Një burrë tjetër i rritur në apartamentin e saj?
Krenar Toplana hapi me kujdes derën e dhomës së tij dhe doli në korridor. Sytë i ishin mbushur me pasiguri. Ai iu ngjit Donikës dhe i shtrëngoi dorën fort.
— Mami… ai do jetojë tani me ne?
Donika vështroi Flamur Rexhën, të ulur qetësisht në tryezën e saj, si të ishte në shtëpinë e vet. Një i panjohur, i futur në hapësirën e saj, që sillej me rehati të tepruar. Brenda saj po ziente diçka. Kjo situatë duhej ndalur.
Por Bardha Dervishi foli para saj, me një ton sikur ishte zonja e shtëpisë:
— Pse rri aty? Ulu. Do të pish çaj?
Si guxonte të sillej ashtu?
Ajri në apartament dukej i rëndë, i ngjeshur, i padurueshëm. Çdo cep i trupit të Donikës kërkonte t’i nxirrte jashtë. E megjithatë, Bardha dhe Flamuri rrinin të qetë, sikur gjithçka ishte krejt normale.
Krenari u fsheh pas saj dhe pëshpëriti:
— Mami, kam frikë.
Aq mjaftoi.
Donika mori frymë thellë, duke u përpjekur të ruante qetësinë.
— Bardha, Flamur… është koha të largoheni.
Heshtje.
Bardha e pa e hutuar.
— Si domethënë?
— Domethënë pikërisht kjo. Ju hapa derën për pak ditë. Kanë kaluar tre javë. Keni zënë çdo hapësirë dhe djali im nuk ndihet më në shtëpinë e vet. Kaq ishte.
Toni i Bardhës ndryshoi menjëherë.
— Donika, nuk mund të na nxjerrësh kështu! Jemi të afërm!
Të afërm?
Të afërm që kishin përfituar nga mirësia e saj, që jetonin në kurrizin e saj dhe nuk respektonin asnjë kufi?
Donika shtrëngoi dorën e Krenarit.
— Jo, Bardha. Për mua, kjo s’do të thotë asgjë.
Flamuri, që deri atë çast kishte heshtur, lëshoi një të qeshur të thatë.
— Mos e tepro, moj zonjë. Ç’të keqe po të bëjmë? S’mund të tregohesh pak më zemërgjerë?
Ajo e pa drejt në sy.
— U tregova. Mjaftueshëm. Tani mblidhni gjërat dhe dilni.
Bardha u ngrit me vrull.
— Nuk e kupton, s’kemi ku të shkojmë!
— Kjo nuk është përgjegjësia ime.
Mjaft ishte mjaft.
Donika shkoi te dera e hyrjes dhe e hapi plotësisht.
— Keni tridhjetë minuta. Nëse pas gjysmë ore jeni ende këtu, do të telefonoj policinë.
Fytyra e Bardhës u shtrembërua nga inati.
— Je bërë e pashpirt!
Por Donika nuk reagoi. Qëndroi aty, duke parë si Bardha fuste me nervozizëm rrobat në çanta, si Flamuri murmuriste i pakënaqur, ndërsa Gentian Gjini, me kokën ulur, vishte ngadalë atletet.
Pas pak, dera u mbyll pas tyre.
Heshtje.
Apartamenti u mbush me qetësi, si të kishte marrë frymë lirisht pas një kohe të gjatë.
— Mami… nuk do kthehen më, apo jo? — pyeti Krenari me zë të ulët.
Donika u ul para tij dhe e përqafoi fort.
— Jo, zemra ime. Kurrë.
Ajo mori frymë thellë. Shtëpia ishte sërish e saj.
Dhe këtë herë, askush nuk do ta kalonte më vijën që ajo kishte vendosur.