— Tani kemi të ardhura. Mund të marrim një apartament me qira, — vazhdoi Ylli me vendosmëri.
— Ndoshta… ndoshta do të ishte më e mençur të rrinim edhe pak këtu dhe të kursenim për këstin e parë të shtëpisë sonë, — tha me zë të ulët Klea Shala, duke vëzhguar me bisht të syrit reagimin e Mimoza Currit.
Në të vërtetë, asaj nuk i vinte aspak keq të qëndronte. Gjërat po shkonin mrekullisht. Vjehrra e saj e menaxhonte shtëpinë me përpikëri të admirueshme: organizonte blerjet, dinte ku ishin çmimet më të mira, njihte çdo zbritje dhe nuk ngurronte të merrte makinën për të mbushur frigoriferin. Ishte grua energjike, me mendje praktike, dhe Klea e vlerësonte shumë këtë anë të saj. Për më tepër, kursimi për një banesë kërkonte kohë dhe disiplinë.
— Jo, Klea, — ia preu Ylli me buzëqeshje të butë. — Nuk dua ta mbajmë mamin në siklet. Ajo lodhet në punë, pastaj të na ketë edhe ne mbi kokë…
Megjithatë, sapo u shpërngulën dhe nisën jetën më vete, Ylli u kthye dalëngadalë në zakonet e vjetra. Javën e parë bëri disa punë nga inercia, por shumë shpejt ritmi i tij u shua.
— Ylli, të kërkova të pastroje tualetin! Është aq e vështirë? Unë s’po ia dal dot me gjithçka! Gatuaj, laj, sistemoj… Ndërsa mami yt merrej me furnizimet. Tani, sapo dal nga puna, vrapoj nëpër dyqane e pastaj shtëpia më pret rrëmujë!
— Do ta pastroj… më vonë. Të çlodhem njëherë, — u përgjigj ai qetësisht, pa lëvizur nga divani.
— Prapë i lodhur? — ia ktheu Klea me nervozizëm. — Apo të kthehemi te mami?
— Mos e tepro menjëherë! — u ankua ai, por megjithatë u ngrit me ngadalë dhe mori detergjentin.
Në fund, kthimi te Mimoza Curri u bë i pashmangshëm. Klea i ishte thellësisht mirënjohëse që ajo nuk ua përmendi fare rikthimin, as nuk ua hodhi në sy dështimin.
Turpi e përvëlonte. “Të rritur jemi… dhe sillemi si fëmijë! Së shpejti do të bëhemi prindër… Zot, si do t’ia dal?” mendonte ajo e dëshpëruar.
Fëmija nuk ishte në plane, por pavarësisht kujdesit, shtatzënia erdhi. Klea as që e çonte ndër mend ta ndërpriste. Kjo do të thoshte se Ylli duhej patjetër të merrte përgjegjësi. Ishte njeri i mirë — po pse ndryshonte kaq shumë sa herë që largohej nga nëna? Në punë i kishin ulur pagën dhe duhej të gjente diçka më të mirë, ndërsa shpenzimet po rriteshin. Ai, megjithatë, mezi lëvizte.
Edhe një herë, Mimoza u bë shtysa vendimtare. Ylli gjeti shpejt një punë tjetër, me rrogë të kënaqshme. Filloi të ndihmonte seriozisht në shtëpi, ndërsa Klea vuante nga të përzierat e forta. Vjehrra e mbuloi me kujdes, ndërsa të birin e mbante nën disiplinë të rreptë.
— Je burrë, — i thoshte ajo. — Ke detyrime ndaj gruas dhe fëmijës. Është koha të piqesh, Ylli. Nëse jo ti, kush?
Ai e duronte pa kundërshtim.
Një mbrëmje, Mimoza deklaroi qartë:
— Qëndroni këtu sa të doni. Me një foshnjë nuk bredhet nëpër shtëpi me qira. Kurseni, bëni planin tuaj, e kur të jeni gati për shtëpinë tuaj, atëherë largohuni.
Klea e pa me mirënjohje të thellë. Brenda atyre mureve ndihej e mbrojtur. Me një grua si Mimoza Curri pranë, asnjë vështirësi nuk dukej e pakapërcyeshme.