozisht. – Apo kot kam sakrifikuar gjithë këto vite? Kam punuar pa pushim, kam ndenjur pa gjumë, të kam rritur ty…
Zëri iu drodh dhe bëri sikur fshiu një lot të padukshëm.
– Mami, jam pafundësisht mirënjohës për gjithçka që ke bërë për mua. Por ka edhe kufij. Një kroçerë është shpenzim i madh, nuk e përballoj dot. Sidomos tani që unë dhe Olsa po planifikojmë pushimet tona.
Kur dëgjoi për pushimet, fytyra e saj u zbeh.
– Pra, unë do të plaket në këtë qytet të lagësht, pa parë asgjë tjetër, – mërmëriti, duke shtrënguar buzët.
Krenari psherëtiu.
– Ja një marrëveshje: gjysmën e çmimit e kursen vetë. Gjysmën tjetër do ta paguajmë unë dhe Olsa. Por kjo do të jetë dhurata jonë për të gjitha festat e vitit që vjen, dakord?
Sytë e Olsa Sotës u mbushën me një lloj adhurimi teatral.
– O bir i mirë! Pranoj, pranoj!
– Mami, për këtë erdha sot. Ndërkohë që do jemi me pushime, a mund të kalosh herë pas here nga shtëpia? Të ujitësh lulet, të ndezësh dritat ndonjë mbrëmje që të duket sikur ka njeri brenda?
– Patjetër, lëri çelësat dhe mos u shqetëso, – tha ajo, duke buzëqeshur gjer në veshë.
– A është drita jonë ajo? – Olsa doli nga taksia dhe ngriti sytë nga dritaret e apartamentit.
– Po… çudi. Ndoshta mami ka harruar ta fikë, – u përgjigj Krenari, ndërsa nxori valixhen nga bagazhi.
– E lajmërove që po ktheheshim një ditë më herët? – e pyeti ajo.
– Jo. Pse duhej?
– Thjesht… për çdo rast.
Ashensori i çoi shpejt në katin e tyre.
– Sapo të hyjmë, unë futem drejt në vaskë dhe pastaj nën batanije. Nesër nuk lëviz fare nga shtrati, – tha Olsa me një buzëqeshje të lodhur.
Por sapo Krenari futi çelësin, e kuptoi se dera ishte e kyçur nga brenda.
Zilja ra me këmbëngulje. Nga brenda dëgjoheshin lëvizje të lehta, por askush nuk hapte.
– Krenar… mos po na vjedhin? – pëshpëriti Olsa, duke i kapur fort mëngën.
– Mos fillo edhe ti. Mbaj mend që tre muaj më parë Gerdën Qosja e “vodhën” kur ishte në plazh?
– Po! – sytë i shkëlqyen nga ankthi. – Po sikur të jenë futur edhe tek ne?
– Askush nuk e vodhi Gerdën. Ajo i fshehu vetë bizhuteritë para se të ikte dhe pastaj harroi ku i kishte futur. Kur erdhi policia, iu kujtua se i kishte hedhur në depozitën e ujit të tualetit.
Ai shtypi sërish zilen. Këtë herë u dëgjua një klikim i pasigurt dhe dera u hap paksa.
– Mami?! – Krenari mbeti i shtangur kur pa se pas derës qëndronte pikërisht ajo.
– Po ja… mendova të flija sonte këtu, që t’ju prisja nesër. Pse u kthyet kaq shpejt? Ju përzunë nga resorti? – foli ajo, pa e hapur plotësisht derën.
– Hape derën, mami, dhe po ta shpjegojmë. Pse u vonove kaq shumë?
– Po flija. Nuk dëgjova gjë, – gënjeu ajo pa u skuqur.
Edhe një fëmijë do ta kuptonte që nuk kishte qenë në gjumë; dukej krejt e kthjellët.
– Zonja Olsa, ju lutem, na lini të hyjmë. Jemi të rraskapitur, – tha Olsa me zë të ulët por të prerë.
– Jo, jo… më mirë dilni diku… shkoni për darkë… – belbëzoi ajo, dukshëm e trazuar.
– Mjaft! Dua të futem në shtëpinë time, – tha Krenari dhe shtyu derën me shpatull.
Nga ana tjetër, e ëma u përpoq ta mbante, por forca e tij ishte më e madhe. Pas pak çastesh, dera u hap dhe ata hynë brenda.
Olsa ndaloi në mes të korridorit, me sytë e zgurdulluar.
– Çfarë është kjo…? – murmuriti ajo, duke parë rreth e rrotull me mosbesim.