— Pranova që motra jote të qëndronte tek ne gjatë kohës së studimeve, por kanë kaluar gjashtë muaj që kur ajo i ka mbaruar. Mjafton më. Është koha të largohet nga kjo shtëpi. Nuk kam ndërmend të mbaj më një parazite që nuk bën asgjë!
Zëri i Majlinda Qafokut ishte i sheshtë, pothuajse i akullt. Asnjë dridhje, asnjë britmë. Megjithatë, mënyra si e vendosi pjatën e saj në lavaman, ngjitur me enët e papastra, të yndyrshme e të mbuluara me salcë të Bleona Gjinjt, fliste më shumë se çdo shpërthim nervash. Tingulli i porcelanit që u përplas me metalin e bëri Flamur Kastratin të dridhej lehtë. Ai ngriti sytë nga pjata, ngadalë, sikur të shpresonte se po e imagjinonte tensionin që prej ditësh po rëndonte në ajër. Kishte zgjedhur ta injoronte përplasjen mes dy grave, por ajo zhurmë e mprehtë e çau mburojën e indiferencës së tij.
— Çfarë ka tani? — pyeti ai, pa e fshehur bezdinë, ndërsa përpiqej të përtypte kafshatën e mishit. Në tonin e tij nuk kishte as shqetësim, as kureshtje. Vetëm lodhje dhe padurim, si dikush që shqetësohet për gjëra të parëndësishme.
— “Çfarë ka”? — Majlinda u kthye nga ai dhe u mbështet me ije pas banakut të kuzhinës. Kryqëzoi krahët dhe e shpoi me sy. — Sipas teje gjithçka është në rregull, Flamur? Motra jote me diplomë hëngri, la rrëmujën sikur të ishte në restorant dhe u zhduk për në klub.
Sapo nxora nga banja një grumbull peshqirësh të lagur dhe fshiva ujin në dysheme, ku kishte përzier edhe fondatinën e saj. Tani duhet të laj edhe enët, sepse nesër në mëngjes “madhëria” nuk pëlqen të pijë kafe pranë një lavamani të pistë. Kjo të duket normale?
Flamuri gëlltiti me zor, la pirunin mbi tavolinë dhe lëshoi një psherëtimë të thellë, me një nuancë vetëkeqardhjeje. Kjo bisedë i rëndonte. Ai kërkonte vetëm qetësi pas punës, pak heshtje dhe rehati në shtëpinë e tij. Nuk dëshironte të bëhej gjykatës në konfliktin mes bashkëshortes dhe motrës.
— Mos fillo prapë, Majlindë. Edhe ajo po përpiqet. Po kërkon punë. Po përpiqet të gjejë veten. Është një periudhë e vështirë për të. I duhet kohë të përshtatet me jetën e të rriturve.
Fjalë të zakonshme, të dëgjuara pafund. Justifikime të konsumuara. Majlinda as nuk u lëkund. Qeshi shkurt, pa asnjë grimë humori. Ishte qeshja e dikujt që e ka dëgjuar të njëjtin disk të gërvishtur qindra herë dhe i di përmendësh çdo tingull.
— E di çfarë është e vështirë? — tha ajo me zë të ulët, por të prerë. — Është e vështirë për mua të kthehem çdo ditë në një apartament që ngjan si përzierje mes një hosteli të lirë dhe një salloni bukurie. Unë pastroj, gatuaj, laj rrobat për tre veta, ndërsa motra jote endet nëpër klube dhe qendra tregtare “duke kërkuar veten”. Ajo nuk po kërkon punë. As nuk bën sikur po kërkon. Thjesht jeton në kurrizin tonë dhe shfrytëzon dobësinë tënde.
— Kjo është e tepërt! — ia ktheu ai me zë më të lartë, i prekur. — Është motra ime! Nuk mund ta nxjerr në rrugë si të ishte e huaj!
— Unë mundem, — u përgjigj Majlinda menjëherë.
Qetësia e saj ishte më e frikshme se një shpërthim. Nuk bërtiste, nuk qante. Ajo shpallte vendime.
— Ka një javë. Shtatë ditë për të gjetur një vend tjetër ku të “kërkojë veten”. Qoftë dhomë, qoftë apartament, qoftë shtëpia e ndonjë shoqeje — nuk më intereson. Nëse pas një jave është ende këtu, atëherë do të largohem unë. Madje kam parë edhe një apartament. Pastaj ti do të zgjedhësh kë do të mbash me vete: mua apo atë.
Mëngjesi pas atij ultimatumi nuk erdhi me zëra të ngritur, por me një heshtje të trashë, të rëndë, që mbushte çdo cep të shtëpisë. Ajri dukej i ngjeshur. Majlinda u ngrit në shtatë, si zakonisht. Përgatiti dy filxhanë kafe, theku dy feta buke dhe vendosi në tavolinë një pjatë me omëletë — vetëm për një person.
Kur Flamuri hyri në kuzhinë, i parruar dhe i ngrysur në fytyrë, mëngjesi i tij e priste i shtruar me përpikmëri. Ai u ul pa folur, duke shmangur shikimin e saj. Kishte shpresuar që gjatë natës zemërimi i saj të ishte zbutur, se gjithçka kishte qenë një shpërthim i çastit. Por tavolina e rregulluar me saktësi vetëm për dy veta ia shoi edhe atë grimë shprese.
Në apartament mbizotëronte një rregull i ftohtë, i qëllimshëm. Çdo gjë tregonte se dikush tashmë ishte përjashtuar nga kjo shtëpi. Dhe ndërsa ora afrohej drejt tetës, dera e dhomës së gjumit të Bleona Gjinjt mbeti ende e mbyllur, sikur ajo të mos kishte asnjë ide se çfarë stuhie po e priste sapo të zgjohej.