— Çfarë, prapë do të shkojmë te nëna jote?! — shpërtheu me zë të ashpër Klea Shala, duke e ngulur vështrimin te i shoqi.
Ishte e mbushur me nerva. “Jo, kështu nuk vazhdon më. Duhet gjetur një zgjidhje. Përndryshe, kjo martesë do të çahet në mes!” mendoi ajo me hidhërim, ndërsa shikonte Ylli Dedën, i cili rrinte i heshtur sikur fjalët e saj nuk kishin të bënin fare me të.
— Mirë pra. Po shkojmë! — tha ajo me sy që i shkreptinin nga inati dhe nisi të hidhte me vrull rrobat në një çantë të madhe sportive.
— Klea, ç’po bën kështu? — Ylli më në fund doli nga hutimi dhe u përfshi në situatë. — Pse kaq drastike?
— E si duhet të sillem ndryshe me ty? — ia ktheu ajo, pa e ndërprerë paketimin e zemëruar.
Gjithçka kishte nisur dy vite më parë, kur Klea Shala dhe Ylli Deda kurorëzuan dashurinë e tyre. Ndjenja mes tyre ishte e fortë dhe, në fillim, mjaftonte për të zbutur çdo mospërputhje. Muajt e parë kaluan të qetë. Pastaj, dalëngadalë, gjërat nisën të zbehen.
Klea ishte kuzhiniere profesioniste. Gatimi për të nuk ishte thjesht punë, por pasion. Çdo pjatë që dilte nga duart e saj ishte e menduar dhe e shijshme. Ylli përfitonte çdo ditë nga kjo dhunti: dreka të bollshme, darka të ngrohta dhe ëmbëlsira të freskëta që mbushnin shtëpinë me aromë. Për të ishte luks i vërtetë.
Ai kishte dëgjuar plot ankesa nga vëllai i madh, Petrit Deda, i cili nuk kishte të njëjtin fat. Gruaja e Petritit, Rozafa Qafoku, nuk e kishte aspak qejf kuzhinën, për më tepër punonte deri vonë dhe mezi gjente kohë për shtëpinë. Si pasojë, shumica e punëve i kishin mbetur atij. Pastronte sa për sy e faqe, ndërsa në gatim ishte edhe më i dobët. Shpesh blinte gjysmëprodukte, të cilat ose i digjte nga zjarri i fortë, ose i thante tej mase. Megjithatë, i hante — ç’të bënte tjetër?
— Uria nuk pyet, more vëlla, mbaje mend kur të zgjedhësh grua, — e këshillonte Petriti. — E imja është e bukur, e zgjuar, mban dieta, ushqehet me sallata… por unë s’jetoj dot vetëm me gjethe. E kam jetën disi të zymtë, pa shije.
Ndoshta këto fjalë i kishin mbetur në mendje Yllit. Edhe pse, në të vërtetë, ai nuk “zgjodhi” me llogari; thjesht fati e çoi te Klea. Kur ajo nisi ta përkëdhelte çdo mbrëmje me gatime të mrekullueshme, ai e kujtoi shpesh vëllanë.
— Sa keq që jetojmë larg, — bënte shaka Petriti kur mori vesh sa me fat ishte Ylli. — Do të vija çdo darkë te ju dhe do t’i shpëtoja biftekëve të mi të djegur. Pse më dalin gjithmonë pa shije, more?
— Gjej një grua tjetër atëherë! — ia kthente Ylli me humor. — Mos na e boshatis tryezën!
— Jo, jo… Rozafën e dua, nuk e ndërroj, — psherëtinte Petriti. — Ndoshta duhet ta regjistroj në ndonjë kurs gatimi?
Kështu, Ylli jetonte si në vaj e mjaltë. Hante mirë, shtrihej në divan para televizorit ose merrej me kompjuterin. Shtëpia ishte gjithnjë në rregull, tryeza plot, rrobat të pastra. Atij nuk i mbetej pothuajse asgjë për të bërë.
— Oh, sa e lehtë është jeta kështu, — mërmëriti një mbrëmje, pa e kuptuar se kjo rehati e ëmbël do të fillonte shumë shpejt t’i kushtonte shtrenjtë.