… Ndihem sikur më kanë hedhur në breg si balenë, aq jam fryrë! Më ke mbushur përtej mase, Klea Shala, faleminderit… Të dua!
— Edhe unë të dua, zemër, — ia kthente ajo me buzëqeshje. — Por në banjë po pikon çezma. A hedh një sy?
— Uf… jo tani, të lutem. Më lër pak të marr veten, më janë mbyllur sytë nga gjumi.
— Po kush të detyron të hash aq shumë? — i thoshte ajo e habitur. — Çdo herë e njëjta histori.
— Sepse gatuan mrekullisht! Nuk di të ndalem, — përgjigjej Ylli Deda pa pikë turpi. — Ti, përkundrazi, ha sa një zog. Si ia del?
— Ruaj linjat. Kur ke synim të qartë, gjen edhe forcë, — ia kthente Klea me qetësi.
Çezma vazhdoi të pikonte. Atë mbrëmje Ylli e harroi fare. Pastaj edhe të nesërmen. Edhe pasnesër. Pas një jave, durimi i Kleas nisi të soset.
— Do rrish gjatë aty? Uji vazhdon të rrjedhë, ibriku ndizet vetëm kur i teket, sa herë të kam kërkuar ta shohësh? Asnjë reagim!
— Do t’i rregulloj, po të them… Jam i lodhur, — përgjigjej ai pa ia ndarë sytë ekranit.
— I lodhur nga çfarë? — shpërtheu ajo një mbrëmje. — Kam pastruar me fshesë, kam gatuar, banjën e lashë për ty dhe në fund e fshiva vetë! Dhe ti qenke i rraskapitur?
— Po lodhem për të dy ne, — buzëqeshi ai me shaka. — S’jemi gjysma e njëri‑tjetrit?
Klea psherëtiu thellë dhe iu kthye punëve. Në shtëpi gjithmonë kishte diçka për t’u bërë. Banesën e kishin me qira; shtëpinë e tyre ende s’e kishin siguruar, ndonëse përpiqeshin të kursenin. Me rrogat që merrnin, mezi mbanin veten, e jo më të hiqnin mënjanë ndonjë shumë të konsiderueshme.
Një pasdite, Ylli hyri me hap të vendosur.
— U largova. E lashë punën. U mbylla hesapet dhe ika.
— Si the? — Kleas i ra luga nga dora dhe përplasi në dysheme.
— Ashtu. Dhurova dorëheqjen. Nga nesër nuk jam më aty.
— As nuk ma the! — u lëndua ajo.
— E dija që do të kundërshtoje. Do të më bindje të rrija dhe do të pendohesha. Prandaj vendosa vetë.
— Vendose vetë? Po me çfarë do jetojmë? E di sa marr unë! — ia ktheu ajo e revoltuar.
— Do gjej diçka më të mirë. Do ta shohësh, do jetojmë si në përrallë, — i tha ai duke i hedhur krahun në bel.
— Qiraja është për t’u paguar këto ditë… — kujtoi ajo, duke u tërhequr paksa.
— Paguaje tani. Herën tjetër do ta shlyejmë me rrogën time të re. Beso tek unë!
— Unë besoj… por më parë duhej të kishe gjetur punë tjetër, pastaj të largoheshe, — mërmëriti ajo.
Por puna e re nuk po dukej gjëkundi. Kaloi një muaj, pastaj edhe një tjetër. Situata u rëndua aq shumë, sa për të paguar qiranë Klea u detyrua të kërkonte hua nga prindërit e saj.
Një ditë telefonoi Mimoza Curri. Ajo herë pas here pyeste si po shkonin gjërat. Kësaj radhe, Klea nuk e fshehu vështirësinë financiare. Pasi dëgjoi gjithçka, Mimoza foli me ton të vendosur:
— Ejani të jetoni tek unë përkohësisht. Kam një dhomë të lirë. Petriti me gruan jetojnë larg dhe shtëpia më duket bosh. Do më bëni shoqëri. Kur të përmirësohet gjendja juaj, largoheni pa problem.
— Faleminderit shumë, zonja Mimoza, — u përgjigj Klea me lehtësim. — Te prindërit e mi është ngushtë, dy motrat e mia po rriten dhe…