Ajo nuk fjeti pothuajse fare atë natë, por megjithatë u zgjua herët, si gjithmonë.
Po ajo tjetra? Si do të jetonte? Edhe ajo kishte dashuruar. Kishte jetuar me atë ndjenjë, kishte marrë frymë me të, madje i kishte dhënë një vajzë. Vajzën ai e donte, kjo ishte e vërtetë.
Majlinda vendosi të heshtte.
Të mos thoshte asgjë. Të priste.
Ditët kalonin në një qetësi të rëndë. Ajo nuk fliste. As ai nuk fliste. Nuk dukej i trazuar, nuk shfaqte pendesë. Thjesht vazhdonte jetën sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Mos ndoshta kishte gabuar? Mos vallë e kishte imagjinuar?
Jo… nuk ishte gabim.
Tjetra kishte lindur një djalë. Djalin e tij.
Në moshën e saj, afër të dyzetave, jo ndonjë vajzë e re, por një grua e rritur, kishte sjellë në jetë fëmijën e një burri të martuar. Pa frikë. Pa turp.
Po sikur ai ta donte ende gruan?
Ndoshta ishte thjesht një aventurë e çastit? Një lajthitje?
Dhe nëse nuk largohej? Përse do ta bënte gjithë këtë?
Kështu përpiqej ta qetësonte veten, sepse ai vazhdonte të heshtte.
Derisa më në fund vendosi të fliste.
Ajo e kishte pritur atë çast.
Dhe papritur kuptoi diçka që e tronditi më shumë se çdo fjalë: dashuria e saj kishte shteruar. Nuk ndiente më atë zjarr përvëlues. Kishte mbetur vetëm lodhja.
“Sa më shpejt të mbarojë gjithçka”, mendonte me një qetësi të ftohtë. “Jam e rraskapitur nga frika, nga pritja, nga shpresa boshe. U lodha duke ëndërruar se një ditë do të më dashuronte. U lodha duke kapur me sy çdo shikim të hedhur rastësisht.”
Ai fliste gjatë. Tregonte se si jeta i ishte ndriçuar kur kishte takuar atë grua. Si e kishte kuptuar më në fund ç’do të thoshte të ishe pranë njeriut që do.
Ndërsa ai fliste për dritë, Majlinda kujtonte errësirën e viteve të saj.
E shihte veten pas dasmës: ai ecte pak hapa përpara, duart gjithmonë në xhepa. Asnjëherë nuk i pëlqente ta kapte për krahu. Nëse ajo përpiqej, ai lirohej me një lëvizje të lehtë dhe vazhdonte paksa më anash.
Gjithmonë një hap larg.
Ashtu kaluan vitet. Ai pak më tutje, ajo pas tij.
Kur dilnin me vajzën, ata të dy ecnin përpara, ndërsa Majlinda mbetej prapa, si hija e tyre.
— E kuptoj, — tha ajo më në fund me zë të ulët. — Shko.
Ai u step.
— Si… të shkoj? — u hutua. — Po unë po iki, Majlinda. Po largohem përgjithmonë.
— E di. Shko. Atje është fëmija yt… dhe ajo që do.
Fjalët e saj e thumbuan. Si guxonte të ishte kaq e qetë? Ai ishte mësuar ta shihte pas vetes, besnike si një qenush, gjithmonë gati ta ndiqte. E tani ajo po e linte të ikte pa lot, pa britma.
Mirë atëherë. Do të ikte.
U ngrit dhe u largua. Shkoi tek ajo… tek e dashura.
Ajo e priti me gëzim. I kishte dhënë një djalë. Një trashëgimtar.
Dhe për të nisi një jetë e re. Gruaja që donte ishte pranë.
— Rri pak me djalin. Ndërroja pelenën. Luaj me të. Çohu natën kur qan.
Ai u bezdis. Nuk ishte mësuar me këto gjëra. Me Majlindën, gjithçka bëhej vetë: ajo kujdesej për vajzën, për shtëpinë, për rrobat e tij të hekurosura me kujdes.
Këtu… gjithçka ishte ndryshe.
Shtëpia rrinte e rrëmujshme. Vajza e madhe e saj, pothuajse në moshën e vajzës së tij, ishte e pakujdesshme, nuk ndihmonte në asgjë.
Këmishët e pastra mbaruan.
— Ku janë çorapet? Ç’është kjo vrimë këtu?
Darkë nuk kishte gati.
— Prapë makarona? Si nuk pate kohë? Po vajza jote ç’bën gjithë ditën?
Vajza hynte në kuzhinë, kërkonte nëpër tenxhere, fytyrërrumbullakët, e plogësht. Djali i vogël ishte gjithmonë i palarë, qante pa pushim. E ëma shpesh e pakrehur, me rroba të shpërndara kudo. Një erë e rëndë në ajër. Grumbuj rrobash të palara.
Ndoshta nuk ishte rastësi që burri i saj i parë ishte larguar.
As vajzën nuk e kishte mësuar me përgjegjësi.
Dhe papritur, si një refren i padëshiruar, në mendje i vinte emri i saj.
Majlinda Vrioni…
Sa herë e kishte kujtuar tashmë?
Po Majlinda? Majlinda jetonte.
Ai…