Rreth një orë më pas, Bleona Gjini u shfaq më në fund nga dhoma, duke u shtrirë me përtesë dhe duke gogësitur pa e fshehur aspak lodhjen e saj të shtirur. Kishte veshur një palë pantallona të shkurtra mëndafshi dhe një bluzë të hollë, sikur të ishte në një hotel pushimi e jo në një shtëpi ku ajri ishte bërë i rëndë. Si zakonisht, u drejtua automatikisht nga aparati i kafesë, por e gjeti të pastër, të zbrazët, gati si një enë e braktisur.
— Çfarë, mbaroi kafeja? — hodhi fjalët në ajër me një ton të lehtë ankese, duke pritur që Majlinda Qafoku të nxitonte për ta “rregulluar” situatën.
Majlinda, që po shpëlante filxhanin e saj, nuk denjoi as të kthente kokën.
— Nuk e di. Unë timen e piva, — tha ftohtë, me një qetësi që do ta përdorte ndaj një kalimtareje të panjohur.
Bleona u mpiks për një çast. Pastaj psherëtiu me zhurmë dhe përplasi derën e frigoriferit me tepri. Nxori një kos, e hapi aty për aty dhe e hëngri në këmbë, duke futur lugën drejt e në gotë. Kur mbaroi, e la mbi banak, bashkë me lugën e palarë. Ishte një provokim i vogël, një sinjal lufte. Por Majlinda nuk reagoi. Ajo lau enën e saj, fshiu lavamanin me kujdes dhe u tërhoq në dhomë për t’u bërë gati për punë, duke lënë pas gotën me mbetje kosi si një dëshmi të heshtur të mungesës së edukatës së dikujt tjetër.
Ditët që pasuan kaluan në një atmosferë të çuditshme, si një armëpushim i padukshëm mes dy kampeve. Apartamenti u nda në territore të heshtura. Majlinda gatuante darkë vetëm për dy persona. Blerjet i bënte po për aq. Në lavatriçe përfundonin vetëm rrobat e saj dhe të Flamur Kastratit. Grumbulli i rrobave të Bleonës në shportë mbetej i paprekur, sikur të mos ekzistonte. Ajo pastronte sallonin me përpikëri, por linte qëllimisht cepin e divanit ku Bleona braktiste filxhanë e mbështjellëse çokollatash. Banja u kthye në vijën kryesore të frontit: pasqyrat shkëlqenin, lavamani po ashtu, por tubat e pastës, kapakët e hedhur dhe fijet e flokëve që linin gjurmë mbi pllaka nuk prekeshin fare.
Kur e kuptoi se thumbimet e heshtura nuk po sillnin efekt, Bleona ndryshoi taktikë. Filloi të fliste me zë të lartë në telefon, duke komentuar me shoqet sesi “disa njerëz” çmenden nga xhelozia dhe boshllëku i jetës së tyre. Sillte miq me të qeshura të forta në shtëpi pikërisht kur Majlinda dhe Flamuri ishin aty, duke e mbushur qetësinë me zhurmë dhe aroma të huaja. Enët e pista nuk i çonte më as në lavaman; i linte mbi tavolinë, pikërisht pranë vendit ku ulej Majlinda.
Flamuri ndodhej mes dy zjarresh. Donte të ishte pajtues, por çdo përpjekje e tij dilte e vakët.
— Majlindë, a mund të bësh pak më shumë supë? Ndihem në siklet para saj… — nisi ai me një ton të përkëdhelur në ditën e tretë.
— Nëse ndihesh keq, gatuaje vetë. Tenxheret janë aty ku kanë qenë gjithmonë, — u përgjigj ajo pa ngritur sytë nga libri.
Kur u përpoq të fliste me motrën, ajo kaloi menjëherë në dramë.
— Flamur, e shoh si më vështron! Më urren! Jam barrë për ju! Nëse edhe ti mendon kështu, po mbledh plaçkat dhe iki sonte në stacion!
Dhe ai u dorëzua. Nisi t’i lante fshehurazi enët e saj kur Majlinda nuk ishte në kuzhinë. Porosiste pica për të shmangur darkat e akullta në tavolinë. Tregonte batuta pa shije dhe histori nga puna për të mbushur heshtjen, por ndeshej me një mur të ngrirë nga ana e gruas dhe me një buzëqeshje përçmuese nga ana e motrës. Asgjë nuk zgjidhej. Problemi vetëm shtyhej, ndërsa ajri në shtëpi bëhej çdo ditë më i rëndë. Numërimi mbrapsht që Majlinda kishte nisur në heshtje vazhdonte të ecte, gjithnjë e më i zhurmshëm.
Të shtunën në mbrëmje, në ditën e gjashtë, Flamuri bëri përpjekjen e tij të fundit. U kthye nga supermarketi i shtrenjtë me dy qese të rënda në duar. Brenda kishte biftekë mermeri, shparg, një shishe verë të mirë — gjëra që dikur i blinte për mbrëmjet e tyre të veçanta. Ishte flamuri i tij i bardhë, një ofertë paqeje e vonuar.
I gjeti të dyja në sallon. Majlinda ishte e fshehur pas librit, si pas një barrikade. Bleona lyente thonjtë, dhe era e fortë e manikyrit përhapej në gjithë dhomën.
— Na, mendova, — nisi ai me një entuziazëm të sforcuar.