Fletë-thirrja, ish-burri dhe vajza që dashuron me gjysmë zemre.
Drita Zylyftari e lexoi zarfin tri herë radhazi. Jo se nuk shihte qartë — megjithëse astigmatizmi që po i përparonte i kujtonte çdo ditë se gjashtë vite pas banakut të bibliotekës, duke u përkulur mbi libra me germa të imëta, nuk kalojnë pa pasoja. Por sepse herën e parë mendja i refuzoi fjalët. Oltian Marashi, ish-bashkëshorti i saj, kërkonte… ndarjen e apartamentit. Atij apartamenti që prindërit ia kishin dhuruar para martesës. Para se të hynte në atë mjegull romantike me Oltianin, ku “dashuria e madhe” kishte dhënë shpirt që në vitin e tretë të martesës.
— A është në terezi ky njeri… — mërmëriti ajo me zë të shuar, duke shtyrë letrën mënjanë dhe duke hequr macen nga tavolina, e cila kishte vendosur se dokumentet gjyqësore qenkan jastëk ideal.
Njëzet minuta më vonë dera u përplas. Gresa Prifti. Vajza. Me hovin e një njëzetvjeçareje dhe me atë shikimin që paralajmëron stuhi.
— E more njoftimin? — pyeti pa përshëndetje, si zakonisht.
— Po, këto letra nuk vijnë me “Mirëmëngjes, mami”, por me “Mirëmbrëma, gjykatë”, — ia ktheu Drita me ironi të hollë.
— Mbase duhet të mendosh ta ndash. Babai ka jetuar aty…
Drita ngriti kokën vrullshëm.
— E thua seriozisht? Ai jetoi. Hëngri. Gërhiti. Mori kredi për makinën dhe e regjistroi në emrin tim se “i ishte prishur historia bankare”. Pastaj iku me një bjonde që rregullon buzët, por s’di të ziejë as supë. Dhe tani kërkon pjesë nga shtëpia ku unë hyra me diplomë në dorë, mbi qilimat e pluhurosur të prindërve të mi?!
Gresa rrotulloi sytë. Kishte trashëguar nga i ati jo vetëm kokëfortësinë, por edhe atë qetësinë e ftohtë që të nervozon më shumë se britma. Nga e ëma kishte marrë vetëm zakonin për të shkuar në farmaci me pantofla — edhe pse ajo i vishte me taka.
— Po sillesh si një grua e lënduar, — tha vajza me një psherëtimë.
— Ndërsa ti si avokate e tij, me llogaritëse në vend të zemrës. Ai na braktisi, Gresa. Mua më la me borxhe, ty me premtime për “çdo fundjavë”, që u kthyen në “kur s’kam takim dhe kur s’më dhemb koka”.
— Këto janë gjëra të së shkuarës. Ti thjesht nuk do të ndash.
— Jo, nuk dua. Siç nuk do të ndaj as diagnozën time, po të më zërë ndonjë infarkt nga kjo histori.
Heshtja u trash në dhomë si gjellë e djegur. Gresa u largua pa e përplasur derën — ishte rritur mjaftueshëm për të mos bërë zhurmë fizike. Zhurmën e la pezull në ajër, të qartë dhe të ftohtë: nuk ishte në anën e së ëmës.
Të nesërmen në mëngjes, me nofullat e shtrënguara sikur po shkonte në dënim e jo në këshillim ligjor, Drita u paraqit në një studio juridike. Zemra i rrihte fort, por hapat i mbante të vendosur. Në recepsion e priti një vajzë e re, bionde natyrale, pa buzë të fryra artificialisht, e cila e ftoi menjëherë ta ndiqte drejt zyrës së brendshme.