Krenari iu afrua së ëmës dhe, duke u mbështetur lehtë pas saj, i pëshpëriti me zë të dridhur:
— Kur do të largohen?
Donika uli shikimin, sikur fjalët e djalit ta kishin zënë në faj.
— Shumë shpejt, zemra e mamit… shumë shpejt.
Por pikërisht atë çast Bardha ndërhyri, me një ton sikur po fliste për një gjë krejt të zakonshme:
— Ah, desha të të them… ende s’kam gjetur punë. Po mendoja të rrimë edhe ca kohë te ti, në rregull? S’do na nxjerrësh në rrugë, apo jo?
Donika mbeti pa lëvizur.
Ca kohë?
Fjalët i mbetën në grykë. Ndërkohë Bardha kishte nisur të lëvizte nëpër kuzhinë me rehati, duke hapur dollapë e sirtarë, si të ishte në shtëpinë e saj.
— Donika, kam edhe një hall tjetër… Nesër duhet të shkoj në një takim. A mund ta mbash pak Gentianin?
— Prit një moment, unë kam punë…
— Po ti punon nga shtëpia, e ke më të lehtë! — ia ktheu Bardha pa u menduar, duke e prerë shkurt bisedën.
Donika mori frymë thellë.
Po më shfrytëzon.
Krenari i shtrëngoi dorën dhe e pa me sy të mbushur me ankth.
— Mami, unë s’dua që ata të jetojnë këtu.
Donika e përkëdheli në flokë, por mendimi i saj ishte i njëjtë. Vetëm se nuk gjente guxim ta thoshte me zë.
Dy javë kishin kaluar që kur Bardha me djalin ishin vendosur “përkohësisht” në apartamentin e saj. Rrobat e tyre ishin shpërndarë në çdo cep, lodrat e Gentianit pushtonin sallonin, ndërsa zakonet e Bardhës po bëheshin çdo ditë e më të padurueshme.
— Donika, a ka mbetur qumësht? Gentiani s’fle pa pirë një gotë në darkë, dhe neve na mbaroi, — tha Bardha, ndërsa hapi frigoriferin pa kërkuar leje.
Donika e pa me sy të ngrirë.
— Ishte për Krenarin.
— Eh, blen prapë. Gjithsesi del për pazar, apo jo?
— Është qumështi ynë, — mërmëriti Krenari me zë të ulët.
Por Bardha tashmë po trazonte çajin, duke përplasur lugën me filxhanin.
Donika ndiente gjithnjë e më fort se shtëpia e saj nuk i përkiste më.
I futa nga zemërgjerësia… dhe tani ndihem si mysafire në banesën time.
Megjithatë, ajo që ndodhi të nesërmen e tejkaloi çdo kufi.
Kur u kthye nga puna, ndaloi në prag. Në korridor qëndronte një palë këpucë të mëdha burrash. Të panjohura.
Nga kuzhina u dëgjua një zë i trashë:
— Ja ku erdha më në fund.
Donika hyri ngadalë dhe u përball me pamjen që e bëri të mpirë.
Flamur Rexha. Burri i Bardhës.
Ai që, sipas saj, e kishte braktisur.
— Flamuri vendosi të vijë të më mbështesë, — tha Bardha me gëzim të hapur.
— Po ti the… që ishte larguar përgjithmonë.
Bardha bëri një gjest shpërfillës me dorë.
— Ku do shkonte? I shpjegova që pa të e kam të vështirë. Edhe djali ka nevojë për të atin. Do rrijë këtu për pak kohë, pastaj do gjejmë diçka me qira.
Flamuri la pirunin mbi tavolinë dhe e vështroi Donikën me një buzëqeshje të zbehtë.
— Shtëpia është pak e vogël, por s’ka gjë… do durojmë nja dy javë.
Dy javë?
Donika ndjeu sikur muret e apartamentit po ngushtoheshin rreth saj, ndërsa kuptoi se situata sapo kishte marrë një kthesë edhe më të rëndë.