Vajza trokiti lehtë dhe hapi derën e zyrës.
— Zonja Drita Zylyftari? Unë jam Hana Jakupi. Po hyjmë menjëherë në thelb. Apartamenti është në emrin tuaj, i përfituar me akt dhurimi para martese, apo jo?
Drita pohoi me kokë. Ende i dukej sikur po luante në një skenar absurd, një dramë ligjore e shkruar mbi jetën e saj.
— Atëherë ai nuk ka të drejtë ta kërkojë si pasuri të përbashkët. Megjithatë, gjykata mund të tentojë ta shqyrtojë ndryshe… Më thoni, kredinë e firmosët vetë? Ishte vendim i juaji?
— Ai më tha: “Je gruaja ime, gjithçka është e përbashkët”.
Hana buzëqeshi me një ironi të lehtë.
— Formula klasike. Dhe tani “e përbashkëta” përfundon në sallë gjyqi. Mos u shqetësoni. Do të paraqesim kundërpadi. Dhe pikërisht aty do të befasohet.
Për herë të parë pas dy vitesh, Drita ndjeu se nuk ishte thjesht një grua e lodhur nga faturat dhe ankthi. Ishte një njeri që mund të thoshte “mjaft”. Edhe nëse me zë të ulët. Edhe nëse para një trupi gjykues.
Në mbrëmje telefoni i saj ra. Në ekran u shfaq emri i Oltian Marashit. Zëri i tij tingëllonte i butë, sikur po pyeste për ndonjë send të harruar, jo për një apartament me pamje nga parku.
— Dritë, pse po e çon menjëherë në luftë? Jemi njerëz të qytetëruar. Mund ta zgjidhim pa dramë…
— Ti? I qytetëruar? Ike duke më lënë borxhe dhe kredi mbi shpinë, dhe tani kthehesh si dallëndyshe pranvere për shtëpinë? — zëri i saj ishte i qetë, por i prerë.
— Kam jetuar aty… kam investuar…
— Po, ke investuar. Në makinën tënde, në qejfet e tua dhe, me sa duket, në atë vajzën me dy diploma — njërën për grim, tjetrën për selfie.
Ai psherëtiu.
— Ke qenë gjithmonë therëse me fjalë…
— Ndërsa ti gjithmonë ke qenë frikacak. Vetëm se unë s’e shihja.
Telefonata u mbyll pa britma. Pa skenë. Një heshtje e thatë, sikur ai ta kishte kuptuar më në fund se përballë nuk ishte më gruaja që bindje me fraza si “për familjen” apo “firmose, se jemi bashkë”.
Jashtë, prilli varej gri mbi qytet. Në kalendar afrohej data e seancës së parë. Brenda saj përziheshin frika dhe zemërimi — një përzierje që nuk e zbut as libri, as çaji me mente.
Drita mori celularin dhe i shkroi Hanës:
“Jam dakord me kundërpadinë. Nuk dua vetëm të mbrohem. Dua të fitoj.”
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë.
“Dhe do ta bëni. Sepse nuk jeni viktimë. Jeni palë me të drejtë.”
Dita e gjyqit erdhi shpejt. Drita hyri në sallë e veshur me pallton që dikur e kishte blerë me ëndrra për një të ardhme të përbashkët. Tani ajo veshje i kujtonte se sa shumë mund të përballosh dhe prapë të qëndrosh drejt. Në krah kishte Hanën — e qetë, e përqendruar, me dosjen nën sqetull, sikur po hynte jo në një seancë gjyqësore, por në mbrojtjen e një teme doktorature mbi mënyrën se si njerëzit humbasin arsyen kur ish-bashkëshorti papritur kujtohet se dikur kanë ndarë edhe lugën e fundit.