Donika Qosja e shtyu derën e pallatit dhe, sapo hyri brenda, ndjeu sikur një barrë e nxehtësisë përvëluese iu shkëput nga supet. Dita kishte qenë mbytëse; ajri digjte dhe edhe fustani i hollë veror i ngjitej pas trupit, duke i shtuar bezdinë. Krenar Toplana, djali i saj pesëvjeçar, ecte pranë saj me hapa të rëndë, duke zvarritur këmbët.
— Mami, hajde më shpejt… u lodha! — u ankua ai, duke fërkuar sytë me grushta.
— Edhe pak durim, zemër. Sapo të hyjmë në shtëpi do të freskohemi, — ia ktheu Donika, ndërsa i shtrëngoi dorën me butësi.
Shtëpia. Vetëm mendimi për qetësinë e saj e mbushte me lehtësim. E imagjinonte veten duke mbushur një gotë me limonadë të akullt, duke ndezur kondicionerin dhe duke u shtrirë në divan me këmbët e shtrira, ndërkohë që Krenari do të luante i qetë në dhomën e tij. Kishin kaluar orë të tëra jashtë; djali me siguri do ta zinte gjumi pa asnjë kundërshtim.
Ajo u ngjit deri në katin e tretë dhe po kërkonte çelësat në çantë, kur papritur u step.
Përpara derës së saj qëndronte një grua. Pas saj ishin grumbulluar çanta të mëdha udhëtimi dhe disa qese, si të kishte ardhur drejt e nga një rrugë e gjatë. Vishte një fustan pambuku të zbehur nga dielli dhe në këmbë mbante shapka të konsumuara.
Pranë murit, pak më tutje, rrinte një djalë rreth dhjetë vjeç, me fytyrë të ngrirë nga pasiguria, sikur nuk dinte si të sillej në atë situatë.
Donika puliti sytë e hutuar.
Gruaja e pa dhe fytyra iu ndriçua menjëherë.
— Më në fund! — tha ajo me një frymëmarrje të thellë, duke u ngritur me nxitim nga pozicioni ku kishte qenë ulur. — Kemi tre orë që presim këtu!
— Më falni… — Donika rrudhi vetullat. — A njihemi?
Gruaja hapi krahët me një gjest të tepruar, sikur pyetja ta kishte fyer.
— Donika! Jam unë, Bardha! Bardha Dervishi, kushërira e dytë e mamit tënd!
Donika heshti për disa çaste. Bardha… Po, i dukej se e kishte dëgjuar atë emër. E ëma përmendte ndonjëherë një të afërme të largët, por kontaktet kishin humbur prej vitesh. Ishin takuar vetëm dy-tri herë, kur ajo vetë ishte ende fëmijë.
— Ah… përshëndetje, — tha me pasiguri, ende e paqartë pse Bardha Dervishi ndodhej para derës së saj.
— Donika, kam shumë nevojë për ndihmën tënde! — zëri i Bardhës mori një ton të dridhur. — Kam ardhur këtu për një intervistë pune. Mendova se do ta gjeja shpejt një banesë me qira, por s’po më ecën fare… Ndërsa hotelet janë tmerrësisht të shtrenjta, s’e merr dot me mend!
Donika nuk foli. Brenda saj nisi të përhapej një ndjenjë e pakëndshme ankthi.
— Nuk do të qëndrojmë gjatë, ta jap fjalën! Vetëm dy ditë! Nuk kam ku të trokas tjetër, — Bardha tundi kokën me dëshpërim. — Kam djalin me vete, e kupton? Ku të shkoj me të?
Donika hodhi sytë nga djali. Ai nuk nxori asnjë fjalë, vetëm e mbante çantën e shpinës të shtrënguar pas kraharorit, sikur ta kishte mburojë.
“Dy ditë”,