Në anën tjetër të sallës, Oltian Marashi kishte zënë vend prej kohësh. Pranë tij rrinte avokati — një burrë me pamje zyrtari të dalë nga vitet ’90, me atë seriozitet të ngrirë që të krijon përshtypjen se në shtëpi mban ende një dollap me pasqyra dhe një glob të madh në qoshe. Gresa Prifti ishte ulur ngjitur me të atin, si në një mbledhje prindërish në shkollë. Edhe gërsheti i saj atë ditë dukej i rregulluar me kujdes të tepruar, i lëmuar, sikur ishte përgatitur posaçërisht për një përballje.
Drita Zylyftari ndaloi për një çast. Sytë iu ngulën te vajza. Gresa e përballoi shikimin për disa sekonda, pastaj e uli kokën dhe u kthye nga ana tjetër. Vendimi i saj ishte marrë. Dhe ai vendim dhembte më shumë se çdo pretendim pronësie.
— Jeni gati? — pyeti Hana Jakupi, ndërsa hapte dosjen me qetësi kirurgjikale.
Drita buzëqeshi hidhur.
— Kam sjellë në jetë një njeri që mendon se duhet t’ia dorëzoj shtëpinë babait të tij. Po, jam gati. Nëse është betejë, le të jetë. Dhe, nëse mundem, ta mbyll me fitore.
Seanca nisi. Gjyqtarja, rreth të dyzetave, kishte fytyrën e dikujt që përballon tri procese në ditë dhe një shishe qetësues për t’i kaluar. Dëgjonte, tundte kokën, shënonte. Oltiani fliste me një lehtësi të frikshme, sikur po tregonte një histori të mësuar përmendësh. Pretendonte se kishte kontribuar në rikonstruksion, se kishte blerë mobiliet, se banesa ishte “rezultat i përpjekjeve të përbashkëta”. Në atë moment, nofulla e Dritës u shtrëngua.
— Rezultat? — shpërtheu ajo. — Me gjithë respektin, maksimumi që keni blerë është një raft modular me këste. Kaq. Apartamentin ma kanë dhuruar prindërit e mi, ku kanë jetuar që në kohën e Skënder Rrotës. E kam rregulluar vetë, me barkun e rrumbullakosur nga shtatzënia. Ndërsa ju luanit rolin e biznesmenit me “të ardhme të ndritur” dhe me një histori kredish që do t’ia kishte zili çdo serial kriminal.
Vetulla e gjyqtares u ngrit lehtë. Avokati i Oltianit tentoi të ndërhynte, por Hana ishte tashmë në këmbë.
— E nderuar gjykatë, paraqesim aktin e dhurimit në emër të Drita Zylyftarit, të firmosur pesë vjet përpara martesës. Kjo pasuri nuk përbën pronë të përbashkët. Gjithashtu, depozitojmë dokumentacionin që provon se kredia e makinës, ndonëse në emër të klientes sime, është përdorur nga Oltian Marashi. Pagesat janë ndërprerë prej tij menjëherë pas divorcit.
Gjyqtarja u duk më e vëmendshme. Gresa vazhdonte të mos e shikonte të ëmën. Rrinte me atë shprehjen e dikujt që pret të mbarojë një film i sikletshëm, për të shkuar më pas në një kafene e për të hedhur një “story” me frazën: “Ndonjëherë prindërit duhet thjesht të ndalojnë së copëtuari njëri-tjetrin”.
Kur fjala iu dha sërish Oltianit, ai filloi të fliste për “dëm moral”, për “vite të ndara bashkë”, për “fëmijën e përbashkët” që “ka nevojë të shohë drejtësi”. Atëherë Drita nuk qëndroi më ulur. U ngrit ngadalë.
— Mund të flas? — tha ajo, me zërin që i dridhej jo nga frika, por nga pesha e viteve. — Jo si palë në këtë çështje. Si nënë. Si grua. Dhe si njeri.