Majlinda Vrioni po e priste të shoqin të kthehej nga puna. Prej kohësh e ndiente se diçka e padukshme ishte futur mes tyre, si një mjegull e hollë që varej në ajër. E ndiente kur ai buzëqeshte para telefonit, kur sytë i ndriçonin pa arsye, kur hynte në shtëpi me një gjendje që nuk e ndante me të. Ishte një prani e heshtur, por e vazhdueshme.
Atë mbrëmje dera u hap me një kërcitje të lehtë. Ai hyri pa e parë në sy dhe kaloi drejt kuzhinës. Heshtja u ul mes tyre si një mur.
— Duhet të flasim, — tha ai me zë të ngjirur.
— Fol, — ia ktheu ajo pa ngjyrë në fytyrë.
— Unë… Majlinda, përpiqu të më kuptosh. Prisja sa të rritej Elsa Qosja… por edhe ti duhet të më kuptosh.
Majlinda mbylli sytë për një çast. E kishte ditur që kjo ditë do të vinte. E kishte parandier largimin e tij shumë kohë më parë. Prej kohësh dinte për gruan tjetër, për familjen tjetër, madje edhe për fëmijën.
“Ndoshta duhej t’i kisha lindur një djalë”, i kaloi si vetëtimë në mendje. Por mendimi u shua po aq shpejt. Edhe sikur ta kishte bërë, ai do të kishte ikur. Gjithmonë e kishte ndier se një ditë ai do të largohej.
Për një periudhë kishte besuar se gjithçka mes tyre ishte bërë e vërtetë, se ai e kishte harruar dashurinë e tij të parë, atë që i kishte dështuar. Por jo. Të parën ndoshta e harroi… pastaj gjeti një tjetër.
Majlinda e kishte dashur marrëzisht. E shihte si të ishte qendra e botës së saj, ndërsa ai qëndronte i ftohtë, i mbyllur, sikur zemra t’i rrihte diku tjetër. Ai kishte qenë i marrë pas një vajze të bukur, me vetulla të zeza e zë të fortë. Ndërsa Majlinda atëherë ishte veç një çupë e re, me këmbë zbathur nga pafajësia.
Ai e kishte dashur atë tjetrën, por ajo zgjodhi dikë tjetër. Dhe si hakmarrje ndaj asaj dashurie të humbur, i propozoi Majlindës martesë. E dinte që ajo shkrihej për të.
Ajo atë ditë u kthye në shtëpi e skuqur në fytyrë, si me ethe nga gëzimi. Më në fund ai e kishte parë. Jo vetëm që e kishte vënë re, por i kishte kërkuar të bëhej gruaja e tij. Ajo pranoi pa u menduar dy herë.
E ëma i tundte kokën: “Nuk të do. Është pesë vjet më i madh. Ai është burrë, ti je ende vajzë.” Por kush i dëgjon nënat kur zemra flet? As ajo nuk e dëgjoi. Vrapoi pas tij, pas dashurisë së saj.
Pak para dasmës ai i tha se nuk e dashuronte. Nuk propozoi ndarje, nuk kërkoi të hiqte dorë. Thjesht e tha, si një fakt. Ndërsa ajo e donte me gjithë shpirtin. Aq shumë sa mendonte se dashuria e saj mjaftonte për të dy. Kështu i tha. Ai e besoi, miratoi me kokë dhe vazhdoi.
Si bashkëshort ishte i rregullt: nuk pinte, nuk ngrinte dorë. Dilnin ndonjëherë në kinema, çdo dy vjet shkonin në pushime në Vlorë apo Sarandë. E adhuronte vajzën. Majlinda kishte nisur të besonte se kështu do ta kalonin jetën, të qetë e pa tronditje.
Por jo.
Ajo e kishte ndier që do të ndodhte. Dhe ja ku ndodhi.
Në të vërtetë, asgjë konkrete nuk kishte ndryshuar — ndryshimi ishte në ajër. Sytë e tij ishin bërë të lumtur, buzëqeshja i endet pa shkak, zëri i ishte zbutur. Mendja i rrinte diku tjetër.
A e dallonte ajo? Sigurisht që po.
Po si ta lësh të shkojë kaq thjesht? Ndoshta ishte veç një aventurë kalimtare? Mosha e tij ishte ajo kur thinjat shtohen dhe burrat kërkojnë vërtetim. Por jo… kjo nuk ishte lojë. Atje kishte ndjenja.
Atëherë pse kishte qëndruar me të për pesëmbëdhjetë vjet? Përse kishte jetuar pranë saj, nëse zemra i përkiste dikujt tjetër? A ishte ndier i detyruar? Kishte pranuar të jetonte me një grua që nuk e donte, ndërsa ajo e mbulonte me dashuri?
Ajo e kishte dashur me gjithë qenien e saj. Ndërsa ai gjithmonë dukej paksa mënjanë, sikur shpirti i tij të mos ishte plotësisht aty.
Dashuri… po, dashuri kishte ai. Por jo për të.
Dhe Majlinda qëndronte përballë tij, duke e ndier se fjala e radhës do të ndryshonte gjithçka në jetën e saj.