— …po rriten. Do të ishim larguar me kohë, po të kishim ku të shkonim… Nuk kemi asnjë mundësi të paguajmë qira…
— Po puna e Yllit si është? — e pyeti Mimoza Curri me një nënqeshje të lehtë. — Mua s’më ka treguar gjë, dhelpër i vogël. Edhe pse prej dy muajsh s’kemi folur bashkë, vetëm me ty kam mbajtur lidhje…
Klea i shpjegoi shkurt situatën. Thellë brenda vetes ishte përgatitur për një skenar tjetër: mendonte se sapo të shpërnguleshin, vjehrra do ta përkëdhelte të birin, do ta justifikonte për gjithçka dhe do ta trajtonte si viktimë të fatit. Ndoshta do ta mbronte e do ta ngushëllonte, megjithëse koha kishte ardhur që Ylli të piqej pak. Në të vërtetë, mbështetje kishte më shumë nevojë Klea; Ylli dukej i qetë, sikur gjithçka të ishte në rregull, jetonte pa e vrarë mendjen dhe nuk shqetësohej për të nesërmen. Megjithatë, fakti që nuk do të paguanin qira ishte një lehtësim i madh.
Por gjërat morën drejtim krejt tjetër.
Që ditën e parë në shtëpinë e së ëmës, Ylli sikur harroi ekzistencën e divanit. Edhe kompjuteri e televizori mbetën të paprekur. Madje Mimoza ia hiqte telefonin nga dora dhe e dërgonte menjëherë për të kryer ndonjë punë.
— Lavamanit në banjë i është bllokuar tubi. Shko rregulloje! Ç’po pret?
Ylli psherëtinte rëndë, por ngrihej.
— Vër këtë raft këtu. Jo, pak më djathtas… prit… ja, ashtu! — e drejtonte ajo me zë të prerë, pa i lënë hapësirë për pushim.
— U lodhe? — pyeste ajo e habitur sinqerisht. — Nga se? S’ke bërë asgjë! Unë dhe Klea sapo erdhëm nga puna, ku është darka? Shpejt në kuzhinë! Ziej petat që blemë sot. Si për ironi, i mora sikur e dija! Po kërkon punë apo jo?
— Po… unë…
— Mos u mërmërit! Fol qartë, më dhemb koka dhe ti mezi dëgjohesh!
— Mami, pse flet kështu? — u prek Ylli.
— Si po flas? — u zemërua ajo, pastaj uli zërin në një pëshpëritje therëse. — Çudi si të duron Klea! Të siguroj që durimi i saj nuk është pa fund. Shko në kuzhinë, tani! Dhe nga nesër dua raport të detajuar: kë telefonove, ku aplikove, ç’të thanë. U kuptuam?
— Po, u kuptuam… — mërmëriti ai. — S’paska rehat këtu…
Në shtëpinë e vjehrrës, Klea nuk përgatiste më byrekët e saj të famshëm apo supat që i pëlqenin Yllit. Mimoza e kishte bërë të qartë që punët e familjes duhej të ndaheshin me mend. Meqë Ylli përkohësisht ishte pa punë dhe rrinte në shtëpi, ishte logjike që gatimin ta merrte ai përsipër.
— Eh, Petrit, vëlla, — murmuriste Ylli teksa shtypte patatet për pure, — më ra radha të jem në vendin tënd! Dhe kjo është nëna ime! Çfarë i ka ndodhur? Nuk ka qenë kështu më parë… Ndoshta s’duhej të vinim fare…
Punën e gjeti më shpejt nga sa priste. Ditën që mori përgjigjen pozitive, u kthye në shtëpi me hapa të shpejtë, gati fluturonte nga gëzimi për t’ua dhënë lajmin Mimozës dhe Kleas.
Por as kjo nuk e shpëtoi nga detyrat e shtëpisë. Vjehrra shpalli se tani që të gjithë punonin, edhe përgjegjësitë do të ndaheshin në mënyrë të barabartë.
— Jemi në të njëjtën pozitë, — tha ajo. — Pse duhet të të shërbejmë ne, kur je burrë i shëndetshëm?
Kështu që Ylli sërish nuk e shihte divanin me sy.
Pas dy muajsh, ai mori guximin të fliste.
— Mami, ndoshta duhet të largohemi… — tha me një ton të kujdesshëm. — S’dua të të rëndojmë më. Paratë i kemi tani.