Flamur Kastrati vazhdonte të mbante telefonin para fytyrës, sikur të ishte zhytur në lajmet e mëngjesit, por në të vërtetë fshihej pas ekranit për të mos u përballur me tensionin që i gërryente kraharorin. Ai e kishte ndarë mendjen për dy skenarë: ose Majlinda Qafoku do të dorëzohej më në fund, duke pranuar se kundërshtimi i saj nuk çonte askund, ose do të mbushte valixhet e veta dhe do ta përplaste derën me zhurmë. Për të dyja ishte përgatitur.
Por ajo që ndodhi nuk përkonte me asnjërin prej tyre.
Majlinda doli nga dhoma e gjumit e veshur për të dalë: xhinse të errëta, pulovër kashmiri me prerje të rregullt, flokët e mbledhura me kujdes pas koke. Duart i kishte të lira. Pas vetes tërhiqte dy valixhe të mëdha me rrota, të mbushura plot, që rrëshqisnin lehtë mbi dyshemenë e laminuar.
— Uau, dikush paska marrë vendim serioz për t’u larguar! — tha Bleona Gjini me buzë të shtrembëruara nga ironia, ndërsa pinte kafenë. — Apo mami yt nuk arriti të të bindte të rrije?
Flamuri ngriti sytë. Në fytyrë iu përzien lehtësimi dhe një ndjenjë e hidhur faji. Ja ku ishte momenti final. Tani do të shpërthente skena, do të kishte akuza, lot, ndoshta edhe britma. Ai u përgatit për sulmin.
Majlinda ndaloi valixhet pranë derës hyrëse. I vështroi të dy, me një shikim të qetë e të ftohtë, sikur po i shihte për herë të parë në jetë.
— Këto nuk janë të miat, — tha butë. Zëri i saj ishte i rrafshët, pa asnjë dridhje emocioni. — Janë të tuat, Flamur.
Ai puliti sytë dhe uli ngadalë telefonin mbi tavolinë. Buzëqeshja e Bleonës u shua menjëherë. Të dy panë fillimisht valixhet, pastaj Majlindën, sikur përpiqeshin të kuptonin nëse kishin dëgjuar saktë.
— Si the? — murmuriti ai, i hutuar.
— Të dhashë një javë për të vendosur, — vazhdoi ajo me të njëjtën qetësi të hekurt. — Vendimin e more mbrëmë, gjatë darkës. Zgjodhe motrën tënde. Është e drejta jote. Mendon se ajo ka nevojë për mbështetje, për mirëkuptim. Nuk po e kundërshtoj më këtë. Kujdesu për të.
Ajo heshti për një çast, duke e lënë fjalën të rëndonte në ajrin e ngjeshur të mëngjesit.
— Por tani e tutje do ta bëni bashkë. Dhe jo këtu. Unë nuk kam të drejtë ta nxjerr Bleonën nga shtëpia — është gjaku yt. Por ti je burri im. Nëse nuk mund të jetosh pa të, atëherë do të jetoni së bashku.
Majlinda hapi derën. Një frymë e ftohtë nga shkallët hyri brenda, duke trazuar qetësinë e apartamentit.
— Po… po më përzë nga shtëpia? — arriti të thoshte Flamuri. Në zërin e tij nuk kishte zemërim, vetëm një mosbesim të thyer. Ai ende e konsideronte veten zot të asaj shtëpie. Burrin që merr vendime.
— Asgjë nuk kam harruar, — u përgjigj ajo pa ngritur tonin. — Janë aty këmishët e tua të punës, laptopi, karikuesit, rrobat e palestrës. Gjithçka që të duhet për fillim. Prindërit e mi kanë kontribuar më shumë për parapagimin e këtij apartamenti sesa ke fituar ti gjatë tre viteve martesë. Kështu që unë qëndroj. — E pa drejt në sy. Në shikimin e saj nuk kishte urrejtje, as mllef; vetëm një fakt të ftohtë e përfundimtar. — Ti vendose kë do të mbash. Tani fillo ta bësh.
Bleona qëndronte e ngrirë me filxhanin në dorë. Bota e saj, ku ishte princesha e mbrojtur nga vëllai, u rrëzua brenda sekondës. Sytë i lëviznin nga Flamuri te valixhet, pastaj te Majlinda. Në fytyrë i lexohej frikë e pastër. Ajo nuk kishte fituar apartamentin. Kishte fituar një vëlla pa strehë, që me shumë gjasë do të jetonte në të njëjtin vend ku jetonte ajo.
— Bleona, ndihmoje vëllanë tënd, — tha Majlinda me zë të ulët.
Nuk pati britma, as dramë. Ajo qëndroi te dera e hapur, duke e mbajtur si një recepsioniste që përcjell mysafirët në dalje. Kjo mirësjellje e ftohtë ishte më tronditëse se çdo shpërthim zemërimi. Me një qetësi të prerë, ajo i hoqi nga jeta e saj, si një libër të lexuar që mbyllet dhe vendoset në raft, pa asnjë dëshirë për ta hapur më.