“Dy ditë,” i jehoi sërish në mendje.
Ndjehej e bllokuar, si të ishte futur në një qoshe pa dalje. Diçka brenda saj i pëshpëriste me këmbëngulje të mos pranonte, por si t’i thoshte “jo” një gruaje që qëndronte në prag me fëmijën për dore? Fjalët i mbetën në grykë.
— Mirë… — nxori me zor, duke marrë frymë thellë. — Por vetëm për pak kohë, dakord?
Bardha Dervishi ngriti duart me lehtësim.
— Faleminderit! Ah, sa e mirë je, moj zemër!
Donika Qosja u kthye dhe hapi rrugën për brenda. Sapo kaloi pragun, pati ndjesinë e çuditshme se bashkë me to hyri edhe një realitet tjetër, i huaj. Bardha futi valixhet me shpejtësi, ndërsa djali e ndoqi pas me hapa të pasigurt.
— Ku t’i vendosim gjërat? — pyeti Bardha, tashmë me një ton pothuajse udhëzues.
Një mendim i rëndë i kaloi nëpër kokë Donikës.
“Çfarë bëra sapo?”
Të nesërmen u zgjua nga një zhurmë e mprehtë, e cila në fillim iu duk e pakuptueshme. Si trokitje thike mbi dërrasë, e shoqëruar me zierje dhe cërcëllimë. Hodhi sytë nga telefoni: 06:47.
Nga kuzhina vinin tinguj gatimi dhe një aromë e fortë qepe të skuqur mbushi ajrin. U ngrit e hutuar, veshi robdeshambërin dhe doli në korridor.
Bardha qëndronte para sobës, duke trazuar një tenxhere të madhe. Tryeza ishte mbuluar me qese ushqimesh të pahapura.
— Mirëmëngjes! — tha ajo plot gaz, pa u kthyer fare. — Po përgatis mëngjesin. Fëmijët duhet të hanë të ngrohtë në mëngjes!
Donika u përpoq të kuptonte çfarë po ndodhte në shtëpinë e saj.
— Ne kemi një orar… Krenar Toplana zgjohet pak më vonë…
Bardha bëri një gjest shpërfillës me dorë.
— Hë mo, le të mësohet! Këta të qytetit janë mësuar me drithëra e sanduiçe. Jo, jo, fëmijët duan ushqim të mirë. Do gatuaj supë, do përgatis edhe petulla a diçka tjetër. Ta ushqesh djalin siç duhet.
“Unë vetëm sa i lashë për dy ditë,” mendoi Donika, ndërsa shikimi i saj endet nëpër shtëpi.
Dhoma e miqve, ku supozohej të flinin, dukej sikur ishte zënë prej javësh. Rrobat nuk qëndronin më në valixhe; ishin shpërndarë në karrige e rafte. Në banjë kishin dalë shampo e sapunë të huaj. Pranë televizorit ishin grumbulluar libra fëmijësh dhe lodra.
Çdo gjë dukej e vendosur, e sistemuar… si për qëndrim të gjatë.
Krenari, i zgjuar nga rrëmuja, doli nga dhoma me sy të fryrë nga gjumi.
— Mami, a do jetojë dikush me ne tani? — pyeti ai, duke fërkuar sytë.
Bardha u kthye menjëherë me një buzëqeshje të gjerë.
— Eja, Krenar! Të kam bërë qull hikërrori, shumë të shëndetshëm!
Djali vështroi pjatën me dyshim.
— Nuk më pëlqen qulli.
— Provoje njëherë! Edhe Gentian Gjini kështu ishte në fillim, por tani rritet i fortë si lis!
Nga dhoma tjetër doli Gentiani. U ul në tryezë qetësisht dhe, pa thënë asnjë fjalë, mori lugën në dorë.