…vajzën time të përfundojë si fëmijët e braktisur, që prindërit i nxjerrin nga strehat e errëta, i kapin në flagrancë duke vjedhur dhe më pas rrisin fëmijët që ata i sjellin në jetë pa përgjegjësi. E di që po shkon drejt asaj rruge… dhe unë nuk dua ta jetoj atë makth.
Nuk dua ta shoh vogëlushen time të shndërrohet në një hije që nuk e njoh më. Nuk kam më forcë të të ndryshoj. Ndoshta kam dështuar si nënë, po… kjo është e vërteta. Të dua me gjithë zemër, por më fal — kush zgjedh të hyjë në jetën e të rriturve, duhet të mbajë edhe barrën e saj.
Më dhemb që gjërat morën këtë rrjedhë.
Unë nuk jam nga ato gra që mbajnë gjithçka mbi supe duke thënë se “ky është kryqi im” dhe e pranojnë fatin pa kundërshtuar.
Majlinda Vrioni dridhej e tëra. Asnjëherë në jetën e saj nuk i kishte ngritur zërin as vajzës, as bashkëshortit. Ajo ishte gjithmonë e qetë, e përmbajtur. Por atë ditë diçka u thye brenda saj.
U ul në kuzhinë dhe mbeti me sytë nga dritarja. Brenda ndiente vetëm boshllëk.
— Mami… mamush… — u dëgjua zëri i mekur i së bijës. — Më fal. Kam frikë.
Majlinda u ngrit pa zhurmë, iu afrua dhe e përqafoi fort. Qëndruan gjatë ashtu, të kapura pas njëra-tjetrës, sikur po shpëtonin nga një humnerë.
— Më fal, mami…
— Edhe ti më fal mua, bija ime…
Që nga ajo ditë, vajza ndryshoi. U përqendrua në mësime, arriti shokët, u bë më e pjekur. Në thelb mbeti po ajo fëmijë e ëmbël, por tashmë me një ndjenjë përgjegjësie që i ndriçonte sytë.
Askush s’e mori vesh çfarë përjetoi Majlinda kur i tha ato fjalë. Sa shumë u drodh nga frika se mos vajza do të pranonte largimin dhe do të ikte duke përplasur derën. Sa shumë e lëndoi ajo bisedë.
Por ajo ia doli.
Tani jetojnë qetë. Flasin gjatë, dalin në kinema apo në teatër. Vajza ka rrethin e saj, ndërsa Majlinda, çuditërisht, gjeti edhe ajo një mike të re në punë — një kolege e sapoardhur me të cilën u lidh menjëherë. Sikur të njiheshin prej dekadash.
Jeta e saj mori një kthesë që s’e kishte imagjinuar kurrë. Nuk e dinte se mund të jetohej edhe kështu — me frymë të lehtë.
— Përshëndetje, Majlinda.
— Përshëndetje.
— Jam kthyer.
— Ku, saktësisht?
— Në shtëpi. Ku tjetër?
— Ndal pak. Në cilën shtëpi? Ti u largove, more paratë, makinën, shtëpinë e pushimit. Mua dhe Elsën Qosja na le apartamentin. Jemi të divorcuar ligjërisht. Pra, ku pretendon se je kthyer?
— Te ti, Majlinda… Ti më do ende.
Ajo buzëqeshi lehtë.
— Ah, kështu qenka puna… Të kam dashur. Me gjithë qenien time të kam dashur, aq sa harrova veten. Por tani e kam gjetur veten sërish.
Pastaj shtoi, me qetësi të prerë:
— Shko tek ajo që zgjodhe.
— Je e zemëruar, apo jo? Të djeg brenda që u largova. Ja ku jam tani.
— Largohu, të lutem, — tha ajo pa ngritur zërin. — Me vajzën mund të takohesh. Por me mua mos guxo të afrohesh. Dhe dije diçka: nuk të dua më. Dhe kjo më çliron.
— Ke gjetur dikë tjetër? E paskam kuptuar! Paska gjetur burrë, pa turp…
— Ik prej këtu.
Ai nuk dinte ku të shkonte. Nga ajo “dashuria e madhe” ishte larguar vetë — ishte lodhur, nuk përballonte dot jetën me të. Një vit i tërë vuajtjesh i kishte mjaftuar. Mendoi se mund të kthehej te Majlinda Vrioni, si dikur.
Por ajo nuk ishte më ajo grua.
Majlinda as që u drodh. Reagoi sikur të kishte larguar një mizë që i ishte ulur në dorë — e hoqi qetësisht dhe vazhdoi rrugën e saj.
Dikur e kishte dashur me mish e me shpirt. Kishte dhënë gjithçka nga vetja.
Tani, thjesht, nuk e donte më. Dhe kjo ishte e vërteta më e madhe e jetës së saj.